Als het leven... Kwetsbaar

Een tijdje terug zat bij de EVA een bijlage over de Bijvelse vrouwen Eva, Debora, Mirjam, Maria en Ester.  Aan het einde van het boekje zat een test om te kijken op welke van die 5 vrouwen je het meeste lijkt.  Ik houd van zulke testen. Ik ben altijd benieuwd of het resultaat een beetje klopt met hoe ik mezelf ken.  Of het nu over omgaan met stress gaat of over bijbelse vrouwen, dat maakt me niet uit.  Ik begin aan zo’n test en laat me verrassen.  En als ik zo deze uitslag lees, zeg ik: ja het klopt!!  Eerst dacht ik Maria... Ben ik dat? Maria staat voor mij voor eenvoudige overgave aan Gods grotere plan. En als ik iets lastig vind, is het overgave...  Maar met deze beschrijving kan ik wel wat.  Ik houd er inderdaad van nature van om dingen simpel en eenvoudig te houden. Die eigenschap deel ik met mijn man. Grote auto’s en keurig bijgewerkte gazonnetjes is aan ons niet besteed. Als het maar functioneel is, is altijd ons motto. Daar waar ik het ee...

Deze blog gaat eigenlijk over twee onderwerpen.  Ten eerste over het woord jammer.  Ik word altijd onrustig als mensen het woord jammer gebruiken.  Meestal is het een constatering. Jammer dat dit of dat zo is. Maar op de één of andere manier klinkt jamme voor mij als een oordeel. Jammer dat je dit NIET meer/ nog NIET kunt/doet.  Dat hoor ik er dan in. Ik voel mezelf falen. Heb het gevoel dat de ander wil dat ik of het veranderd.  Terwijl een ander het meestal zonder oordeel en neutraal bedoeld, komt denk ik omdat mijn hoofd razendsnelle denksprongen maakt en ik gelijk 20 stappen verder ben. In mijn beleving heeft de ander na het uitspreken van het woord jammer bovenstaande zinnen al uitgesproken. Dus na het woord jammer voel ik me onmiddellijk tekortschieten en schiet ik in de afweerstand. Terwijl een ander misschien oprecht wilde zeggen dat die iets jammer vind, ZONDER oordeel...  Ik wou dat ik het zó kon horen... Nu heb ik enkel een natuurlijke allergie ...

Gisteren na de pinksterdienst was er koffie drinken en een gezamenlijk korte viering op het kerkplein, samen met andere kerken uit Oss.    Ik zat wat te praten met een oudere man van onze kerk. Hij vroeg bezorgd of Jongste nog thuis woonde. Dat bevestigend beantwoord. Ik had het er over dat de aanwezigheid van jongste invloed heeft op alle gezinsleden. Dat het mij als moeder ook pijn doet dat oudste een andere jeugd heeft gehad dan je normaal je kind gunt. Nou heeft elk huis wel een kruis, maar dit is wel een heel groot kruis. Het heeft hem beperkt in het meenemen van vrienden (niet alleen door schaamte voor  jongste, maar ook door schaamte voor mij(n autischtische gedrag). Het heeft hem beperkt in het vieren van zijn verjaardagen. Het heeft gemaakt dat zijn jeugd anders gelopen is dan het onder normale omstandigheden gegaan zou zijn...  Of we hadden er voor moeten kiezen om jongste al in zijn vroege jeugd het huis uit te doen. Maar zelfs dat zou zijn jeugd gekleurd ...

Credits foto  Hans van Vuuren - Groot Nieuws Radio . Ik luister vol genoegen naar de Opwekkings top-100 op dit moment op Groot Nieuws Radio. En ik zing en galm heerlijk mee... Met mijn eigen unieke, verre van zuivere stem en lichaam, zing en aanbid ik. Ik hoorde een keer de uitspraak 'beter vals zingen en met passie dan niet zingen'. Nou, dat is op mij wel van toepassing. De passie is er zeker!!! Ik geniet en zit in herinnering weer op mijn slaapkamer uit mijn jeugd. Ik deelde ooit deze blog (in 2013) over in mijn eentje (soms met mijn moeder) hossen met carnaval (om de kist heen, die als salontafeltje in mijn slaapkamer stond): Zie deze blog erover.  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/04/vier-je-feest-met-mij.html Het gedicht hierin heb ik ook opgenomen in mijn uitgegeven gedichtenbundel:  De scherven die woorden werden . Maar met de opwekkings top 100, heb ik een soortgelijke herinnering. Ik ben denk ik van mijn 14e tot 21e niet of nauwelijks naar de ...

Soms vragen mensen wat ik allemaal leuk vind om te doen? Ik vind dat altijd een lastige vraag om te beantwoorden. Denk in mijn hoofd dat het niet zoveel is - of voor anderen niet interessant genoeg is. Totdat ik het eens op een rijtje ben gaan zetten: lezen (bijbel en boeken en tijdschriften en krant)  kleuren wandelen (wat tevens bidden is) fietsen schrijven bakken naar het klooster gaan  computeren (programmeren) - mits de techniek meewerkt... anders is het roodmakend...  mooie steden bezoeken (mag best in Nederland zijn)  autorijden trein-reizen  zwemmen (hoewel het aan- en uitkleden me tegenstaat en ik van de herrie in een zwembad best wel overprikkeld raak... dus ik doe het niet meer zo veel als vroeger ... nu met name een vakantie-activiteit). uit eten biertje drinken en gezellig kletsen met mensen bij wie ik me veilig voel (bijvoorbeeld in het klooster... ik ervaar dan verbinding met de groep... en voel me veilig genoeg om sociaal mee...

Kun je nog dankbaarder zijn dan deze titel suggereert? Nee. In mijn geval bijna niet.  In deze blog - die ik eerder dit jaar schreef - kun je lezen waar mijn moeite met alleen zijn vandaan komt en hoe dat uiteindelijk mis ging op de avond vóór de Bijlmerramp in 1992:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/03/mijn-fixatie-van-eind-jaren-80-tot.html .  En alle jaren erna... als ik alleen was... hoe verder de dag vorderde en hoe donkerder het werd, hoe groter en groter de paniek werd.  Begin maart 2014 gingen mijn man en oudste een paar dagen naar Barcelona. Met diepe schaamte moet ik zeggen dat dat voor het eerst van mijn leven was, dat ik in de nachten alleen was. In een labiele periode van mijn leven. Midden in een periode van zware verwerkingen. We hadden toen een noodplan gemaakt. Bellen met Sensoor bijvoorbeeld, als mijn man op dat moment niet beschikbaar is. De eerste twee nachten heb ik me de nachten doorgeworsteld. De laatste nacht ging het echt mis. Niet te ho...

Hemelvaart Heel aards ben ik – samen met een kerkgenoot – naar het klooster in Brecht gereden. Op Hemelvaartsdag. Om daar tot zaterdag te verblijven. Jezus steeg op naar de hemel. De troonsbestijging. K(r)oningsdag. Maar ik heb geen vlag zien hangen. Hij verdween, maar liet ons niet alleen. Hij gaf ons de Geest. Jezus heeft nu alle macht op hemel en op aarde. En die macht bezitten wij door de Geest ook. Wij hebben macht gekregen om demonen uit te drijven en zieken te genezen. Uitgezonden door Jezus. Al is het maar klein. Door van betekenis te zijn voor een ander. Hij ging op een wolk en zal evenzo terugkomen. Een beeld dat niet te bevatten is. Bijna hylarisch… een mens op een wolk … Bijna magisch… die mens verdwenen, aan het oog onttrokken. Ik staarde naar de wolken toen papa dood was. Daar ergens achter zou de hemel wel zijn… en dus daar mijn vader. Een beeld wat ook ontstaan is door deze geschiedenis van Hemelvaart. Jezus ging op een wolk. Hij steeg op. Totdat Hij niet mee...

Een rondeel naar aanleiding van Psalm 91 / Mattheüs 4:1-11 Wie bij God woont (wie daarvoor kiest), is veilig. IN de nood is Hij erbij. Als ik struikel, val ik niet. Wie bij God woont (wie daarvoor kiest), is veilig. Engelen zijn rondom mij en zorgen voor me, als de verlangens van mijn hart zó zijn dat ik in het kindschap/in de relatie met Vader blijf. Wie bij God woont (wie daarvoor kiest), is veilig. IN de nood is Hij erbij. Twee rondelen naar aanleiding van Deuteronomium 8:1-6 / Numeri 20:7-13 / Mattheüs 4:1-11 Volg ik mijn eigen ego? Of wil ik anderen weer op hun benen zetten? Begin ik mijn eigen bakkerij in de woestijn? Volg ik mijn eigen ego? Sla ik in eigen kracht op de rots? Daag ik God de Heer uit, om Zijn macht te bewijzen? Volg ik mijn eigen ego? Of wil ik anderen weer op hun benen zetten? De Heer bewijst Zijn macht. Zelfs als ik hem - vanuit eigen ego  - voor de voeten loop. Honger en dorst komen ook voor bij een bevrijd leven. De Heer bewijst ...

Alweer een hele tijd terug deelde ik deze blog over 'autistisch zijn of autisme hebben' . En ik sta nog steeds achter mijn betoog dat autistisch zijn gewoon een andere manier van zijn is. In tegenstelling tot een depressie. Die heb je. Een angststoornis heb je. Het zijn dingen die je ontwikkeld en die - in het gunstigste geval - behandeld kunnen worden. Autisme zit verweven in je ontwikkeling. Het is van invloed op hóe je je ontwikkeld. Op sommige gebieden trager. Op andere sneller. Er lopen verbindingen in je hersenen anders, waardoor je informatie anders verwerkt. Door mensen waarbij de verbindingen aangelegd zijn zoals bij de meerderheid van de wereldbevolking wordt autisme ook wel als gebrokenheid bestempeld. Vooral voortkomend uit het niet kunnen omgaan met het onbeholpen gedrag. In het geval van Vincent krijsen. In mijn geval het bezitterige, weinig vertrouwen in anderen (omdat hun gedrag voor mij heel onvoorspelbaar is... Wat kan ik verwachten van hen?), zelf alles...

Ik onthoud duizenden duizenden feiten met datum, tijdstip, plek en weersomstandigheden erbij en wie er bij aanwezig waren.  Vriend van oudste zei - nadat ik weer wat dingen begon op te rakelen ( vaak doordat ik tijdens een gesprek associaties heb met eerdere gebeurtenissen. Bijvoorbeeld dat het mooi weer was met Bevrijdingsdag. Onmiddellijk weet ik dat het twee jaar geleden op Bevrijdingsdag ook zulk weer was, het tevens Hemelvaartsdag was en wat we deden en met wie. Ik denk dus heel associatief. ) - dat hij zich niet kon voorstellen waarom ik zulke (voor hem onbelangrijke) dingen onthoud. Ik zou zeggen: Waarom niet? Net als dat ik bij mensen niet kan begrijpen dat ik voor hen niet zo belangrijk zijn als zij voor mij zijn. Voor mij is iedereen even belangrijk voor me! En zo is het ook met die hele rij aan data en gebeurtenissen in mijn hoofd. Voor een ander totaal irrelevant. Voor mij is elk detail even relevant. Ik kan dat niet filteren. Het komt met dezelfde belangrijkheid...

In deze dagen van mei herdachten we weer de oorlog en de bevrijding daarvan. We vierden dat we vrij waren. Wij deden dat door de vlag uit te hangen. En te BBQen. Dat was ons vieren. Op social media zag ik - in mijn eigen bubbel - veel plaatjes voorbij komen die direct verwijzen naar onze bevrijding in en door Christus. Als je weet hebt van die bevrijding kun je zelfs vrij zijn IN de oorlog. Een groot voorbeeld daarvan vind ik Corrie ten Boom.  Maar ik vind het ook wat goedkoop om gelijk naar Christus te verwijzen. Het is een nationale feestdag die Christenen gelijk een christelijk sausje geven. Alsof je daarmee geen recht doet aan hen die zelf de oorlog nog meemaakten. Het ondergingen of daadwerkelijk voor onze vrijheid vochten. Voor mijn moeder in Rotterdam die steeds meer in het verleden leeft en steevast uitkomt bij de bombardementen in Rotterdam, de gruwelijkheden in Rhoon (waar ze in Rotterdam Zuid (Charloise Lagendijk) ook alles van meekreeg). Het eten op de bon. Haar...

De slotregels uit het prachtige lied 'wie in de schaduw Gods mag wonen' (naar Psalm 91) wat we vanochtend zongen:  'Hij zal een nieuwe hemel bouwen van liefde om zijn tranen heen.'  Dat vind ik zó troostrijk. Je tranen mogen er zijn. Ze hoeven niet weg. Er wordt niet gezegd: 'je bent sterk! Stop met huilen!' Nee. Om die tranen heen wordt iets nieuws gebouwd. De tranen ingebed in een groter geheel van liefde. Er is plek voor en tegelijkertijd is het het begin en fundament van iets nieuws. Woorden die mij diep raken. Ik deelde het ook op facebook:  https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=1753487001363530&id=100001067424046 Als je verbonden blijft met de Bron, dan maken én breken de dingen die je overkomen niet meer.  Je identiteit is er niet meer van afhankelijk.  Hij is namelijk groter dan alles wat je meetorst.  Hij kent en weet het en is er bij.  Dan mag je een bedachtzaam leven leiden.  Ware woorden uit de pre...

Ik kan zelf mijn hang naar dingen willen controleren niet loslaten. Ik wil grip hebben op zaken. Overzicht. Dingen willen snappen. En bijhouden wie wanneer waar en van welke personen aandacht krijgt, om trachten die zaken te kunnen doorgronden. Eén tool daartoe via fb is ern tijdje geleden al opgeheven. Dat was de fb ticker, waarbij je automatisch aan de rechterkant van je scherm kon zien wat je vrienden allemaal deden. Al die info nam ik allemaal in detail op. Ik kon zelf de controle niet opgeven, maar de techniek zorgde ervoor dat het moest. Omdat ik weet dat ik dat niet kan beheersen, geef ik het gemakkelijk op/over. En nu is bij een andere app die ik gebruik ook een functie weg. Verdwenen. Wederom helpt de techniek me nog meer los te laten. Het zal moeten. En gek genoeg - als ik geen keus heb - lukt dat beter het los te laten. Ik verdenk God er zelfs van dat Hij me op die manier losweekt van wat me bindt buiten Hem. Ik vind dat Hij wel humor heeft. Kennelijk kent Hij me zó goed......