Mijn weg vol vreugde verdergaan?

In de Bijbel staat dit verhaal in Handelingen 8: 

Filippus en de Ethiopiër 

26 Een engel van de Heer zei tegen Filippus: ‘Ga tegen de middag naar de verlaten weg van Jeruzalem naar Gaza.’ 

27 Filippus deed wat hem gezegd werd en ging naar die weg toe. Daar kwam hij een Ethiopiër tegen, een eunuch, een hoge ambtenaar van de kandake, de koningin van Ethiopië, die belast was met het beheer van haar schatkist. Hij was in Jeruzalem geweest om daar God te aanbidden 

28 en zat nu op de terugweg in zijn reiswagen de profeet Jesaja te lezen. 

29 De Geest zei tegen Filippus: ‘Ga naar die man daar in de wagen.’ 

30 Filippus haastte zich naar hem toe en hoorde hem de profeet Jesaja lezen, waarop hij vroeg: ‘Begrijpt u ook wat u leest?’ 

31 De Ethiopiër antwoordde: ‘Hoe zou dat kunnen als niemand mij uitleg geeft?’ Hij nodigde Filippus uit om in te stappen en bij hem te komen zitten. 

32 Dit was het schriftgedeelte dat hij las: 

‘Als een schaap werd hij naar de slacht geleid; 

 als een lam dat stil is bij zijn scheerder 

 deed hij zijn mond niet open. 

33 Hij werd vernederd en hem werd geen recht gedaan, 

 wie zal van zijn nakomelingen verhalen? 

 Want op aarde leeft hij niet meer.’ 

34 De eunuch vroeg aan Filippus: ‘Kunt u me zeggen over wie de profeet het heeft? Over zichzelf of over een ander?’ 

35 Daarop begon Filippus met hem te spreken over het evangelie van Jezus, waarbij hij deze schrifttekst als uitgangspunt nam. 

36 Onderweg kwamen ze bij een plaats waar water was, en de eunuch zei: ‘Kijk, water! Waarom zou ik niet gedoopt kunnen worden?’ 

37  

38 Hij liet de wagen stilhouden en beiden liepen het water in, zowel Filippus als de eunuch, waarna Filippus hem doopte. 

39 Toen ze uit het water kwamen, greep de Geest van de Heer Filippus en nam hem mee, en de eunuch zag hem niet meer, maar vervolgde zijn weg vol vreugde. 

40 Filippus kwam terecht in Azotus; van daar reisde hij verder en verkondigde in alle steden het evangelie, tot hij in Caesarea aankwam.

 

Waarschijnlijk zullen jullie me - met wat ik hier vertel - echt voor gek verklaren. En toch wil ik het zelf geloven. En of het nou écht zo is, of dat ik mezelf dit inprent om mijn verdrietige ziel te troosten, dat doet er niet toe. 

Twee jaar geleden kwam ik in contact met een lieve vriendin. Het contact werd hechter. Er werd meegeleefd. Er volgden afspraken. 

Er werd meegeleefd met de problemen die ik had met persoon Z. Er was compassie voor mijn lijden en dus arrangeerde deze lieve vriendin een gesprek. 

Door omstandigheden van haar werd dat behoorlijk opgeschoven en viel het ná een 10tal therapie-met-hond-sessies van mij. Daardoor had ik én mijn omgeving meer inzicht in mijn functioneren (groen-oranje-rood). In de laatste 5 minuten van het gesprek kwamen we dus op het geweldige idee om inzake de problemen m.b.t. persoon Z een oranje-plan te gaan maken. Dit hadden we 10 weken eerder niet kunnen bedenken. Hoelang de problemen met Z ook al bestonden... Dus m.i. was dit behoorlijk van Hoger hand getimed. 

Hoe het daarna helaas met de mijn gemaakte fouten en de lieve vriendin verder ging, kun je hier lezen: 

http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/07/mislukt.html en hier: 

http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/07/controle-verlies.html.

De plannen die je hierin terugziet werken - op wat kleine foutjes na (falen mag!) - méér dan uitstekend!!! Het geeft me zóveel meer rust!!!

Maar ja... Het verdriet om het onmiddellijke verlies van lieve vriendin hierna...

Zij past niet meer bij mij en ik niet meer bij haar... 

Drama, hartverscheurend lijden... 

En toch. En toch. 

Ik heb vannacht over bovenstaande bijbeltekst gedroomd in verband met lieve-ex-vriendin. 

Zij is als het ware in mijn leven gestuurd, net als Filippus. 

De tijdsspannes zijn in mijn verhaal wat langer, maar dat doet er niet toe.

Zij is als het ware gebruikt voor iets waarvan Hij wist wat de oplossing moest worden. 

Net als bij een doop is er een stukje bevrijding door het oranjeplan. 

Toen kwam ik uit het water en zag door mijn fouten mijn lieve-ex-vriendin niet meer en ging mijn weg vol vreugde verder.

Is dat zo? Vol vreugde? Vol verdriet, boos en rood worden, zelfdestructief gedrag, etc. zul je bedoelen! 

En toch... En toch... Nu op een punt dat ik weet dat het definitief over en uit is, kan ik alleen God danken dat zij als een Filippus in mijn leven is gekomen, om - toen de tijd er rijp voor was - de weg te banen naar een rustiger leven als het om persoon Z gaat. 

Is dat niet alle reden om mijn weg met vreugde verder te gaan? Jazeker! Met dit inzicht kan ik lieve-ex-vriendin zegenend (en uiteraard verdrietig, maar dat mag) loslaten. 

God, dankjewel voor deze droom. Voor dit inzicht. Voor alles. Voor de geweldige manier waarop U Uw autistische dochter tot inzichten brengt. Je zou zweren dat U echt bestaat en gelukkig geloof ik dat ook. Makkelijk? Nee!