Een wereld die ik TOTAAL NIET BEGRIJP.....

Rustdag 

Slapen 

Er is een lange periode in mijn leven geweest dat slapen een gruwel was. Wakker liggen. Herbelevingen. 

Uitzonderingen daargelaten is slapen geen gruwel meer. 

Het is waar ik het meest naar uitkijk. 

Want... 

In mijn slaap ervaar ik de heelheid van Zijn Koninkrijk. 

Ben ik hersteld in mijn dochterschap. 

Ben ik gevonden, zónder dat ik zocht. 

(Uit lied 944 nieuw Liedboek)

In mijn slaap is er herstel van verstoorde broeder- en zusterbanden. 

Nieuw in de relatie als dochter. 

Nieuw in de relatie als zus. 

In mijn slaap is het heel. 

Niet als droom - die nooit uitkomt - maar als realiteit van dat moment. 

Ik moet denken aan de verwoestende werking van de online-wereld in mijn leven, de afgelopen 10 jaar. 

Nee, ik zou het niet willen missen. Velen die mij nu dierbaar zijn, had ik zonder de online-wereld niet eens gekend. 

Maar het netto resultaat voor mij is verdriet en verwoesting. 

Ik durf te stellen dat er zonder die online-wereld minder beschadiging zou zijn geweest tussen mij en broers en zussen (in Zijn familie). 

En dan heb ik het niet over de technische beperking die Facebook hee(f)t. 

Ik heb het over de keuze die gemaakt wordt om contacten eenzijdig te laten zijn. 

Of misschien niet eens bewuste keuzes.... 

Maar ik heb het één groot doolhof gevonden en heb nooit begrepen waarom mensen nadrukkelijk de ene wel aandacht geven en de andere niet. 

En door mijn autisme, ben ik dan nog zo eerlijk om dat te benoemen. Of probeer het uit te pluizen, als ik dat eigenlijk toch ook niet durf.... 

Ik zie zoveel oneerlijkheden... 

Zoveel dingen die in strijd zijn met de heelheid die ik ervaar als ik slaap en letterlijk Zijn vrede over mijn vermoeide geest en lichaam ervaar. 

Mensen worden zwart gemaakt. 

De ene bubbel maakt de andere af. 

Mensen worden niet in hun waarde gelaten. 

Liefde gaat niet samen met waarheid en andersom. 

Ik snap zelf niet waarom mensen doen zoals ze doen in de online-wereld. En het hardop uitspreken van het niet begrijpen van die keuzes, heeft geleid tot gierende verwijdering. Het staat haaks op de heelheid die ik in mijn slaap ervaar. 

Ik snap überhaupt niet waarom mensen die met kwetsbare mensen omgaaan, de keus maken zich in de online-wereld te begeven en zichtbaar met eigen bubbeltjes bezig te zijn. 

Ik snap überhaupt niet waarom mensen het ene moment in tranen je zeer gekwetste levensverhaal aanhoren, om vervolgens deel te zijn van dat gekwetste levensverhaal... 

Door keuzes die ze online maken.... keuzes ja.... dus niet per ongeluk... maar zeer bewust.... 

(Denk maar aan het structureel negeren wat sommige mensen doen.... Met tranen in de ogen en diepe bewogenheid naast me gezeten toen ik mijn levensverhaal vertelde... hoe mijn pestverleden (letterlijk en figuurlijk) mijn leven verwoest heeft... om vervolgens zelf te KIEZEN hetzelfde te doen.... sorry ik heb er geen keurige zinnen meer voor. Dit is de rauwe waarheid...)

En dan moet ik de keus maken die online wereld te verlaten, als ik niet met die gebroken wereld om kan gaan... 

Een wereld van grote ego-klopperij.... van groos zijn op veel volgers en veel likes, van gezien willen worden met citaten van anderen, maar het een ander niet gunnen die te zien.... 

Terwijl zichtbaar de keus gemaakt wordt anderen wel te zien....

Een wereld die ik totaal niet begrijp.... 

Dat uitspreken heet slachtoffer zijn.... (of gewoon bloedeerlijk??) 

Door het niet-begrijpen, heb ik verwachtingen die niet reeël zijn. Die uitgaan van de heelheid die ik in mijn slaap ervar. 

En dat wordt afhankelijkheid genoemd.... 

Mensen waar ik geen online contact mee heb, heb ik veelal nog contact mee. Hooguit wat verwaterd. Maar geen schade... door dingen die ik niet snap.... en het benoemen ervan wat door anderen niet gesnapt wordt.... 

De meeste schade in de horizontale lijn is de afgelopen 10 jaar ontstaan.... 

Daarvoor was er nauwelijks horizontale lijn.... 

En begreep ik de wereld ook niet... 

Maar dat onbegrip bereikte anderen offline niet zo (snel), dus kon dat ook niet tot schade leiden... 

De schade is verergerd als mensen zich meer in het online-veld gingen begeven. 

Dat is verwoestend... 

Want vanaf dan probeer ik alles wat ik zie te begrijpen... 

Deznoods via anderen. 

Als ik het maar begrijp.. 

Resultaat: schade, schade, schade.... 

Ik kan me wel online gaan terugtrekken... 

Maar het maakt de schades niet ongedaan!!!! 

Ik heb intens verdriet van élke opgelopen schade - die er zonder onlinewereld minder snel geweest was... 

Aanstaande vrijdag is het wachten aan de straat een jaar geleden: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/ontmoeting.html?

Ik moet er deze dagen veel aan denken. 

Ben oprecht bewogen om de vrouw die daar aan de straat stond. 

Een vrouw die geloofde dat de ervaren heelheid in haar slaap, ook in de realiteit zichtbaar zou kunnen zijn. 

Dat er discrepantie tussen beiden is, werd wel duidelijk.. 

Dat gat dat ligt er nog steeds... 

Er liggen heel veel gaten... 

En als ik slaap.... is elk gat gedicht. Heel. 

En die heelheid is zo Heerlijk, dat ik geniet van zo’n rustdag. 

Ik ben gieliefde dochter en de relaties in de horizontale lijn zijn heel. Ge-heeld. 

En er komt een dag dat er geen discrepantie meer is tussen wat ik in mijn slaap ervaar en wat de realiteit van mijn leven is. 

Tot die tijd laaf ik me aan helende slaap... 

Heel af en toe grijpt de discrepantie me aan. 

Dan sla ik op de vlucht... 

en vergt het moed me weer te laten vinden. 

Me over te geven aan Zijn heelheid.