Zoooooo verdrietig allemaal...

Ik verwerf steeds meer inzichten over de complexiteit van mijn leven.

In deze blog (https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/02/ingewikkeld.html), schreef ik dit stukje: 

'De overbezorgdheid van mama, gaf me ook altijd het gevoel dat ze me overheerste. Bij belangrijke beslissingen, deed ik wat zij wilde. Niet alleeen uit afhankelijkheid - ik was gezien mijn IQ uitstekend bij machte om belangrijke beslissingen te nemen. Maar ik beschikte niet de sociale vaardigheden iets anders te vinden dan zij vond. Ik dacht ‘zus’, maar zei ‘zo’, omdat ik mama niet kón teleurstellen... Niet dat ze éiste dat ik deed wat zij wilde, maar omdat ik denk ik diep van binnen bang was dat mijn eigen pad volgen, nóg meer overbezorgdheid opriep. En ik wilde juist van dat beklemmende af.... en niet nóg meer beklemming... 

De kleine ‘puberweerstandjes’ die ik uitprobeerde, leidde inderdaad tot meer overbezorgdheid. Bang om mij te verliezen. Ze was bang dat ik het niet zou redden... als ik mijn eigen pad zou volgen. 

Dus in grote lijnen - van werkkeuze tot partnerkeuze (ik had serieus keuze uit meerderen, maar heb mama’s mening gevolgd... was dat mijn keus.... of was het uiteindelijk een vlucht om van de beklemming af te zijn.... weet ik wat houden van is... Ton is hier overigens van op de hoogte... ) - heb ik mama’s pad gelopen... '

Ik was een extreme aanpasser geworden.

Mijn identiteit viel samen met de hare. Voelde me vaak meer haar partner dan haar dochter. 

Ik was ook overal in haar gezelschap. 

Omdat zei dacht mij een plezier te doen in alles hetzelfde te doen (dezelfde lezingen, dezelfde cursussen).... en me ook niet alleen dúrfe te laten gaan (zag overal gevaar in), en ik geen 'nee' durfde te zeggen...

Het zijn mede-oorzaken van mijn ontstane afhankelijke gedrag. 

Zie deze uitvoerige blog: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/02/eigen-groeikracht.html. 

Ik gaf me onvrijwillig over aan het proces van aanpassing. 

Vroeger aan mama. 

Later aan andere mensen die meer 'macht' hadden (bazen, leermeesters, begeleiders, hulpverleners). 

Hoewel ik een keus had (ik kon nee zeggen), deed ik dat niet, uit angst nog meer in die klem van overbezorgdheid te geraken. 

Het maakt dat ik dingen die anderen laten gebeuren slik, zonder een 'nee'. 

Opstaan/in opstand komen? 

Het gaat/ging zelden goed. 

Ik schreef in mijn vorige blog over het geschenk van terugtrekking uit een afhankelijkheidsrelatie. 

Alleen daardoor kan ik dit leren. 

Klopt. Klopt nog steeds. 

Maar ik zal je het verdrietige en dubbele hiervan vertellen. 

De relatie waarin ik zo extreem afhankelijk raakte, kon zover komen, omdat ik eindelijk gehoord werd. Dat gehoord worden werd een drug. 

Waarom? Omdat ik helemaal niet gewend was dat in die behoeften voorzien werd! 

Ik had aan mijn moeder nooit een luistermaatje. 

En tot dan toe aan mijn man ook niet. 

Eindelijk werd in die diepe behoefte gehoord te worden voorzien...

Maar ja... ik ken geen maat (en daarin speelt autisme ook weer een rol...).... ik ken geen grens.... (en daarin speelt autisme ook een rol...). 

Eindelijk kreeg ik waar ik mijn leven lang naar verlangd had en alleen maar van kon dromen! Iemand die zonder oordeel luistert! Mijn opgekropte verhaal van 44 jaar mocht er zijn! Ik mocht er zijn.... 

Totdat.... andere partij doorhad dat die aandacht een drug geworden was... 

Spijt als haren op diens hoofd dat persoon hierin voorzien had...

Had persoon het maar eerder doorgehad... was diens verzuchting.... Nu waren er twee slachtoffers....

De stekker werd er uitgetrokken... 

Elke poging nog gehoord te worden werd gewoon genegeerd....

Nog steeds de diepe behoefte om gehoord te worden...

Want dit probleem fietste de relatie binnen MIDDEN in allerlei verwerkingen...

Maar daar kwamen we niet eens meer aan toe, omdat het elke ontmoeting (die bleven nog een tijdje staan) meer over dit gebroken proces ging, dan over de verwerkingen, waar ik aanvankelijk in gehoord werd. 

Het voelde als een nodeloos strijden...

Als een verloren strijd...

Want ja... 

De ander had de beslissing gemaakt niet meer te voorzien in mijn kinderlijke schreeuwen. 

Ik móest me hier wel aan conformeren... 

Want de ander leek vele malen sterker in de vasthoudendheid in diens beslissing. 

Wat voor keus had ik? 

Ja, ik had de keus om 'nee' te zeggen: 'dit pik ik niet'. Daar kom ik zo op. 

Nog trouwens een mooi beeld, waar de ander 'nee' tegen zei. 

Mijn man heeft mij afgelopen week (omdat hij dacht dat ik er nu aan toe zou zijn), wat oude berichtjes laten lezen van persoon aan man gericht. Het waren berichtjes uit begin 2015. 

Persoon schreef dat hij best een blinde wil helpen het zebrapad over te steken, maar als de blinde continu de snelweg opzoekt, om over te steken, dan past persoon daarvoor. Ik zocht constant de snelweg op. 

In (wat ik toen nog niet wist) rood, deed ik juist een beroep op persoon. En persoon moest dan nú beschikbaar zijn.  

Ik vond het wel een mooie metafoor. 

Ik liep constant naar de snelweg en daar moest ik dan weer van gered worden. 

Maar.... 

continu werd mijn - nog steeds aanwezige behoefte - wel genegeerd...

Om al deze begrijpelijke redenen, maar toch... 

Ik ging er alleen maar vaker berichten van sturen....

Want de paniek nam toe...

Mijn behoeften structureel genegeerd....

En hoeveel ik ook schreef...

Het negeren bleef en werd enkel nog strikter... 

Dat moest ik ondergaan... 

Of ik wilde of niet.

Ik kan de keus van een ander niet veranderen. 

Het wel móeten ondergaan is ook een vorm van aanpassen...

Want ondertussen werd ik vanbinnen steeds kwader... 

Ik voelde me overheerst door degene die structureel de rol speelde of mijn behoeften er niet toe deden... notabene om mij uit die afhankelijkheid te krijgen...

Maar het voelde als overheersing waarin ik geen andere keus had dan me daaraan te onderwerpen...
Want hoeveel ik ook schreef... het hielp me niet... Het leidde alleen tot nog meer terugtrekking....

Opgekropt verdriet en opgekropte woede... Om deze situatie...
Ik had het gevoel dat die ander 'macht' over me had.
Ik zag die ander sowieso als 'meerdere', want als je met je verleden bij iemand komt praten, dan is dat geen gelijkwaardige relatie.

Het opgekropte verdriet en de opgekropte woede, sloeg ook wel door de andere kant uit:
Ik kwam in verzet tegen het ingezette negeren. Ik werd rebels.

Ik voelde me minder belangrijk. Had het gevoel dat degene die de stekker eruit trok - tot de dag van vandaag - de touwtjes in handen had. Die speelde dit 'spel' en ik had geen andere keus dan het mee te moeten spelen.
Ik nam de rol aan van de agressor.
Uitte ook al die woede.
Wilde wraak nemen.

Om bevrijd te worden úit de afhankelijkheid, kwam ik in een situatie waarin ik me wéér moest aanpassen... Mijn behoeften telden niet meer mee... Werden structureel genegeerd... weggezet als 'auti-behoeften'. Ik belde op privé-nummers om er doorheen te komen...
Ik werd rebels om extreme aanpassing te compenseren.

Hoe rebelser ik werd (verzet tegen de macht waar ik niet tegenop kon), hoe meer het als bewijs gezien werd van nog steeds extreme afhankelijkheid, hoe meer een bewijs voor persoon dat diens beslissing de juiste was én BLIJFT.

En hoe gaat het dan nu?
Ik heb me nu aan alles overgegeven (is ook een soort van aanpassing).
Ik heb geaccepteerd dat de beperking de grens is.
Geen verzet meer.
Geen rebellie meer.
Geen vastklampen aan meer.

Dat geeft wel rust, moet ik zeggen. Die overgave.
Het strijden was tegen de klippen op...
Strijden tegen weer een nieuwe overheersing...
Hoewel dat natuurlijk nooit bewust zo gedaan is.
Maar hetgeen wel was hoe het op mij uitwerkte....

Wat een verdriet....