Als het leven... Kwetsbaar

31 juli 2019 Noodgedwongen zal ik een zeer autisstische conroledwang los moeten laten... Tot 5 juni jongstleden was ik dagelijks met de ingebouwde tool 'graph search' in FB alle activiteiten van al mijn vrienden af aan het lopen... Ik wilde precies zien dat mensen jantjes of pietjes post wel geliked hadden. Je kon gewoon typen 'posts liked by 'gebruiker' ' en je kreeg alles te zien wat gebruiker ooit geliked had... Ik deed er mezelf pijn mee... Want ik zag dan bijvoorbeeld dat toch die persoon meer aandacht kreeg... of die... En waarom ik dat wilde weten??? Misschien wel als bewijs dat wat mensen zeggen dat ze doen niet klopt... Ik wil mensen checken of wat ze ooit gezegd hebben wel zo betrouwbaar is... 'Ik like geen verjaardagen van kinderen...'.... Maar waarom zie ik daar dan toch een like bij een verjaardag van een kind? Zo ging ik per dag een 10tal vrienden af... Misschien om de betrouwbaarheid van die mensen te testen... En e...

Dit is een screenshot van de film ‘ The Shawshank Redemption’.  Nu wederom op tv.  Het inspireerde me tot het schrijven van deze rondeel:  U hebt mij goedgekeurd,  Ik mocht vrijuit.  Maar ik ben te onzeker voor het vrije leven.  U hebt mij goedgekeurd,  Ik heb anderen nodig om echt vrij te kunnen leven.  Dank dat U beschikbaar bent.  U hebt mij goedgekeurd,  Ik mocht vrijuit. 

Ik was vandaag rood.... omdat ik voor mijn gevoel letterlijk opgesloten dit - door de hitte - en dat verhinderd dat ik in mijn eigen tempo mijn eigen ding kan doen...  Hoe minder ik kan doen, hoe meer het stapelt in mijn hoofd.  Voordeel van de warmte: ik doe heerlijke dutjes.  Zoals ik een tijdje terug beschreef: ik geniet daarvan... mijn immer voortrazende brein komt even tot stilstand (al heb ik voor de nacht wel medicijnen nodig om ook een diepe slaap te bereiken).  Voor even ben ik in een toestand van volmaakte rust.  Iets wat ik vroeger nooit gekend heb.  Het voelt paradijselijk.  Zo moet het voelen als je in vrede - in Shalom - bent (met mezelf, met God).  Wat me ook in een toestand van meer rust heeft gebracht zijn de bemoedigende verhalen in de bijbel over hoe mensen met (gedwongen) ballingschap omgaan.  De vrede, de rust, de shalom, de goede keuzes ondanks de omstandigheden.  Dat geeft mij rust in de gedwongen ballingschappen w...

Vorige week postte ik deze blog over ballingschap:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/07/ballingschap.html   Je kan het ook lezen via deze foto:  In de Bijbel staan veel bemoedigende voorbeelden van mensen die in ballingschap leven, omdat mensen om hen heen het niet meer kúnnen opbrengen hun broeder- of zusterschap uit te leven naar hen.  Ik denk aan Jezus.  Ik denk aan Jozef.... letterlijk verlaten door zijn broers.  Ik denk aan.... mensen om mij heen die het meemaken.  Ik denk aan de jongste zoon in de gelijkenis vsn de verloren zoon. Zijn broer lukte het niet meer om broer te zijn en noemt hem ‘die zoon van u’. De vader blijft hem aanspreken op zijn positie als broer.  Maar... geen van hen gaat alleen die ballingschap in.  Overkomt het jezelf: God is en blijft erbij.  Je kan er zelf voor kiezen om broer of zus te blijven van die ander, zelfs als die ander jou in ballingschap plaatst.  Jezus deed ons het voor.  Jozef de...

S orry zeg ik dagelijks wel vaak O mdat ik onzeker ben  R azendsnel flap ik het er uit.  R ondom mij valt het op.  Y kpunt in mijn hoofd.  Om alles zeg ik sorry.  Ik loop mezelf de hele dag te verontschuldigen.  Niet omdat ik zo laag van mezelf denk.  Maar omdat mijn hoofd niet met al die kleine en grote stressmonenten om kan gaan.  Heeft Ton iets verkeerd gekocht, zeg ik sorry.... want ik had misschien een verkeerd advies gegeven.  Of... Of....  in iedergeval zijn het kleine en grote situaties die ik emotioneel niet hendel. En als een soort vlucht, komt er een hartstochtelijke ‘sorry’.  En dan nog een zwaar onzekere trek; ik heb heel veel advies en bevestiging nodig in het nemen van beslissingen....  Zelfstandig beslissingen nemen vereist durf en daadkracht.  En ook dat mis ik.  Evenals het inlevingsvermogen hoe anderen denken.  Met alvast afbreken van de luifel had ik focus nodig. Vriend van oudste praatte tege...

Vriend van oudste gaat al jaren met ons mee op vakantie.  Zijn observatie: ‘jullie gesprekken zijn enkel zakelijk, nooit diepgang’. Goede observatie jongen.  Het is vaak van ‘doe jij, wil jij, maak jij, wanneer doe, wat gaat’... maak de zinnen maar af... of er wordt vanalles geanalyseerd: mijn gedrag of gesprekken van 24 uur geledem, omdat dat eerst 1000x over de rotonde in mijn hoofd gedraaid heeft en daar later nog analyses en vragen uit voortkomen. ‘Je stelt zoveel vragen over nutteloze dingen’, hoor ik uit de mond van de jongens..., ‘kom je daar ni pas op terug? Dat is een verre terugkoppeling’.  Maar echt emotie-diepgang... enkel om brandjes te blussen... en dat is vaak veel, waarbij de emoties - in rood - hoog oplopen... maar ook dat is functioneel....  Maar diepgang?  Dan komt mijn niet-van-nature-gesprekken kunnen voeren....  Ik ga helemaal uit-analyseren hoe dat dan moet.... waarover je dan moet beginnen om bij een diepere - volgende laag uit te k...

Ik plaats hier een foto van mezelf, omdat het om mij gaat.  Om mij met enkele voorvalletjes op vakantie.  We (Ton, Thomas, Eddie en ik) fietsten terug de camping op, na ons bowl-uitje.  We passeerden een groepje jongeren. Ik iets eerder dan de rest.  Thomas en Eddie achter mij, hoorden het groepje tegen elkaar zeggen: ‘wat kijkt die vrouw raar’.  Ik ben me nergens van bewust....  Blijkbaar kijken en oordelen jongeren op dezelfde - ongefilterde - manier dan 40- 45 jaar geleden....  Omdat ik weet dat dat (nog steeds) gebeurd, passeer ik met dezelfde argwaan zo’n groepje als 40- 45 jaar geleden.... Dat is dus niet alleen oude angst en/of herbeleving....  Blijkbaar wijk ik in de ogen van anderen (nog steeds) zichtbaar af.....  En nee, ik ben er geen steek minder om....  Maar verdrietig is en blijft het....  En dan ds mede-kampeerders op ons veld....  Ik zit voor de luifel en observeer.  Niet bewust, maar onbewust.  Zoals...

Daar waar mensen menen mij buiten hun sjalom te plaatsen. Mij in woord nog wel als hun zus zien, maar dat in geen enkele daad nog zichtbaar is, dat zij mijn zus of broer nog zijn.  Ja, dat doet pijn.  Ik zie het gewoon zichtbaar gebeuren.  Maar ik ben zelf degene die bepaalt hoeveel impact dat heeft. Of het mijn identiteit bepaalt.  Ik vind het bevrijdend te lezen dat er ook echt wel verantwoordelijkheid ligt bij de mensen die mij in ballingschap brengen door mij bewust buiten hun sjalom te zetten.  Het is dus niet enkel - wat mij zo ingepeperd is - dat ik mezelf in ballingschap zet door hen/het teveel macht toe te kunnen.  Maar vervolgens ben ik niét verantwoordelijk voor hun gedrag.  Waar ik wel verantwoordelijk voor ben is mijn eigen keus om wel zus te blijven van hen.  Hoezeer dat ook eenzijdig is.  Van éën kant komt.  Dit weer gezien wordt als afhankelijkheid / niet los kunnen laten.  Wie ik ben is niet afhankelijk van het al ...

Met grote toewijding start onze saunadag.  Gewapend met tassen vol handdoeken, gaan we naar het Drenthse Wellness center.  Waaar we richting kerk met liedboek en bijbel zeulen, slepen we hier met handdoeken.  De openingspsalm is een mini- opgieting. We worden al wat zen.  Of hebben we ons hart verheven tot de Heer?  We volgen een dagritme:  Dat doet me denken aan dit dagritme:  We nemen onze stiltes in acht.  We gaan in gebed (of is het slaap?) in en afgezonderde stilte-ruimte.  Brood en drank brengen ons rond de (middagmaal) tafel.  Verbonden met elkaar.  Tegen half 3 is de collecte. De collectemunten die toegang bieden tot de hoogmis (de hoofdopgieting) worden ingezameld.  Devote muziek en stilte voeren ons in hogere sferen.   De geuren van wierook en aanbidding trekken omhoog.  Of was het de combi van opgietingsgeurtjes en onze overgave daaraan?  En het is nog echt zo: zo’n dag apart gezet voor mijn lichaam én...

Deze blog gaat niet over mijn moeder.  Wel over het opzetten van de vouwwagen.  Bij het opzetten, sloeg even de wind eronder en verloren we alledrie even de grip op doek en stokken. Daar vlogen ze terug waar ze vandaan kwamen. In een split second riep ik om hulp. Maar niet gewoon hulp. Ik riep ‘mama’. Natuurlijk niet met de bedoeling dat mijn oude moeder van bijna 90 zou komen helpen.  Wel ben ik op dat moment - al is het maar een seconde - die kleuter die om mama roept. Heel instinctief blijkbaar. (En diep in mijn systeem, want ik had buiten mijn moeder geen alternatief om een ander te roepen. Een papa was er niet meer).  Mama!  Wat een oerkreet blijkbaar op zo’n moment. 😀

Rustdag  Slapen  Er is een lange periode in mijn leven geweest dat slapen een gruwel was. Wakker liggen. Herbelevingen.  Uitzonderingen daargelaten is slapen geen gruwel meer.  Het is waar ik het meest naar uitkijk.  Want...  In mijn slaap ervaar ik de heelheid van Zijn Koninkrijk.  Ben ik hersteld in mijn dochterschap.  Ben ik gevonden, zónder dat ik zocht.  (Uit lied 944 nieuw Liedboek) In mijn slaap is er herstel van verstoorde broeder- en zusterbanden.  Nieuw in de relatie als dochter.  Nieuw in de relatie als zus.  In mijn slaap is het heel.  Niet als droom - die nooit uitkomt - maar als realiteit van dat moment.  Ik moet denken aan de verwoestende werking van de online-wereld in mijn leven, de afgelopen 10 jaar.  Nee, ik zou het niet willen missen. Velen die mij nu dierbaar zijn, had ik zonder de online-wereld niet eens gekend.  Maar het netto resultaat voor mij is verdriet en verwoesting.  Ik du...