Als het leven... Kwetsbaar

Gisteren met oudste en manlief naar Scheveningen geweest. De dag voelde letterlijk als een feest. Waar het in de rest van het land veelvuldig regende, was het net of God ons overvloedig zegende, met letterlijke zon en warmte. Met genieten van en met elkaar. Zulke dagen zijn nodig. Om op te laden voor alle drie. Als we het nú niet zouden doen, zou er voorlopig niet van komen. Dus we zijn op pad gegaan. Midden in een periode waarin ik niet zo stevig op eigen benen kon staan. Er is de afgelopen maand veel gebeurd. Veel gehuild en veel geleden. Veel verwerkt en veel gestreden. Me veel teruggetrokken uit het alledaagse bestaan. De overgang van eigen wereld naar deze drukte; de trein zat bomvol, de boulevard van Scheveningen vol stralende dagjesmensen. En wij hoorden daar ook voor even bij. En nu een dag later voel ik het weer... Het was fantastisch... Maar kennelijk toch te veel voor mij... Waar is mijn energie gebleven? In de zee weggedreven? De zee waar we z...

Gisteren zag ik er weer één voor mijn auto rijden. Een politie auto. En dan voel ik me standaard niet echt prettig... Behalve het gevoel dat ik dan opeens van alles denk fout te doen achter het stuur (wat waarschijnlijk niet zo is, maar ik voel me al betrapt, zonder dat ik ergens betrapt op hoef te worden), maakt een politie auto me ook onrustig. Hoe komt dat? Ik neem je héél ver terug de tijd in. Voor mijn gevoel blijft het gisteren. Maar objectief was het in 1987. In het voorjaar van 1987 zat ik nog op de HAVO. Zoals jullie weten heb ik eerst tot 1985 de MAVO doorlopen en was dat GEEN leuke tijd. Op de havo kletste ik daar weleens wat over met een lerares tehatex. Een moederlijk type. Ik vertrouwde haar ook toe, dat ik het aan mama allemaal niet verteld had en dat graag zo wilde houden. Toen verliet ik de HAVO en ging ik in september naar het HBO. Daar ontmoette ik een docent die mijn vertrouwen probeerde te winnen. Ik vertelde hem ook het één en ander. En hij vond ...

Ik kreeg vandaag weer voor de zoveelste keer het goed bedoelde advies of ik niet beter kon stoppen met FB. Omdat het veel prikkels oplevert. Prikkels Facebook    Echte wereld vroeger en nu met prikkels      Wie ziet mijn Posts???  Wie hoort mij op het schoolplein, op feestjes, in ander gezelschap?  Mensen reageren niet of ongewenst op mijn Posts (omdat ze er geen raad mee weten). Ik word genegeerd!   10tallen adviezen  Nauwelijks adviezen (eenzaam; wie weet er dat ik advies of raad wil?))  Ik zie mensen onderling anders reageren dan ze op mij doen. Voel me daardoor een buitenbeentje. (Waarom toch anders??? Ik wil ook als de rest behandeld worden!)    Ik zie mensen onderling anders reageren dan ze op mij doen. Voel me daardoor een buitenbeentje.  In het rood knal ik een hulproep op FB, inclusief mijn zeer grote nood (zoveel overweldigende emoties dat ik op zoek ben naar rust en door mijn niet meer kunnen uiten dat verw...

Ik heb last van een vervelende kwaal in mijn leven: impulsiviteit.  Vooral als ik groen ben, kan ik overal ja op zeggen, zonder te beseffen waar ik me nu weer aan verbonden heb.  Als ik groen ben, wil ik graag groen blijven. Hoe blijf ik groen? Door niet al te veel prikkels in mijn leven toe te gaan voegen. In rust mijn dingetjes in mijn eigen tempo doen.  Heel vaak krijg ik het advies: 'ga er eens uit! Afleiding zal je goed doen!'.  In het rood weet ik ondertussen dat dat averechts werkt. Dan ga ik namelijk prikkels toevoegen, waar ik al zwaar overprikkeld ben.  In het groen heb ik nog niet zo door dat dat niet werkt.  Dan denk ik zelf ook: 'afleiding zal me helpen niet zo snel rood te worden. Het helpt als ik niet in mijn eigen kringetje blijf ronddraaien, dat ik onder de mensen ben, etc.. Dan ben ik minder gefixeerd op mogelijk rood worden. Het zal me goed doen'.  Als ik groen ben, denk ik zo.  Overmoedig door mijn goed-voelen ga ik dan impulsi...

Ooit (in 2012) vond ik eindelijk in mijn leven een veilige plek voor mijn trauma's. Voor het eerst was er de boodschap: het verdriet mag er zijn! Wát een bevrijding. 44 jaar verdriet opgekropt, kwam er uit. Maar verdriet is verdriet. Als ik geen overzicht heb en daardoor rood wordt/in paniek raak (zoals in deze situatie zou kunnen gebeuren:  http://ow.ly/DnAe302iV2B ), dan vóelt dat voor mij óók als verdriet. Of het nu 'rood-verdriet' is, of 'trauma-verdriet', het is groot en het maakt me rood. Ik voel geen onderscheid in verdriet. En toch.... bij dat autisme verdriet voelt men zich veel machtelozer. Als ik mij in mijn autisme-verdriet onbeholpen uit (door te zeggen dat ik dood wil (wat de mate aangeeft hoever ik het overzicht kwijt ben)) dan kunnen mensen er niets mee. Of ik dat alsjeblieft niet meer zo wil uiten. Okay. Netjes dat je dat vraagt. Dat waardeer ik, want in mijn autisme-verdriet ben ik me van mijn eigen gedrag niet zo bewust. Het komt ook voor ...

De afgelopen weken staat in het teken van zorgen voor. Het begon een paar weken geleden met onverwachts zorgen voor mijn moeder. Ze kreeg wondroos en er moest van alles geregeld en gezorgd worden. Een paar weken later (11 juli j.l.) was onze zoon aan de beurt. Hij zou geopereerd worden aan zijn kaak. Als ik rood ben kan ik niet 'zorgen voor'. Dan drop ik dat 'zorgen voor' op manlief zijn bordje. En heb ik ook geen oren voor de gevoelens waar hij op dat moment mee zit: dat het niet uitkomt op zijn werk, dat hij ook overloopt. Maar je moet iets. Als hij het niet doet, doet niemand het. Dus soms na het nodige geruzie en gemopper (omdat het als dwangbevelen in mijn rood op zijn bord gelegd wordt), doet hij het meestal wel. Ook neemt hij taken over als ik NIET rood ben, maar juist groen. Omdat het juist dan belangrijk is om te zorgen dat ik groen BLIJF. Teveel prikkels kan me zo weer richting rood drijven. Dus hoe vaak had zoonlief van 16 - die geopereerd moest worden ...

Misschien dat ik door de gebrokenheid van deze week wel eens te meer besef wat voor een genadecadeau's mij al geschonken zijn.  Ten eerste... Voor wat ik fout deed IS BETAALD. Daarom vind ik het ook zo erg!!! Er is duur betaald en nog vertoon ik - door gebrokenheid - dit gedrag. Dus vervolgens doe ik niets anders dan mezelf aan het kruis te nagelen! Ja, dat klopt. Ik had daar moeten hangen. Maar ik heb er niet hóeven hangen. Ik kan die slag maar moeilijk maken... Omdat de gevolgen van mijn fouten zo groot zijn... Het maakt mij ziek. Het maakt mijn man ziek. Het maakt die ander en familie ziek. Dat is het gevolg van deze gebrokenheid!!!  Moet ik mezelf dan door het slijk halen? Hoe ging Jezus om met mensen die logen of andere fouten begingen? Maar mijn gedachten gaan ook naar eerdere situaties van gebrokenheid: telefoonterreur in nood, insluiping in nood, mensen openbaar door het slijk halen in nood. Als er hier geen genade was betoond, zag het er heel anders uit voor me. Nood ...

In mijn vorige (uitvoerige) blog over ' mislukt ' had ik het over het liegen (recent de situatie met vriendin, langer geleden de situatie met mijn moeder/klaaseleraar en nog vele andere situaties helaas...). Dat ik ook een dusdanig grote angst voor mensen heb, dat dit ontstaat.  Of... Is het niet de angst voor mensen maar de schrik om mijn eigen controleverlies. Een moeder wiens dochter ook autistisch is (en zij die situaties ook wel meemaken), verwoordde het zo:  Het voelde alsof dit de vinger op de zere plek was. Zó werkt dat bij me! Ik wil het zo graag goed doen (en vooral zoals ik het wil en daar de controle over hebben en houden). Als ik merk dat me dat ontglipt (slechte cijfers, na 2 dagen al falen in een plan, etc, etc.), dan ben ik letterlijk de controle kwijt. Dat leidt tot paniek (rood worden!).  Mooi. Praat het niet goed. Maar herken het tot in mijn diepste vezels. En hierbij het definitieve plan (voor én achterzijde én 'toestemmings-kaartje...

Ik heb in mijn therapie-met-hond gewerkt aan roodplannen. Hier kun je er meer over lezen:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/03/een-extra-rood-plan.html . Maar nog mooier is het als ik helemaal niet rood hoef te worden. Dus ik wil héél graag gaan werken aan wat 'oranje-plannen'. Kortom: triggers die mij rood kunnen gaan maken. Het zijn er meerderen. De meeste triggers hebben toch wel te maken met inter-menselijke-contacten. In een sociale context dus. Of met... als heel veel tegelijk komt en ik het overzicht dreig te verliezen. Eigenlijk wil ik die triggers eens gaan tekkelen met een nieuwe begeleider van me... ware het dat ik die nog niet heb. Dus samen met een vriendin van me vast aan de slag gegaan met één van de rood-worden-triggers. Alvorens ik een concept van dit plan laat zien wil ik eerst nog even verwijzen naar twee oudere blogs, waarin ik in dichtvorm én in beschrijvende vorm vertel over hoe bepaalde mechanismen bij me werken: http://kwetsbaarheid.blogspot...