Als het leven... Kwetsbaar

Onder klussend geluid van de buren, heb ik weer mijn hart gelucht.... Het moest eruit.......

Er bestaat werkelijk zoiets als emotionele uithongering. Het gevoel van emotioneel in de steek gelaten te zijn, afgewezen en aan je lot overgelaten. Het veroorzaak fysieke en emotionele pijn en paniek.  In mijn geval gebeurt het niet omdat anderen mij in de steek laten.  Het komt omdat mijn systeem dusdanig anders is, dat het me maar niet lukt mensen (en zelfs de meest dierbaren!!!!) in mijn binnenwereld toe te laten!!!! Althans.... niet op momenten dat ik eigenlijk ‘een omhelzing’ nodig heb.  Ik vertel het in deze 2 video’s.  Hier horen jullie reële Justine.  Ik snap het als je me na deze twee video’s gaat verwijderen.  Meld het me dan even. Dan is de klap minder hard.  Dit is hoe ik praat en in mijn ééntje emoties beleef. 

Gisteravond sloten we een waardevolle gemeentevergadering af met het - bekende - lied ‘neem mijn leven laat het Heer’.  Ik werd ineens getroffen door het vijfde couplet:  ‘Neem mijn wil en maak hem vrij, dat hij U geheiligd zij. Maak mijn hart tot uwe troon, dat, o Heer, uw Geest er woon'.  Het is een gebed om overgave, wat je vrij maakt.  Zo mooi!  Een thema dat behandeld werd was ‘Bonhoeffer’. Zeer interessant. Over genade gesproken! (Niet goedkoop).  En dan nu, waar ik na zaterdag zo overprikkeld van was. Ik was met iemand hier uit Oss naar een Vrij Zijn dag in Ede. ‘Live in Love’ was het thema. Het bijbehorende boek was net verschenen.  En wat zo mooi is.... Jezus geeft onderwijs op maat.  Mijn hoofd dat jaren geleden niet uit de voeten kon met ‘liefde en angst’ en Hij me daar via Arie-Jan Mulder in het klooster onderwijs over gaf.  En nu kon mijn hoofd pas geleden niet uit de voeten met ‘genade & waarheid’.  Het gesprek dat ik o...

Al weer wat maandjes geleden schreef ik dat ik zo genoot van mijn slaapjes. Omdat op die momenten alles heel is, onrecht recht.   Er werd op gereageerd met ‘waardeer wat je hebt: je man, je kinderen, liefde en acceptatie van hen’.  Maar daar ging die blog eigenlijk niet om.  Het was niet bedoeld als klaagzang hoe ik in het leven tekort kom.  Met mijn inzichten van de laatste weken kan ik beter beschrijven wat ik dan wél bedoel.  Ik heb ondertussen al meermaals geschreven over de ‘normale Justine’.  Dat is niet een fantasiefiguur, waar ik me mee kwel, omdat ik die nooit zal worden of zijn. Feitelijk ben ik én ‘normale Justine’ én ‘reële Justine’. ‘Normale Justine’ heeft een gangbaar besturingssysteem. Ik gebruik de vaardigheden die daarbij horen op momenten dat aanpassing gewenst is. Dan vallen ‘reële -‘ en ‘normale Justine’ ook samen. Soms móet je je gedragen als die ‘normale Justine’. Al is het om een ander (man of zoon) te dienen (als we uit eten zijn bij...

In  Spreuken 21:23  staat het volgende:  23  Wie zijn  tong  in toom houdt, bespaart zich in zijn leven allerlei ellende.  Dit kunnen velen wel herkennen, denk ik. Maar ik las in het boek ‘zondagskind’ een aantal passages die ook verlangen dat de tong in toom gehouden wordt... want ook op deze manier zorgt het voor ellende... voor overprikkeling...  (Blog gaat verder onder de afbeeldingen)  Elliot is een vers vriendje van Jasmijn, en loopt dus hier tegenaan.  En wat ik nu schrijf, heb ik hardop nooit tegen iemand uitgesproken uit schaamte... maar wij zijn ruim 22 jaar getrouwd... en zodra mans zijn tong uit enthousiasme mijn mond in wil, draai ik mijn gezicht van hem weg.... kan het ook niet.... mijn man weet dat... en accepteert dat... maar toch...  En toch.  Wie zijn  tong  in toom houdt, bespaart zich in zijn leven allerlei ellende.

Ik zat vannacht hoog in mijn spanning. Had gisteren teveel meegemaakt. Sliep daardoor heel licht.  Hier in de buurt is oud & nieuw al begonnen.  En telkens werd ik uit mijn slaap gerukt. Van stemmen van groepen jeugd en een halve minuut later een harde knal. Tot die ene - die ze in onze tuin gooiden. Vlak onder het slaapkamerraam. En de lachende stemmen die verdwenen - de nacht in.  Met een schok was ik 40 jaar terug.  Waren het stemmen die toen om me lachten.  Naar me riepen.  Dingen gooiden.  Bewust.  Mijn kant op.  En ik verdween. De nacht in.  Compleet overprikkeld. 

In een binnenwereld van iemand met autisme kan het er bijzonder aan toe gaan. Zo blijkt ook uit dit citaat uit het boek ‘zondagskind’:  In dit artikel kun je wat meer lezen over die binnenwereld:  artikel over binnenwereld Wat ik daarin wel herken is het hebben van zo’n imaginaire vriend. Tot zo’n beetje de periode van 9 tot 29 jaar had ik een ‘fantasiegezin’ met een vader (daar wel), een moeder en ik zelf was één van een 2ling. Twee jongens: Marijn en Martijn. Ik was Marijn. Ik was er vast van overtuigd dat ik mijn kinderen later ook zo zou noemen. Ze (we) maakten van alles mee. En alles was vooral normaal. Niet zo moeilijk, verdrietig en eenzaam als het echte leven. Zat ik ergens mee? Martijn gaf raad. Hij was de stabielste en wijste van ons twee.  Blijkbaar had ik deze wereld nodig.  Wat ik nu kan zeggen over mijn binnenwereld?  Dat er rust is.  Bijna weer dezelfde rust als vanaf het moment dat ik wist dat er een gesprek tussen mij en ‘een vijand’ zou ko...

Onlangs schreef ik deze drie blogs over ‘normale Justine’:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/normale-justine.html En  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/een-hoofd-dat-na-bezoek-altijd-blijft.html En  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/het-snappen-van-de-omkering.html In deze blog wil ik er nog wat dingen over kwijt.  Er werd - met liefde (!) - gereageerd met: kwel jezelf maar niet met die ‘normale Justine’ te willen zijn, jij bent gewoon jij.  Ik weet niet of het een zozeer kwellen is met een persoon willen zijn, die ik niet ben.  Het is eerder - door heel veel afkijken van ‘hoe het hoort’ - een soort geweten dat zich gevormd heeft.  Je neemt waar, hoe anderen zich gedragen, welk gedrag er in bepaalde situaties van je verwacht wordt, etc. En vandaar uit maak je de keuze je al dan niet aan te passen (‘normale Justine’ te zijn).  Voorbeeld: als ik thuis heel angstig ben, kan ik rood worden en ga ik krijsen.  In het vl...

Ik schreef een paar dagen geleden over mijn andere besturingssysteem:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/een-hoofd-dat-na-bezoek-altijd-blijft.html .  Ik heb het ook al vaak gehad over ‘de beperking vormt de grens’. Het gebrek aan tijd van de ander. Ziekte. Eveneens beperking. Beperkt in energie. Of in gaven. En dat in interactie met mijn beperking. Wat ik nodig heb. Mijn claim. Meer en groter vaak dan mensen kunnen bieden.  Dat vormt de grens.  Van mij wordt dan verwacht dat ik die grens respecteer.  Dat door ziekte niet voorzien kan worden in wat ik nodig heb. Ga ik over die grens: block.  Maar nieuw voor mij is toch ook wel te ontdekken dat het ook andersom kan.  Dat mensen besluiten om geen contact met me te hebben, omdat ze respecteren dat ik een ander systeem heb.  Dat wat ze er ook instoppen dat eigenlijk bedoeld is voor een MacBook en niet voor mijn dos-systeempje. Dat mijn systeem dan crasht en op zwart springt. Dat bewijst mijn ...

Als oudste rijdt, dan wordt er nogal eens van radiozender geswitcht.  Hart grappige is dat hij ook al met een B.Loft-oor ( www.iambloft.nl ) luistert.  Oh man. Dit is weer zo’n typisch B.Loft nummer. Dan zie ik ze in een videoclip al door een weiland rennen, en het thema ‘Freedom’. Of een donkere steeg met een depressief liedje en dito depressieve persoon die door die steeg heen wandelt.  Maar als je al wat jaartjes dat bezoekt, krijg je wel een getraind oor, zo blijkt. Je gaat anders naar de teksten luisteren.  Ook ik merk dat.  Voorspelbaar?  Nee mooi.  Over mooi gesproken.  Ik zag dit prachtige nummer voorbij komen, op social media.  Wat een stemmen! De makers van de cd "Broken jars". Bijzonder! Door de gebrokenheid in het leven heen kan juist het licht schijnen.... Zo waar! In dit nummer Travel light: ook al weet je het allemaal niet, toch kun je LEVEN!

Deze week deze cake gebakken voor verschillende bezoeken. Wie er ook op bezoek komt.  Van schoonzus tot vriend tot vijand.  Waar ik ook heen ga.  Van familie tot vriend tot vijand.  Mijn hoofd gaat naderhand ALTIJD malen.  (Dat is ook wel de reden dat mensen er voor kiezen om met deze specifieke werking van dit systeem rekening te houden, door dit te voorkomen... want elke mogelijke interactie zet de molen van mijn hersenen aan het werk....).  En wat er dan maalt?  Ik kruip vooral in de huid van ‘normale Justine’ ( https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/normale-justine.html ). En beleef alles opnieuw...  Van de spanning vóór ‘sociale meetings’ (ben achteraf dan zó boos op die spanning... want het blijkt dan totaal niet nodig! Het is enkel liefde wat ik ontmoet ....  tot elk detail van een sociale interactie zelf...  Normale Justine zou hier nog aan gedacht hebben. Zou dat nog gevraagd hebben en dat nog g...

Vrijheid is niet de afwezigheid van grenzen of beperkingen, maar het kennen en aanvaarden van de juiste grenzen en beperkingen. Daar had mijn man het net met mij over. Of ik die definitie nog kende: ja.  Mijn beperking is dat mijn besturingssysteem anders is.  En mijn besturingssysteem kan sommige dingen niet aan.  Dus grenzen die getrokken worden zijn uit liefde, liefde, liefde...  En toch moet ik huilen bij het uitspreken van die woorden ‘liefde, liefde, liefde’. Deze liefde is gewoon niet te verteren. Terwijl de realiteit is dat dat het beste is voor mijn systeem.  Toch zou het voor mijn systeem ook fijn zijn als het dan niet zo zichtbaar onder mijn ogen gebeurt... het zien dat andere systemen wel bepaalde omgang aankunnen...  Het respect wat therapeuten hadden als ze om die reden helemaal niet op social media zaten.  Omdat bepaalde systemen dat niet aankunnen...  Dan is het al minder hard....  (blog gaat verder door onder dit plaatje):...

Degenen die deze week meegeleefd en meegelezen hebben, wil ik vertellen hoe het was:  Geen oude koeien  Vijand blijft vijand.  Met motief:  Liefde en respect voor mijn gebrokenheid.  Gezien het feit hoe ik blijf reageren op dingen die mis gaan in de communicatie met mensen, is het wijs om die gebrokenheid niet te verhogen - door reacties te geven.  Dan is het geen klootzak, maar iemand die me buitengewoon lief heeft.  En nee, het is geen onwil als mijn hart dan opnieuw verscheurd voelt, ondanks het hebben van deze kennis...  Ik wist dit.  En we houden evenveel van elkaar.  Enige wat dan wel gebeurd, wat standaard na zulke gesprekken gebeurd:  Had ik niet moeten vragen naar persoons kinderen. Niet uit beleefdheid, maar omdat het oprechte interesse is.  Was enkel die hand goed. of had ik toch als blijk van waardering van de liefde die er onverminderd is, even die hug moeten geven.  Had ik dit?  Had ik dat?  En het...

Vanavond naar deze film kijken... hoop dat ik me kan concentreren... zo bang voor morgen.... een gesprek... bang voor het onverwachtse... voor het onvoorspelbare... voor misschien allemaal feiten die gesprekspartner gaat ophalen, waardoor ik in de verdediging ga schieten... ‘toen deed je dit, toen zei je dat en daarom is de beperking de grens...’... het bekende verhaal waarom keuzes keuzes zijn. ‘Genade en waarheid’..., is mij als bemoediging gezegd. De abstractie van de woorden heeft al een hele film in me losgetrokken... ‘voor het gerecht verschijnen en als doekje voor het bloeden mag ik dan horen dat er genade is’. Hoe mijn hoofd - ook nu weer - met goedbedoelde bemoediging aan de haal gaat, doet me begrijpen waarom het beter was dat de keuze de keuze was (en is). Dat bewijst dit (scheelt ook weer het benoemen ervan...). Daarom is het goed dat dit gebeurd, want dat helpt mij begrijpen waarom een ander juist uit liefde kan kiezen niet continu van alles los te willen trekken bij me. E...

Ik ben vanavond Home alone.  Oudste weg.  Man weg.  Overdag vind ik dat heerlijk....  En de meeste andere avonden bevind zich hier één man in de kamer. De andere zit op zijn kamer te gamen. En ik lig in bed tv te kijken en/of te lezen.  Die eigen ruimte heb ik nodig.  We zitten niet romantisch samen op de bank...  Maar het weten dát hij er is, geeft me een gevoel van veiligheid.  Mijn drang om op de vlucht te gaan - soms ook de drang om langs vijanden te gaan (is ook de controledwang( - ligt al maanden achter me.  Maar vanavond is het anders.  Ik ben Home alone.  Al sinds ons trouwen overvalt me een enorme angst en onrust als ik Home alone ben in de avond.  En waardoor dat komt? Nooit exact kunnen achterhalen.  Maar al ken ik de oorzaak niet... het gevolg is er wel.  Ook nu weer merkbaar: diepe angst en onrust...  Wat is het verschil met Living Apart Together - in eigen huis? Geen idee... werkelijk niet... ...

Laatst reden we een alternatieve route, omdat er een stuk snelweg afgesloten was. Oudste reed.  Het was donker en in mijn beleving zag ik óveral water.  Mer een voor mijn doen iets te zekere rijstijl, scheurden we over ‘s Heeren wegen.  De oeh’s en ash’s en ‘kijk uit! Water!’ waren niet van de lucht...  In mijn beleving reden we telkens zó het water in...  Wat ben ik toch slecht in de controle loslaten....  Zo ook vandaag.  Ik had een afspraak bij de pedicure. En door erg moeilijke voeten, lukt het me nauwelijks te ontspannen. Elke prikkel komt ook keihard binnen. Het voelt als gekietel of mega- pijn. Mijn voeten bungelen in een kramp ergens onder aan mijn lijf.  Zo ook later deze week.  Ik ben al dagen een film aan het voordraaien van een op handen zijnde gesprek.  Als het op een punt komt dat ik mijn overlevingsmechanisme in werking moet stellen, dan weet ik niet of het me waard was. Wat haalt het overhoop?  Er is mega veel rust g...

Wat nou  als je zo extreem autistisch bent als jongste en je spiegelneuronen onvoldoende functioneren.  Dan sta je andersom in de lift - hebt het niet eens in de gaten - blijft ongestoord je eigen dwangmatige ding doen.  Een ander spiegelen?  Het is dan geen ‘last’ van spiegelneuronen, omdat je je te veel aanpast, maar je hebt ‘last’ van je slechte functioneren van je spiegelneuronen, dat je geen spraak ontwikkelt, niet aankijkt, etc.  En dat is wat oudste bedoeld als hij tegen me zegt ‘mam, je mag wel wat meer schaamte hebben.  Hij zou eigenlijk willen dat ik meer last heb van groepsdruk en niet altijd zo opval.  Maar waar dit - wat in deze afbeelding staat - voor velen een verlangen is, is dit voor jongste een realiteit.  En dat wordt maatschappelijk niet echt aanvaard...  dat je gewoon krijst als de hele groep om je heen stil is.  En... hoezeer is ook de groepsdruk aanwezig op plekken waar christenen bij elkaar zijn.  Staat er P...

90 jaar  Een prachtig feest  We zijn als ouderlijk gezin  Zelden zo close geweest.  Al leven van ons  Weinigen bewust met God  Degene die samenbond  Was Zijn Geest.  Liefde in het moment  Voor mama is het groots geweest.  Ze mocht weten,  En vooral ervaren:  ‘Ik ben geliefd’.  Het mooiste cadeau wat we haar konden geven.  En verder moeten we  - net als zijzelf steeds meer -  Maar vooral bij de dag leven. 

Een hele waardevolle opmerking van iemand op mijn blog over die ‘telefoonterreur’:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/telefoonterreur.html? ‘ Jou steeds beter proberend te begrijpen, vind ik dit wel heel herkenbaar... op momenten dat jij contact nodig hebt en er niemand beschikbaar is, ga je ons ook "bellen". Wat uiteindelijk voor jou het probleem niet oplost, want niet-beschikbaar blijven we. En ongezien voel jij je, meer en meer.’  Zo is het....  Dit is inderdaad hoe het gaat en hoe ik het beleef....  Zonder oordeel.  Dit is waar ik zelf en de mensen om mij heen mee te dealen hebben. 

Een stukje uit het boek ‘zondagskind’.  Het boek gaat in romanvorm over de jeugd van iemand die autistisch is - die opgroeide in de jaren ‘80 en waarbij dat nog niet bekend was. Maar de ‘problemen’ en het anders-zijn was er wel. Voor mij zeer herkenbaar.  Andere details, andere omstandigheden. 10 jaar ouder dan deze hoofdpersoon/schrijfster.  Maar in grote lijnen veel herkenning.  Bij dit hoofdstuk zit ze in de brugklas.  Wat ze hier doet, past bij een emotioneel lagere leeftijd.  En dat blijft... ook als je volwassen bent....  Je ziet het patroon...  In haar ogen is het iets onschuldigs...  Zelfs een manier om verbinding te zoeken...  In de ogen van de anderen heet het telefoonterreur.  Niet aanvoelen waar de grens ligt....  In je eigen beleving zit er ook geen kwaad in...  Te herkenbaar om niet te delen. 

Gisteren weer geblocked door iemand.  Deze persoon reageerde nooit op me.  Maar toch was ze me beu.  Dat ik aankondigen deed het beu te zijn op fb door opgelopen schade. Maar niet mijn verantwoordelijkheden neem. En me daarmee als slachtoffer gedraag.  Haar abrupte bericht, voor ze me blokte, heeft zich als een stem in mijn hoofd geplant. Naast de kakofonie aan stemmen die al in mijn hoofd zit., Mijn keuze om dan niet weg te gaan, is omdat ik ook andere stemmen hoor. Zoals de stem van die vriend - die me dierbaar is, omdat hij broer in mijn kerk is - die zegt dat ik er ver boven moet staan en dat weggaan de hoon van mensen oproept - ja, ook kerkmensen.  En zo hoor ik allerlei stemmen.  Vele ‘vaders en moeders’.  Het abrupte bericht van de persoon die blockte, vertelde me ook nog dat ik niet moet verwachten dat de hele wereld me begrijpt - al dan niet autistisch.  Misschien is het probleem niet dat ik dat verwacht, maar dat ik de wereld niet begrij...

Als ik mijn pijn deel over het feit dat anderen mij misbruiken (ze gaan over mijn grenzen door keuzes zie ze maken), dan komt steevast door één of meerdere mensen de reactie: ‘maar mensen mogen toch keuzes maken’?  Ja dat mag.  En ik begrijp het tegenwoordig zó goed dat de beperking de grens vormt. De beperking in gaven bij de ander. De beperking in gezondheid. De beperking in tijd. De beperking door wat fb wel of niet op diens tijdlijn toont.  Ik begrijp dat.  Maar tegelijkertijd schreeuwt mijn pijn zich een weg naar buiten.  Alsof ik ook tegen mezelf zeg: ‘vind de keuzes - gemaakt door beperking - nou belangrijker dan je eigen pijn’. NEE, schreeuwt mijn pijn!!!  IK mag er zijn.  Ik ben het misbruik beu.  Ik ben geen gebruiksvoorwerp dat je na gebruik kunt afdanken.  Ja, maar die ziekte van die ander dan?  En het gebrek aan gaven?  En de beschikbaarheid?  En fb die je niet alles laat zien...  Ik snap het!  En ik snap...

Ja  Deze blog Zal weer  Te negatief zijn  Ik moet meer mijn positieve kanten belichten  Bla  Bla  Maar nu is er rouw  Intense rouw  Ik had jarenlang  Contact met een vrouw  Beiden een rugzak  Maar haar rugzak matchte niet met mijn rugzak  Op advies van haar hulpverleners berichtte ze me dat ze wel bevriend zou blijven, maar nergens meer op zou reageren.  Dat heb ik met verdriet aanvaard.  Geaccepteerd  Haar met rust gelaten.  Maar gisteren heeft ze geblocked wat er geblocked kan worden.  Mijn fb.  Mans fb.  Instagram  Whatsapp  Ga je zó als vrienden uit elkaar????  Behalve het hebben van mijn rugzak, heb ik haar ook geen vlieg kwaad gedaan...  En ja, ik weet het...  Het is haar rugzak wat tot deze beslissing noopt.  Die last moet ik niet nog eens extra in mijn rugzak proppen...  Maar toch...  Als ik mijn rugzak niet zou hebben, zou er geen sprake zijn va...

Keuzes van mensen  Jegens mij  Uit onvermogen  Uit mismatchende karakters, gaven, ziektebeelden.  Ik weet het ondertussen.  De beperking is de grens.  Het blijft slikken, als je zichtbaar voor je ogen ziet, dat naar anderen die grens er niet is....  Maar de rij mensen die deze keuzes maakt, blijft groeien in mijn leven...  Verzet helpt niet....  Het maakt het enkel erger... omdat dat als claim ervaren wordt....  De keuzes veranderen er niet door...  Ik heb enkele veilige mensen waar ik alle verzet voor opspaar, omdat af en toe deze pijn toch een uitweg vinden moet.  Maar... ook bij hen, verandert er niets...  Hoewel ik het een bijzonder liefdevol gebaar vind dat er bij één bereidheid is tot praten.  Maar ik ben realistisch genoeg te bedenken dat gaven en mogelijkheden van een ander niet veranderen.  En dat in dat opzicht de beperking de grens zal blijven.  Ook om bij mij geen valse verwachtingen te scheppen....

Gisteravond deelde ik op fb iets over mijn kerk.  Dat ga ik hier niet herhalen.  Wat ik wel kan zeggen is dat ik kies:  Ik  Kies  Voor  Liefde  En  Niet  Voor  Angst  Ik  Kies  Zus  Te  Blijven  Van  Broers  En zussen  Die  Reageren  Uit  Angst  Voor  Mijn  Openheid  Samen  Kerk  Onder  Één dak  Hun reactie  Uit angst  Doet me pijn,  Maar ik kan altijd blijven kiezen  In liefde hun zus te zijn.  Ik moet denken aan een lied dat vorige week in het klooster in de vespers terug kwam.  Daar sluit ik deze blog mee af.  Dat het zo mag zijn.  ‘Gezang 106 1 Het einde aller dingen is nabij, zo weest dan nuchter, waakt in de gebeden,  vurig van hart en staat elkander bij liefde dekt alle ongerechtigheden. 2 Staat voor elkander open, dient elkaar, ieder gelijk hij gaven heeft g...