Als het leven... Kwetsbaar

Vincent is vanochtend weer vertrokken naar zijn eigen huis in Nijmegen. Wij vieren kerst vandaag in andere - kleinere samenstelling.  Op de Winkelsteeg eten ze vanavond ook wel lekker.  Maar wat daar nodig is - en tegelijkertijd hartverscheurend - de hele woongroep zit met elkaar aan tafel. Vincent zit een paar meter verderop in zijn eentje aan een eigen tafeltje. Dáár is het nodig. Hij vertoont naar begeleiding en medebewoners namelijk nogal onvoorspelbaar gedrag. Dus is het idee dat dit prikkelarmer voor hem is en daarmee minder dit gedrag uit lokt.  Maar thuis…  Thuis tussen alle liefdevolle mensen in - in het menselijk gezin - zie én hoor je hem opbloeien. Midden tussen de prikkels en de liefde, borrelt er vanbinnenuit een vreugde die hij al fladderend met zijn hele lijf beleeft. Zegt hij woorden: ‘halleluja’ met een kerstcd in zijn hand en ‘duidelijk’ als we hem iets uitleggen. (Vorige week in de auto, zei hij ‘rijden’).  Zijn ogen stralen blijdschap. Je v...

  Ik kwam opnieuw dit plaatje ergens tegen en het raakte me opnieuw.  Als ik dit visueel voor me zie en uitgelegegd, dan snáp ik het...  Maar té vaak trap ik in de valkuil (en daarin zal ik zeker niet de enige zijn) om op de verkeerde manier te gaan vergelijken met anderen.  Raar toch?  Eerlijk met mensen omgaan, betekent niet iedereen hetzelfde behandelen, maar anderen naar vermogen of op maat behandelen.  Iedereen hetzelfde behandelen, is de bovenste rij fietsen in het plaatje. Dat gaat mis... Iedereen naar vermogen - of op maat behandelen, is de onderste rij fietsen.  Ogenschijnlijk heel oneerlijk.... 'hij heeft die grote fiets.... waarom ik niet ook???'..  Maar juist dit verschil maakt het eerlijk... omdat het op maat is!!!!  Ik geef 2 voorbeelden:  1. Een juffrouw vraagt aan het eerste kind in de klas waar het pijn heeft. Het kind zegt: 'aan mijn wijsvinger'. De juffrouw plakt een pleister op de wijsvinger. Nu vraagt ze aan het twe...

Ik las vandaag deze tekst - wat ik ook op mijn social media kanalen geplaatst heb:  Hopen, wachten en waken is ruimte geven in ons aan die zo kostbare verzuchtingen van de Geest op de bodem van ons hart, dieper dan taal en woorden. Benedictijn Benoît Standaert  #1eAdvent Ik moest denken aan de vele huizen waar ik al een kerstboom binnen zie. En oh, wat logisch in deze donkere dagen.  Maar gevoelsmatig sla je dan wel wat over: het wachten.  Kunnen we nog wachten?  Ik denk terug aan toen ik op de middelbare school zat.  Wat duurde dat wachten tot de kerst(vakantie) lang!  Het voelde zó donker in de weken voor kerst!  Het was altijd druk op school! Surprices. Proefwerkenweek. Veel huiswerk in de aanloop daar naartoe. In de laatste week nog stichtelijke schoolprojecten voor het goede doel (voor de Sahel; het was in het jaar van Band Aid). En ik kon het eigenlijk allemaal maar amper aan. Niet omdat ik niet intelligent was. Integendeel. Maar de de immen...