Als het leven... Kwetsbaar

Op pagina 11 van de gids van 'Voor elkaar vakantieweken' van de Hervormde vrouwenbond staat deze foto van onze jongste zoon: De foto is 2 jaar geleden genomen, tijdens een vakantie-week van hem daar. Het is in Lemele (vlakbij Ommen). Hij gaat er dit jaar weer heen. Om precies te zijn van zaterdag 19 juli - zaterdag 26 juli. Het is een week, met één op één begeleiding. Een vrijwilliger (is elk jaar een andere - meestal vrouwen), wordt gekoppeld aan je kind. De week staat onder leiding van een dominee en een gastvrouw. Elke dag zijn er ook 'stichtelijke' momenten. Lezen, zingen. Dat gaat voor het grootste deel langs hem heen. Hoewel hij wel de sfeer proeft. Het is super dat mensen dat vrijwillig doen, waardoor de familie een weekje rust heeft!!!! Je ziet al dat hij er ontspannen bij ligt. Sandalen uit ;-). Meestal stelt hij de eerste dagen de vrijwilligster behoorlijk op de proef. Het is dan nog wennen voor hem. Mist ons???? Kijkt waar de grenzen liggen. Is ...

Enkele weken terug: Ik hoop dat het te lezen is, maar nog wat uitleg over de 'kringen', die ik in deze Blog verwerkte. Zoals het in die Blog staat is, zoals het zou móeten zijn, en zoals ik het (verstandelijk), mag (leren) ontvangen. In werkelijkheid is het z oals in dit plaatje. Tussen mij en naaste familie, staat (door eigen gebrokenheid en dat van anderen), een ondoordringbare glazen wand. Ik zie hen en zij zien mij. Harts-contact is nauwelijks écht mogelijk. Omdat dit natuurlijk gruwelijk eenzaam is, zend ik mijn leven lang al 'hulp-SOS-signalen' uit naar leraren, voorbijgangers, hulpverleners, kerkmensen en FBvrienden. Waardoor deze mensen - onbedoeld!!!! - in die kring komen, waar ik mezelf en God heb getekend. Om maar iets te kunnen compenseren van dat gemis. De kringen in die eerdere blog, is getekend zoals ik het meer en meer zou willen ervaren.... Omdat er natuurlijk wel liefde wordt uitgezonden van achter die glazen-wand.... Kan ik die oppikken/ontv...

Op vrijdag 27 juni zette ik dit op Twitter: God kán wonderen doen, dwars door stuitende gebrokenheid heen... Wat snak ik daar naar!!! Het plaatsen van die Tweet, was het begin van een weekend vol met kleine wondertjes. Hij heeft mijn roep gehoord!!! Eén van de wondertjes was de onmetelijke troost en vrede die ik ervoer (en nog steeds ervaar), bij de beslissing om nu echt definitief afscheid te gaan nemen van die 'voorbijganger' ( Afscheid van de 'samaritaan' ) ( Zie ook deze Blog ) Vervolgens plaatste ik een aantal Tweets over afscheid. Dit was voor mij onderdeel van de verwerking van het afscheid. Afscheid nemen is de geboorte van een nieuw begin. Afscheid nemen is rouwen. Maar ook vertrouwen. Ik ben heel rustig over de beslissing ergens afscheid van te nemen. Bovennatuurlijke rust. Afscheid nemen is de herinnering bewaren. Huilen waar je spijt over hebt. Aan een proces van loslaten beginnen. Afscheid nemen is verlatingsangst verwachten en Bovennatuur...

2-jaarlijkse fietstocht met mijn zus Al vanaf mijn 16e ga ik om het jaar met deze lieve, vrolijke zus van me op fietsvakantie. Ondertussen 46 (en zij 51) en we doen het nog steeds! Vroeger met de tent. Nu we ouder zijn in trekkershutten, pensions, hotels. Met minder energie, m aar evenveel plezier. Vorige week woensdag vertrokken we, en we kwamen zondag weer thuis. Dat kon ik alleen maar doen, dankzij de fantastische hulp van mijn man, die het thuisfront bewaakte en overnam. Meestal volgen we een rivier (of meerdere) in Nederland, Duitsland of België. Dit keer zakten we vanaf Zandvoort naar Vlissingen, langs de kust. Dus toch water  . 3 nachten trekkershut, laatste nacht hotel.  In de duinen nabij Wassenaar. De Oosterscheldekering Afgelopen zaterdag op de Oosterscheldekering. Zonder bril, want zelfs die woei van mijn hoofd. Nog vrolijk 'aan het begin van de wedloop'. Wat zou volgen was een 'oversteek' in barre omstandigheden. Teruggaan was geen o...