Als het leven... Kwetsbaar

Ik las gisteren in het boek 'Grenzen' dit stukje:    Daarna het boek even weggelegd omdat ik merkte dat er in mijn lichaam en ziel wat gebeurde. Ik voelde verdriet binnenkomen en sinds mijn capitulatie van een paar jaar terug (zie deze  Blog ), wil én kan ik mijn gevoelens niet meer negeren. Ze mogen er zijn. En ik nam de tijd ernaar te luisteren.  Ik voelde mijn moeite met "nee's". Mijn teleurstelling en pijn als een nee toch écht een nee blijft en geen ja wordt.  Mijn plannen die ik moet hanteren om niet tóch te gaan verwachten en daarmee mezelf pijn te doen. En een steeds diepgaander besef dat een ander inderdaad die vrijheid heeft. Mijn verdriet mag er zijn. Maar ik stel mezelf steeds vaker de vraag: 'mag een ander die vrijheid hebben om een nee een nee te laten blijven?' En steeds vaker beantwoord ik die vraag met ja. Hoewel ik er nog veel andere vragen bij heb: 'waarom is het richting een ander dan wel een ja? Wat is dan de relatie tot die ander ...

Ik las vanochtend dit mooie en treffende gedicht van  Ronald Lammers :  Genade en nog eens genade Je dacht dat het kwaad jou niets meer kon maken. Je bent immers meer dan overwinnaar in Hem die jou heeft liefgehad. Om dan zo in vertwijfeling te raken is als het verliezen van je kostbaarste schat. Je dacht dat ongeloof jou nooit meer zou treffen. Je bent immers zeker van het leven dat Hij toch wilde leven in jou? Dat dat nu weg is, doet je hopeloos beseffen dat je je om moet keren, het tijd is voor berouw. Maar je tranen ontladen slechts gevoelens. Diep van binnen ben je iets dierbaars kwijt. Het leven dat je nu in het verborgene leidt is toch niet het leven dat Hij kan bedoelen? Je dacht dat je niet meer kon struikelen op je paden. Je bent immers gerechtvaardigd in Hem die geen enkele schuld meer ziet in jou? Om dan zo door het moeras van twijfel te waden maakt jou diep onzeker over je liefde en trouw. Maar Hij komt met genade en nog eens genade. Totdat je zegt: Heer, geloof U...

Soms creëer je muren in je leven. Geen gezonde grenzen, maar een dik schild, een vestingmuur gebaseerd op angst. Angst voor monsters die niet eens bestaan, maar gaandeweg wel steeds groter en reëler worden. Zo ontmoet ik in mijn leven wel eens mensen die op dat moment onderdeel zijn van mijn wereld. Een wereld tussen mij en die ander. En tuurlijk weet manlief met wie ik omga en in welke context. Maar de angst ontstaat als hij in 'mijn wereldje' komt die ik met een ander heb. Als hij een gesprek voert met MIJN vrienden. Als hij met mijn therapeut sprak. Als...hij IRL kennis wil maken met een voorbijganger in mijn leven. Als eenmaal het contact heeft plaats gevonden valt de muur van mijn angst weg. Maar vóórdat het contact plaatsvindt manipuleer ik met mijn angst manlief weg bij zo'n persoon. Vandaag wilde manlief niet meer naar mijn angst luisteren en heeft een voorbijganger van me tóch een hand gegeven. En nóg was mijn angst zo sterk dat ik hem mee naar buiten wilde sleuren...

Van sommigen zaken in het leven weet ik heel veel. Omdat daar mijn interesse ligt en ik me daar letterlijk (autistisch) in vast bijt. Zo bijt ik me vast in computers, telefoons, wiskunde, het Woord van God. Andere zaken gaan geheel langs me heen. Ze hebben mijn interesse niet en verdiep me er dus niet in. Zo hadden we op vakantie deze week met man en zoon en zijn vriend een bootje gehuurd voor een dag. Onwetend als ik was, wist ik niet dat je een boot stil kon leggen met... Een anker... Tuurlijk ken ik het woord anker. In de Bijbel komt het voor in de betekenis van het woord Hoop in Hebreeën 6:19. Hoop als anker voor de ziel. Iets om je aan vast te houden. En ja, ik wist dat een anker op die manier als symbool gebruikt werd. Maar verder... Was het een woord zonder betekenis voor me... Er had net zo goed het woord 'gjgthhgdrui' kunnen staan. Net zo betenisloos voor me. Het was niet iets wat in mijn wereld voor kwam. Tot afgelopen dinsdag toen we gingen varen... Het was schittere...

We zijn vanmiddag teruggekomen van vakantie. En zodra we de deur inkwamen merkte ik het: ik ben ziek. Het is weer zover. De  overgangen  maken mijn lichaam ziek. Zo balen.... Er ligt een berg met was... De boodschappen moeten gedaan... En ik ben compleet gevloerd. Niet handig... Ik schrijf deze blog ook in bed. Gewoon om woorden te geven aan het k*-gevoel dat ik er door heb.  Dit is ook wel de reden dat we gepland hebben jongste pas maandag te halen. Want dan kunnen we niet alleen het nodige aan de huishouding doen, maar ook letterlijk agglematiseren.  Dankbaar zijn we ook dat deze zorg nu geregeld is. Eerdere jaren was dat niet zo. Hij ging jaren naar een vakantieweek van  Voor elkaar vakantieweken . Totdat ze op een punt kwamen dat het te zwaar werd. Toen nog wat gesukkeld met 2 andere vrijwilligersorganisaties.  Met als dieptepunt dat we jongste na één nacht al moesten halen, omdat de vrijwilligers omvielen (zo werd het gemeld naar ons).  We waren t...

Op onze laatste vakantiedag besluiten we nog uit eten te gaan. Ik had zin in een pannenkoek. Na een paar happen constateer ik dat het niet gaar is. Klef. Blè. Niet lekker. De serveerster komt vragen of alles naar wens is en met bescheiden ogen en stem knik en zeg ik 'ja'. Maar na driekwart pannenkoek laat ik het toch maar staan. Krijg ik het niet meer weg. En terwijl ik wacht tot de rest klaar is met eten, denk ik aan wat ik gisteren in het zwembad las in mijn boek over grenzen. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen lichaam, ziel en geest. Ik heb verantwoordelijkheid voor anderen, maar ben niet verantwoordelijk voor anderen. Dat is hun tuin. Mijn tuin houdt op bij bijvoorbeeld mijn lichaam. En voor mijn eigen lichaam mag ik zorgen met goed en lekker voedsel. Maar wat deed ik? Ik ging zorgen voor het welzijn van serveerster en kok. In plaats van dat het een probleem van hun werd (waar het hoorde), werd het mijn probleem. Poeh... De volgende keer toch maar oefenen in het voor...

Ik heb lang getwijfeld over het schrijven van deze blog. Na wijs beraad met manlief besloten het toch te doen. Waarom? Omdat mijn woorden misschien ook wel de woorden zijn van hen die dit herkennen en dit ook nooit in de openbaarheid zullen durven brengen. Wij zijn getrouwd. Al meer dan 19 jaar.  En al houden we van elkaar, ook ons huwelijk kent zijn strubbelingen.  Een gehandicapte zoon.  Mijn autisme, waardoor het soms een ouder-kind relatie lijkt. Maar door alles heen houden we van elkaar.  Zoals de vaste lezers weten, ben ik in 2011 burn-out geraakt.  Op dat moment waren mijn slaapproblemen die ik al 10tallen jaren had op het 'hoogtepunt'. Maar in de periode erna heb ik wel aan mijn slaapproblemen gewerkt en leren herkennen wat me uit de slaap houdt. Ik had in die periode 's nachts ook veel last van herbelevingen. Dat hield me uiteraard uit de slaap.  Maar er speelde meer. Ik heb een slaaponderzoek gehad. Daar kwam uit naar v...

Gisteren van jongste dit filmpje gemaakt:  Hij kan intens in paniek zijn. Maar volledig in zijn eigen wereld ook intens genieten, zoals hier. Het is jammer dat er wat meisjes doorheen kletsen. Maar je hoort aan zijn vrolijke kraai geluidjes hoe intens gelukkig hij is. Hij had net een heerlijke vakantieweek met ons achter de rug en dat bracht gaandeweg bij hem steeds meer ontspanning (en bij ons ook). We kunnen geen genoeg krijgen van het kijken naar dit filmpje. Omdat hij een voorbeeld voor ons is, hoe je zo ontzettend kunt genieten. Zo mag je van God ook schommelen in Zijn speeltuin (binnen Zijn grenzen, die veiligheid bieden). Maar doen we dat ook? Doe ik dat ook? Ik merkte dat ik vandaag in mijn hoofd weer bezig was met allerlei dingen die dat heerlijk schommelen in de weg staan. Dan kijk ik naar dit filmpje en denk: 'waar ben ik mee bezig! Ga schommelen en geniet. Hoe moeilijk het soms ook is.' Dat is een verstandsbeslissing, die ik elke minuut moet/mag maken. 

Toen ik in 2011 burn-out geraakte, kreeg ik van een Hyves-vriend dit boek aangeraden:    Pleaser als ik was - zeker in die tijd! - schafte ik het boek aan. Maar ik had geen concentratie... Het was te dik... Ik overzag het niet. Het belandde op mijn nachtkastje en daar bleef het 5 jaar liggen. (Betreffende Hyves-vriend ben ik allang uit het 'oog' verloren.) In 2013 kreeg ik van mijn therapeute dit boekje te leen:    Ook dit ging over grenzen. Iedereen heeft zijn/haar eigen tuintje. Hoe ga je met je eigen tuintje om? Hoe ga je met andermans tuintje om? Vele eye-openers, op een eenvoudige en toegankelijke manier verwoord. Het kwam binnen. Maar zoals met zoveel dingen: landen/inklinken is een ander verhaal.  Het thema grenzen blijft echter een levensthema. In hoeverre geef ik anderen toestemming om mijn tuin maar plat te trappen (wel of niet goed bedoeld). In hoeverre mag ik op andermans grondgebied komen? Of mag dat helemaal niet? Zijn grenzen dikke muren, of flexi...

Ik wil naar aanleiding van mijn blog van deze ochtend ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/08/sadistisch.html ) uitleg geven hoe ik tegen gebrokenheid aankijk. Ik geloof dat er een gebrokenheid in de schepping zit (waaronder ook handicaps met gedrag als vermeld in bovengenoemde blog) dat er van oorsprong niet in thuis hoort. Hij schiep hemel en aarde en zie het was goed. Wat Hij schept is goed. Maar de schepping en wereld is op dit moment niet goed. Dood gaan is niet goed. Oorlog is niet goed. Ziekte is niet goed. Handicaps zijn niet goed. Ik geloof zolang de aarde bestaat dat het er is. Het is er totdat Hij terug komt om alles recht te zetten. Je vraagt er niet om. Dat het iets is, wat niet van God is, voelt mijn moeder goed aan. Dat mijn vader op zijn 42e doodgaat is ook niet van Hem. Hij zorgt er niet voor dat een vader zo jong uit zijn gezin wordt weggerukt. Ik geloof in een God van Liefde en niet van dood en handicaps. De troost nú is wél van Hem. Troost in het lijden bij...

  In mijn blog van gisteren ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/08/historische-driehoek.html ) stond deze foto. Ik had hem ook op FB geplaatst. En mijn man en ik hebben hem nu als profielfoto ingesteld. We krijgen reacties dat Vincent zo straalt. Want ja, het was een dag met een gouden rand. Maar wij kennen zijn koppie. Dit gezicht is de voorbode van iets ondeugends dat hij in de zin heeft. Net als een peuter die iets wil gaan uitvreten. Maar zijn gezicht verraad het bijna tevoren. Zijn lach heeft niets te maken met wel of geen goede dag. Zover denkt hij niet terug en ook niet vooruit. Hij leeft NU. En NU komt er iets in zijn koppie op om te doen. Een minuut na deze foto wisten wij wat. Pal achter ons zat een vrouw met lang haar. En in een seconde had hij al giechelend die haren in de houdgreep. Met moeite krijg je zijn sterke handen dan los met 2 man sterk. In een flits van een seconde gebeurd zo iets. Mijn man is ook echt ergens anders met hem gaan zitten om het te doorbreken...

In Nederland heb je de zogenaamde Historische driehoek: Hoorn-Medemblik-Enkhuizen Het is een bijzondere driehoek. Voor mij althans. Qua (familie)geschiedenis. Enkhuizen Mijn moeder heeft voor ze trouwde in 1960 van 1950-1960 in een weeshuis in Enkhuizen gewerkt. Medemblik Toen ik één jaar oud was zijn we voor het werk van mijn vader naar Medemblik verhuisd. In het voorjaar van 1970 kreeg hij ander werk in Cuijk. Om niet elke dag op en neer te hoeven reizen met OV tussen ons dorp en Cuijk overnachtte hij gedurende de week bij een hospita in Cuijk. Dat zou hij doen totdat koophuizen (die nog in aanbouw waren daar) klaar waren en we over zouden gaan tot de koop van een huis aldaar. Maar het liep anders. In september 1970 is mijn vader een maand vóór mijn derde verjaardag geheel onverwachts aan de gevolgen van een acute hersenvliesontsteking overleden. Een jaar later, in november 1971 zijn we terug-verhuisd naar de stad in noord-Brabant waar ik geboren ben en...

Het was even spannend met zijn kaak of oudste op pad kon. Maar gisteren is hij met scouting naar Neuwied in Duitsland vertrokken. Wij zijn met jongste op vakantie in Volendam. Nadat we oudste 's ochtends wakker moesten bellen de hele dag niets meer van oudste gehoord. Tot halverwege de avond. Wij waren met jongste op de dijk langs het IJsselmeer aan het wandelen toen oudste belde. Hij was boven op een berg en had daar eindelijk bereik.    Duitsland Neuwied (bron: internet) Ik bedacht later dat dat eigenlijk ook wel klopt voor mijn leven met Hem. Voor mijn gevoel heb ik ook alleen boven op mijn bergen (= in het groen) bereik.  In het dal (=rood) is er geen bereik. Niet van mij naar Hem.  Altijd van Hem naar mij. Juist dan is Hij erbij. Ik merk er niets van.  Contact maken met mens en God lukt me niet in het rood. Hooguit wat zelfgerichte uitingen.  In het rood is er nood.  Gisteren was een rode dag.  Ik schreef er dit over op FB: ' Vanmiddag naar E...

Ik lig al op bed en lig aan iets te denken. Na elke openbare rood-aanval op FB zijn er mensen die me (onaangekondigd) verlaten. Er zijn door de tijd heen mensen die me beu zijn en ongemerkt afscheid nemen.  Maar ligt dat aan mij?  Ik ga steeds meer beseffen dat het ook bij de ander ligt.  De ander met (misschien wel dezelfde, maar nog weggedrukte) pijnpunten, blauwe plekken, verwondingen en gebreken.  Een emotioneel volwassen persoon blijft staande en schrikt niet van een op dat moment verward ogende vrouw.  Mijn verwarring brengt hem of haar niet in verwarring.  Mijn verwarring roept compassie op, maar doordat de emotioneel volwassen persoon weet wie hij/zij is/een sterke identiteit heeft, zal hij/zij niet opgaan in mijn lijden.  Mensen die (tijdelijk) daar zwakker in zijn, zullen op hun blauwe plekken geraakt worden door het uiten van mijn nood/rood.  Soms niet na één keer, maar wel op de langere duur.  Dus degenen die me blijven volgen, zo...

In de Bijbel staat dit verhaal in Handelingen 8:  Filippus en de Ethiopiër  26 Een engel van de Heer zei tegen Filippus: ‘Ga tegen de middag naar de verlaten weg van Jeruzalem naar Gaza.’   27 Filippus deed wat hem gezegd werd en ging naar die weg toe. Daar kwam hij een Ethiopiër tegen, een eunuch, een hoge ambtenaar van de kandake, de koningin van Ethiopië, die belast was met het beheer van haar schatkist. Hij was in Jeruzalem geweest om daar God te aanbidden  28 en zat nu op de terugweg in zijn reiswagen de profeet Jesaja te lezen.  29 De Geest zei tegen Filippus: ‘Ga naar die man daar in de wagen.’  30 Filippus haastte zich naar hem toe en hoorde hem de profeet Jesaja lezen, waarop hij vroeg: ‘Begrijpt u ook wat u leest?’  31 De Ethiopiër antwoordde: ‘Hoe zou dat kunnen als niemand mij uitleg geeft?’ Hij nodigde Filippus uit om in te stappen en bij hem te komen zitten.  32 Dit was het schriftgedeelte dat hij las:  ‘Als een schaap werd hij ...

Dit is een spoorwegovergang in Oss. Maar zonder gekheid.  Ik heb moeite met overgangen. Vakantie is zo'n overgang. Nu alle mannen thuis zijn zorgt dat voor extra (over)prikkeling:  De andere ritmes en de letterlijke chaos. Als reactie daarop vertraag ik, verlam ik, vertraag ik, vlucht ik. Zoveel chaos, maar er komt niets meer uit mijn handen om actief wat aan die chaos te doen; het wordt alleen maar chaotisch in mijn hoofd. Er zijn mensen waarvoor dat het ultieme vakantie-vieren is: vertragen. Bij mij is vertragen/verlammen/vluchten een reactie op de verwarring.  Maar er blijft wel vanalles liggen wat ik nog wil/moet doen en dat zorgt opnieuw voor chaos in mijn hoofd. Een autist kan het beste in zijn/haar eigen structuur zijn. Dat geldt ook voor jongste. Wie heeft vakantie eigenlijk uitgevonden? Als kind moest ik de eerste paar dagen van een vakantie overgeven. De overgang naar een nieuw ritme:  Het duurde een paar dagen eer ik m...

Ik kwam deze mailing van Henri Nouwen van enkele jaren geleden tegen: En ja! Wat een ware woorden... Soms kookt het vanbinnen... Vooral in de stilte... Woede over onvoorziene behoeften. Boosheid en onbegrip over stukgelopen relaties. Angst, omdat mensen van MIJ afstand willen, maar niet van anderen. Allemaal stemmen die om het hardst roepen, als ik de stilte opzoek. En dat inderdaad kunstmatig proberen weg te stoppen, is als een bal onder water duwen die toch telkens weer boven komt. Dat zijn krachten die op deze manier niet werken. Erkennen: 'ja, soms heb ik die gevoelens. Die mogen er zijn. Die horen óók bij me', is helpender. Het IS verdrietig soms. En soms ook totaal onbegrijpelijk of onrechtvaardig. Ik leef niet meer in het paradijs, dus dingen gaan stuk in het leven en niet iedereen kan overal in voorzien (andersom ook niet). Als ik met barmhartigheid omga met deze gevoelens, worden deze 'vijanden' mijn vrienden en lopen we soms samen een stukje op. En dat ...

Ik houd van kleur, en gelukkig heb ik ook alles, behalve een grijs en saai leven. Soms ben ik wat tegendraads:  En soms biedt het leven geen ruimte voor tegendraadsheid: Soms wordt mijn rust wreed verstoord:  Dan ga ik maar weer op zoek naar rust en vrede: Zoek niet te hoog en niet te diep. Zijn vrede is niet in vage cursussen, die niets anders zijn dan een antwoord zoeken in een menselijk verlangen. Het antwoord is in mij en rondom mij. Het antwoord is weten dat Hij - die ook tegendraads was - bij me is en échte rust geeft in mijn soms te kleurrijke bestaan. Ik mag het deze dagen een beetje ervaren.

Ik droom vaak vrij levendig. De gekste dromen. Vaak over andere mensen. Zo had ik in de afgelopen 2 weken 2x een droom over xxx. De droom van een paar weken geleden ging er over dat ik de voorkant/kaft van een eventueel nog te schrijven boek van iemand zag. Heel apart. Ben benieuwd dat áls het uitkomt, of het er ook zó uitziet. Afgelopen nacht gedroomd: Ik keek op internet naar een kerkdienst uit een plaatsje in Noord-Holland. Het was dienst met beeld. Opeens zag ik live brand in die kerk! Pfff.... Een beetje ontdaan ging ik later op internet zoeken wat er nu aan de hand was. Daar stond wel het een en ander over die brand. Maar ook dat persoon xxx van 51 jaar erbij om het leven is gekomen. In een getuigenverslag van yyy stond dit: 'Ik zat met xxx in een kapelletje van die kerk. We hadden een gesprek over mijn pest-verleden. Ik ging (in gedachten) terug naar het lokaal waar ik gepest werd. Ik knielde neer om te vragen of Hij erbij kwam in dat lokaal. Toen ik weer overei...