Als het leven... Kwetsbaar

Vorige week best bijzondere dagen gehad. We hadden onverwachts jongste een paar dagen thuis. Hij zou uit logeren gaan, maar op de opvang was een virus uitgebroken. En het waren mooie dagen. We hebben hem betrokken bij de verjaardag van mijn man. We zijn een prachtige wandeling op de Veluwe gaan maken. Het was prachtig zonnig herfstweer, dus heerlijk genoten. Na afloop met mijn moeder erbij bij de McDonald's gegeten, wat voor jongste sowieso een feest is. Hij geniet dan zo intens. Heerlijk in zijn eigen wereldje. Daarna thuis nog koffie met gebak en verjaardagsliedjes aan. Jongste die danst en glundert.  Een genietende jongste, die op zijn manier volledig en volop meedeed met het feestje. Een dag later ging mijn man met hem zwemmen. Met de tandem richting zwembad en wederom heerlijk genieten. Geef hem water en hij is op zijn gemak. Een echte waterrat, die met zijn eigen ontwikkelde zwemslag ook heerlijk watervrij is. De poepbroek die manlief dan halverwege zo'...

Eerder deze week las ik een artikel dat mijn man op FB deelde:  http://www.umcutrecht.nl/nl/Ziekenhuis/Afdelingen/Hersencentrum/De-patient-vertelt/Verhalen-2016/Ik-bestuur-mijn-eigen-auto.aspx . Ik heb wat later in mijn leven hulp gekregen dan deze jongen, maar hij zegt het mooi. Ik heb ook het gevoel dat ik steeds meer mijn eigen auto ga besturen. Oftewel regie/verantwoordelijkheid over mijn eigen leven nemen. Van het boek Grenzen leer ik ook dat mijn eigen leven mijn eigen pakke an is. Vroeger had ik veel meer de neiging om het pakket van mijn leven bij anderen te dumpen. Dat komt ook door dat constante 'niet overzien', zoals ik in deze blog beschreef:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/10/ik-overzie-het-niet.html . Maar langzaam aan begint daar wel verandering in te komen. En dat komt mede door toegenomen zelfinzicht.  Afgelopen zaterdag had ik een niet-overzien-moment. Ik zag de berg van de herfstvakantie voor me, die anders zou verlopen dan verwacht, omdat ...

Mijn man deelde vanmiddag een foto op FB van jongste zijn klasje. Vanwege de privacy zet ik die foto niet in deze blog (alleen jongste er uit geknipt). Als reacties komen er uitspraken als: 'mooi hoor', 'mooie foto', 'mooi'. En zeker. Het zijn stuk voor stuk Koningskinderen, schepselen van God. Dat op zich is al mooi. Dus ik (we) ontvang deze reacties als iets moois. Maar ook als iets dubbels. Als ik een andere ouder met een gehandicapt kind spreek, zeg ik ook dat het kind mooi is. En mensen die er zelf niet mee te maken hebben, zeggen het ook met een troostende bedoeling. 'Wees niet verdrietig om je kind. Het is mooi. Het is een Koningskind. ' Ze willen je ermee troosten dat gehandicapt zijn niet erg is en 'ze' er bij horen. Het is een sociaal gepaste reactie. Misschien zou ik een reactie als 'goh, die ziet er abnormaal uit voor een 13 jarige', wel eerlijker vinden. Verdrietig. Maar wél eerlijk. Want als je dat sociaal gepaste van 'e...

 Ik las een keer in het boek Hartstocht van Coby Kremer  een opdracht om je voeten over te trekken en daar in te schrijven wat je NU bezig houdt. En dat daarna in een andere kleur buiten de voet samen te vatten. Het was herfstachtig weer vandaag, dus na een korte wandeling door het prachtige Oss, besloot ik dat eens te gaan doen. Herfst in Oss. Ik trok mijn voeten over en begon te schrijven. Vooropgesteld dat er geen goed of fout is, schrok ik van wat ik schreef. Het is precies wat mijn leven kenmerkt. Of het nou om het verleden gaat, de toekomst of om hoe ik er nú bij sta.... Ik zal de punten even uittypen. Daarna mijn samenvatting (in het roze) en daarna de uitleg. Punten in de voeten: Nog steeds dagen/momenten van verdriet over onrecht en niet begrepen zijn in mijn leven. balans meer groen oranjeplannen die rust geven, waardoor ik minder vaak rood hoef te worden. Ik wil een gedichtenbundel uitgeven, maar blijf op 80% hangen, omdat ik niet overzie wat d...

In het boek Grenzen een stukje gelezen over verwachtingen. Er stonden dingen die ik de laatste tijd steeds beter begrijp.  Samengevat komt het hier op neer:  Mensen maken andere mensen niet kwaad. Als je boos wordt, dan is dat iets in je éigen innerlijk.  Je wordt gekwetst door je teleurgestelde verwachting, niet door iemands tekortschieten.  Het zijn hooguit aan elkaar tegengestelde verwachtingen/wensen/verlangens.  Maar je hebt te dealen met je éigen verwachtingen.  Zélf maak je telkens weer de keuze wel of niet wat te verwachten.  Een lief woord van je man. Dat cadeautje van je vriend.  Boos worden als dat niet komt is misplaatst.  Ik verwachtte. Daar ligt de crux.  Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen wensen. En die ander heeft andere wensen.    Het probleem is dus vaak de vraag wie er verantwoordelijk is voor verwachtingen die je hebt (die ieder mens heeft).  Het is je éi...

Ik werd donderdag 49.  En ik vond het heel bijzonder dat zich de gelegenheid voordeed om mijn verjaardag te kunnen vieren met Gods gezin in het klooster in Brecht. Ik was er met een groep via  www.kloosterdagen.nl .  Ik ben één keer eerder in een klooster geweest. Ook met een groep. In 2005 in Huissen. Dus ik wist al een beetje wat ik kon verwachten.  De ontvangst, het meemaken van de getijdengebeden, de eucharistie om 7.00u in de ochtend (de dienst van 4.30u sloeg ik maar over), de completen voor het invallen van de nacht, de heerlijke maaltijden in stilte, het gezellige samenzijn met de groep 's avonds (met een Westmalle biertje er bij). De liefde van God. Want ik ontving deze dagen echt als een geschenk van Hem. Dit schreef ik aan het einde van mijn verjaardag op FB:  ' 7x7.  Het getal van de volheid.  49 jaar.  Kamernummer 7.  Volkomen ondergedompeld in God's Liefde.  Een kaars door gastenzuster Theresia voor mij ontstoken voor warmt...

  Mijn man deelde deze foto van school. Met de grap: 'Buiten de gebaande paden lopen. 😉' Dat doet jongste. Hij volgt geen enkel gebaand pad. Hoe graag we dat zelf ook zouden willen of wensen.  Zelf zit hij er niet mee. Hij is gewoon wie hij is.  Hij kan ook niet anders.  Geen opsmuk. Of ijdel vertoon.  Hij is gewoon  een Koningszoon.  En dit is ons verlangen voor onze Koningszoon:  verlangen . We hadden het er samen over.  Durven we nog te hopen?  Bang om in die hoop teleurgesteld te worden, druk je die hoop zo vaak weg.  Maar mijn droom heeft onze gezamenlijke hoop aangewakkerd.  En ondertussen blijft jongste lekker jongste. Precies zoals hij is.

Dat God een God van humor is, een God die zorgt en trouw is, zal weer blijken uit het vervolg van deze blog.  In december 2015 ben ik samen met mijn man en mijn moeder naar het graf van mijn vader geweest in Medemblik. Hij ligt daar al sinds september 1970 begraven en we komen er nauwelijks. Dat we er samen met mijn moeder heen gingen was redelijk uniek. Een hele kostbare dag.    Ik kan met mijn fotografische geheugen blindelings naar die begraafplaats rijden, maar de straatnaam ben ik me nooit zo van bewust geweest.  Pas in dit voorjaar viel het kwartje.  Mijn man, ik en jongste togen weer eens naar Veenendaal naar de  Basiliek . Dit keer voor een kinderconcert van Elly & Rikkert. We komen daar sowieso geregeld. Elke derde zondag van de maand wordt er een singin gehouden en daar ben ik alleen of met een broeder uit de kerk, of met man en jongste geregeld te vinden.  Maar in dit voorjaar reden we naar de Basiliek. We volgen dan de bordjes naar indu...

Ook vandaag heb ik weer een lijstje met pakweg 6 punten die ik wil doen.  Zoals ik in  DEZE  blog beschreef, gaat dat op een nogal vreemde volgorde. Maar voor mij voelt dat goed. Op punt 6 staat vandaag wandelen, maar al staat de zon stralend aan de hemel, met mijn horloge-techniek mag punt 6 nog niet aan bod komen. Wel punt 2. Dat was lezen. Ik las in een oude EVA.      Duidelijke taal! Bewegen in de buitenlucht! Daarna mocht ik van mijn horloge even op social media.  Daar las ik  DIT . In mijn leestempo doe ik daar een half uur over. In die tijd had ik kunnen wandelen!  Om wat te lezen? Om te lezen wat in bovenstaande foto's uit de EVA al samengevat staat.... Spijt dat ik daar zoveel tijd aan verspeeld heb. Pffff.... Volgende activiteit die ik van mijn horloge mag doen: een keukenkastje schoonmaken. Om het voor mij behapbaar te maken en houden, doe ik één kastje per keer. Radio aan en uitruimen, spulletjes afsoppen en weer inruimen. Hey! He...

Eenzaam Gisteren deelde ik dit op FB: Een tijdje terug de conclusie getrokken dat veel van mijn problemen ook voortkomen uit een te klein ondersteunend netwerk. En daarbij het wijze advies van vrienden hier: 'ja, dát is het! Breid je netwerk uit!'. Wat zou ik dat graag willen. Maar wat voel ik een onvermogen. Een onvermogen in het zoeken van de juiste mensen op het juiste moment. Een onvermogen in het maken van echt contact met mensen. Ik praat tegen mensen. Als ik mensen zie, schud ik een hand of geef een kus. Maar heb ik contact? Zijn er mensen die ik kan/durf bellen als ik het gevoel heb dat de eenzaamheid mijn keel er af snijdt? Ga eens wat vaker bij iemand op de koffie! Nou ja... dat verstoord nu net weer het in mijn eigen tempo mijn dingetjes doen. Dan voel ik een druk waar ik niet aan kan voldoen. Kom voor mijn gevoel plots in tijdnood, omdat mijn schema niet meer klopt. En wie bel ik voor koffie? Ik geniet er van dat ik me meer thuis voel bij mezelf...

Sinds ik het boek Grenzen aan het lezen ben, ben ik me nog meer bewust van hoe dingen 'fout' liepen in mijn ouderlijk (moederlijk, want ik had al heel jong geen vader meer) gezin. Ik heb er geen oordeel over. Ik constateer dat het gebeurd is en dat dat óók weer patronen zijn die bij mijn moeder ontstaan zijn door gebrokenheid. Ik houd nog net zoveel van mijn moeder, maar ben me wel bewuster van de dingen die 'fout' gingen en dat ik daar nú uit moet stappen. Zo zat mijn moeder barstensvol met angsten. Ik mocht nooit alleen over straat in de avond. Zodra het donker was (in de winter al heel vroeg), begeleidde ze me naar activiteiten en haalde me op. Zo stond ze op de hoek van de straat (ze mocht van mij niet in zicht staan, omdat ik de enige was die opgehaald werd en ik me schaamde) als ze me ophaalde van dansles: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/09/dansles-en-sporten.html . Maar óók 10 jaar later - ik was al volwassen - toen ik in Tilburg studeerde. Als ik ...