Doorgaan naar hoofdcontent
Nog iets wat ik zoooooo moeilijk en lastig vind......
Onder klussend geluid van de buren, heb ik weer mijn hart gelucht....
Het moest eruit.......
Het moest eruit.......
Mijn weekend en meer
Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas. Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn. Naast ons zat ook een gezinnetje. Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters. Mooi. En confronterend. Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom. Vaak ook in het zelfde moment. Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten. Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon. Het gaat me niet om het afluisteren. Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn… Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning. Op zaterdag kwam Vincent th...
.png)
ach lieverd wat een verhaal je maakt het jezelf erg moeilijk denk ik (maar dat is misschien makkelijk gezegd ) maar zij heeft het gelezen dus de bal ligt bij haar jij hebt de stap gezet en of dat nu een appje is of een belletje dat moet niet uitmaken toch ??probeer het los te laten en niet krampachtig vast te houden aan wel of geen vrienden of hoe je het moet noemen ,ik denk dat vrienden weten hoe je bent en denkt en vrienden zie je vaker dan 1 keer per jaar dus noem het kennissen en neem genoegen met de keren dat je haar ziet Er zijn maar weinig echte vrienden in een mensenleven denk ik waar je echt alles mee kunt delen .
BeantwoordenVerwijderenTja als vriendschap steeds er is omdat jij contact opneemt maar zij niet. Dan zou ik nu gewoon afwachten en accepteren dat zij niet uit zichzelf eraan denkt om jou te willen spreken. Ook best logisch als zij zover weg woont en het contact niet heel erg diep ging. Wel leuk dat ze op je 50e verjaardag was.
BeantwoordenVerwijderenIk snap dat dit moeilijk en verdrietig is maar vriendschap is iets wat er vanzelf is en van haar kant dus nu toch minder. Dat kan komen ook door de drukke levens. En dan is het nu afwachten of ze nog reageert. Zo gaat het, ik heb ook iemand die ik goed kende in de vierde, er gelogeerd en elkaar later nog opgezocht. Maar nu weet ik helemaal niet meer waar ze precies woont en kan er ook niet achterkomen. Best jammer.
Dat moet ik dus loslaten. Een andere vriendin v d kleuterschool nog zie ik af en toe maar daar kan zomaar veel tijd tussen zitten.
Wat noem je nu vriendschap. Mss moet je dat niet teveel willen definiëren maar de contacten accepteren zoals ze zijn.
Maar... dat ze jou niet vaak wil zien zegt ñiet dat dat zo is omdat jij bent wie bent! Alleen is het wel voor jou daarom moeilijker om ermee om te gaan.
BeantwoordenVerwijderenAan de Heer geven! En verder gaan.
Accepteren dat dit voor jou extra moeilijk is dan voor niet autisten... dat is de clou maar je hoofd he. Die kan dat zo moeilijk. Maar dat is het. Steeds weer terug naar de juiste theorie die je wel kent en dan met je gevoel dealen.
Wat verdrietig,dat je dit zo bezig houd.Probeer het los te laten.Soms loopt het zo.maar komt er iets anders voor terug.Ze weet het nu...Hij is je vriend..en ik probeer het te zijn.Liefs
BeantwoordenVerwijderenHet is ook een heel lastig iets, afstand en tijd doen verhoudingen veranderen / verwateren. Relaties / vriendschappen zijn vaak niet voor het leven. Mensen komen en gaan in het leven heb ik door de praktijk geleerd.
BeantwoordenVerwijderenIk herken je strijd hiermee wel, heb daar vroeger ook erg mee geworsteld.