Als het leven... Kwetsbaar

Via de Buurtapp zocht een vrouw (uit een verder gelegen stuk van de wijk) contact met me. Ze had gehoord dat ik weleens op honden paste en zocht iemand voor als ze een avondje wegwillen (incidenteel dus).  Maar toen ze contact opnam, waren we allemaal ziek.  Afgelopen dinsdag kwam ze even kennismaken.  Wat een leuke vrouw!  Een paar jaar ouder dan ik ben (ze is van ‘64).  Al snel kwam het gesprek op ons gezin. Over Vincent. Over autisme.  Wat een hart voor autisme zat hier tegenover me.  Zij zet wekelijks de deur open voor een alleenstaande autistische man in haar buurt.  Hij eet dan bij haar.  Er was een klik. Dat voelde ik.  Maar doorpakken durf ik dan nog niet...  Uit angst voor wat er in het verleden ook mis ging bij mensen.  Met de zin dat we beschikbaar zijn voor haar hond en haar uitnodiging om ECHT langs te komen bij haar (écht hè), gingen we uit elkaar.  Dezelfde avond - ik lag al in bed - zagen we dat haar das hi...

INCAPABEL 1) Incompetent 2) Niet bekwaam 3) Niet deskundig 4) Niet in staat tot 5) Onbekwaam 6) Onbevoegd 7) Ongeschikt 8) Onkundig 9) Zonder bekwaamheid  's Avonds aan tafel spiegelt oudste ons/mij veel.  Zo komt ook uitgebreid aan de orde waarin in sociaal incapabel ben.  Gewoon, omdat ik ben wie ik ben.  Een voorbeeld is die radiozender met die poetshulp:   https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/11/een-tere-blog.html .  Hoe het daar nu mee afgelopen is?  De ene poetshulp hebben we niet meer. Omdat dat gestopt is, nu jongste het huis uit is.  De andere nog wel.  En heb ik het expliciet durven zeggen?  Nee.  Hooguit met wat verborgen boodschappen.  Maar verder?  Het is net of mijn adem stokt in mijn keel.  Om op diezelfde poetshulp terug te komen.  Oudste was gisteren thuis, toen zij er was.  En wat ik nu ga schrijven, geld niet alleen voor haar, maar ook voor de poetshulp die we vóór...

Sinds 3 november 2011 ben ik verbonden geraakt met ‘de polder van genade’.  Eerst via een retraite. Later nog meer retraites en counseling en mensen die ik ken en heb leren kennen en last but not least: B.Loft.  Als ik ‘de polder’ inrijd, voel ik me altijd welkom geheten. Gewoon via een simpel bedrijf langs de snelweg (tekst gaat verder onder het plaatje):  Borg. Het zit in mijn naam. En ik ben er zo blij mee. Het herinnert me aan dat ik veilig bén. Hoe angstig ik ook kan zijn.  Het zegt me ‘het is goed’ als ik naar ‘de polder’ ga.  Het zegt me ‘je bent nog steeds veilig’ als ik er weer wegrijd.  Het is de echo van een stukje uit Psalm 121:  7  De  Here  zal u bewaren voor alle kwaad, Hij zal uw ziel bewaren. 8 De  Here  zal uw uitgang en uw ingang bewaren van nu aan tot in eeuwigheid. (NBG ‘51 vertaling)  In de NBV staat het zo:  En in de Bijbel in Gewone Taal zo:  Waar ik me ook bevind: mijn ziel is ‘een polder...

Dingen die ik emotioneel niet aankon, hadden éxtra impact op me gisteren.  Samen pratend en sparrend, waarom ik zo heftig reageerde, komen we tot de conclusiedat het bij mij ook met schakelen te maken heeft.  Ik was emotioneel zwakker, omdat ik moest schakelen.  We hebben onze lieve Vincent opgehaald. Hij is overigens erg rustig en bijzonder lief en toegankelijk.  Maar er gebeuren dan gewoon (te) veel dingen op zo’n dag.  De stapeling.... het en en... dat red ik dan niet.  In Nijmegen waren er weer kleding en eigendommen van Vincent kwijt.  De begeleider schaamde zich dat dat weer het geval was.  De kamer van Vincent bied openbare toegang voor zijn gehandicapte medebewoners, die met spullen op sleeptouw gaan.  En waar wij éën zo’n kind enkel aankunnen omdat we al 16 jaar niet beter weten en op hem ingespeeld, kunnen ze daar met 25 man personeel 6 gehandicapte koters niet aan.  De zorg voor kleding en persoonlijke spullen, komen dan op de...

Met veel genoegen lees ik in de Visie een interview met Dirk de Wachter over troost. Ik houd van zijn nuchterheid, van zijn diepe inzichten, dis zo waar zijn.  Wat citaten:  ‘ Troosten is hoopvol wachten.  ‘  ‘ Troost is: er mogen zijn, ook als de dingen mislopen’  ‘ De kunst van troosten is: mensen in hun waarde laten’  ‘ De kunst van het leven is om ongelukkig te kunnen zijn.  ‘  ‘ Het is troostend om niet weg te lopen bij het verdriet, maar erbij te blijven.’ ‘ We zijn tekortige mensen die fouten maken. Mensen die niet van goddelijke orde zijn, maar dat dat mag en dat men elkaars lastigheid moet verdragen.  ‘  ‘ De essentie van het menselijk bestaan: samen machteloos zijn.  ‘ En nog wat uitgebreidere citaten:  Zielzorg is teer. Ik merk het ook bij de mensen die op mij een beroep doen. Gewoon luisteren en nabij zijn doet zoveel meer dan het betekenisloze ‘kop op, positief denken’.  Ruimt...

Het is elke avond bal.  Het zal wel - door de gebroken gezinsomstandigheden aan de opvoeding gelegen hebben... -  Wij gaan om 23.00 slapen.  Oudste zit dan vaak nog in ern game. Tegenwoordig fortnight.  Koptelefoon op.  Enkel de stemmen horend van zijn medespelers.  Ons verzoek: ‘ga naar beneden’.  Antwoord: ‘ik ben stil!’  Zijn kamer grenst aan mijn kamer.  Ik val half in slaap.  Maar nog niet diep genoeg om niet te horen dat hij toch praat tegen/met zijn medespelers.  Min lichaam klimt terug naar een allertstand en roept iets als ‘stil!’. Maar ja. Die roep wordt niet gehoord, door de kwalitatief goede koptelefoon.  Dit herhaalt zich een keer of drie, vier.  Waarna mijn lichaam in volslagen overprikkelde toestand gekomen is.  Als een beest ga ik tekeer en smijt met deuren.  Dezelfde krachten komen vrij als waarmee eind 2012 mijn schouder uit de kom schoot., Het kan niet anders dan dat de buren hier last van hebb...

Mijn man deelde eind vorige week dit:  ARTIKEL . (Kun je aanklikken) Ik zag iemand erop reageren met ‘hoopgevend’.  Is dat zo?  Genezen van autisme doe je er evenmin mee.  Het helpt je wel om misschien emotioneel iets dichter naar het volwassen IQ door te groeien.  Wellicht de moeite waard eens te informeren.  Rondkijken op de site leert me dat de dichtstbijzijnde therapeut die dit toepast in Teteringen zit. Hoewel ook in Brabant - toch een uur rijden vanuit Oss.... als het rustig op de weg is.... Een belasting die er dan bij komt.... Voor ern uurtje therapie ben je dan al gauw 4 uur kwijt... (je wilt toch op tijd vertrekken...). Levert het meer op dan het aan fysieke en emotionele belasting kost?  Verder zou ik dan weer contact op kunnen nemen met de WMO.  Want zelf bekostigen is geen optie...  Het hoopgevende daarvan is dat de eigen bijdrages verlaagt zijn....  Maar dan... moet ik gaan aantonen dat dit het enige is wat werkend is voor ...

Voelen  Wat voel je?  Ik hoor  Dat jij  Veel dingen stukmaakt nu  Ook dingen van jezelf  Die je thuis heel liet  Weet je niet  Wat je voelen moet?  Wat gaat er in je om?  Ik denk  Dat jij niet begrijpt  Waarom  Je weg bent  Van wat je zo vertrouwd was  Wat voel je?  We tasten in het duister  En voelen daarmee waarschijnlijk  Wat jij ook voelt. 

Vandaag weer een bezoek gebracht aan lieve Piet.  Hij was somber.  En die stemming neem ik mee dan.  Hij was somber vanwege het overlijden van een huisgenoot.  Niet de eerste in de afgelopen tijd.  Ik voel zijn stemming aan en neem die mee.  Mee in lijf en botten.  Gelukkig heb ik iemand bij me om te reguleren.  Deze lieverd blijft een nachtje slapen.  Blij mee. 

Wat hebben we (man, mijn moeder en ik) genoten van het weerzien met onze jongen. Het was een feestje en McDonalds maakte het feestje compleet.  We vertelden hem continu dat hij terug mocht naar zijn éigen  huis. In Nijmegen dus.  Het meest bijzondere: de kus en omhelzing die hij mij, man en zijn Otie gaf. Een waar contact moment. Ogen die mij aankeken, die man aankeken, die Otie aankeken. Niet door ons heen kijken zo als gewoonlijk. Maar aanwezig. WoW. Wat een afscheidscadeau. Lig te huilen in mijn bed nu. Dag lieve Vincent. Tot vrijdag weer. 

Als moeder probeer je je kind - zeker als het niet voor zichzelf kan spreken - zo leuk mogelijk te kleden.  En ik ben daar vrij precies in.  Een broek met bijpassend vest en een leuk - in kleuren passend - shirt eronder.  Maar nu hebben ze in zijn woongroep het beheer over (een deel) van zijn kleding.  Met het heen en weer gaan in de kerstvakantie merkte ik het al: hij had enkel een vest aan - enkel over zijn hemd. Of... hij had een pyjamajasje onder zijn vest. Qua kleur vloekend. Zij dachten dat het een shirt was. En ze hadden dus ook plots een halve pyjama in omloop (enkel de broek).  Ik was altijd heel secuur en precies op zijn kleding.  Maar je merkt dat de 25 medewerkers die met Vincent te maken hebben daar beduidend minder die feeling voor zijn kleding hebben.  Dat doet me echt wat. Om dat uit handen te geven.  Om te zien en merken dat dat onderdeel al nooit meer zal zijn zoals het thuis was.  Pffff....  ...

Ik lig  In bed  In mijn eigen wereld  Te denken  Te verwerken  Maar op de vragen zal geen antwoord komen.  De beperking is de grens.  Maar ik ben mijn draai kwijt en sluit me op.  Alleen.  Wat helpt?  Te weten dat de verbinding blijft.  Ik moet hier doorheen.  En Ton ook.  Waarschijnlijk loopt dat niet parallel.  Dat hoeft ook niet.  ‘ Om de volle vereniging met God te vinden, moet je neerdalen tot op de bodem van de afgrond, om er levenskrachtiger uit op te klimmen’. #JeanVanier En weet je wie ik op die bodem vind?  Jezus!  In het Nieuwe Liedboek staat een lied over de doop van Jezus (lied 524).    Vers 2 is magistraal veelzeggend:  Ons volgekladderde leven staat op Zijn lijf geschreven.  Onze geschiedenis, hoop, verlangen, wat we meemaken en meemaakten.  Hij gaat mee de diepte in.  Hij gaat mee deze diepte in.  Met dat volgekladderde leven gaan mijn gedachten ook aut...

Een citaat uit het Boek ‘in elke mens schrijft God geschiedenis’:  Ik herken veel van wat hier staat. Ik was ook twee toen ik voor mijn gevoel door mijn vader achtergelaten ben. Hij kwam nooit meer door de deur waarachter ik op de mat stond te wachten.  Ik mocht 44 worden eer ik dit voor het eerst ging doorleven.  Maar ik ben er dankbaaar voor.  Dankbaar nu er een nieuwe periode van rouw aan de deur klopt.  Dankbaar dat rouwen niet meer nieuw voor me is.  Dankbaar dat het toen afleggen van het pad, ruimte geeft om nu ook op dat pad te lopen. Een pad ontstaat door erop te lopen.  En nee, het zal misschien heel anders gaan.  Niet meer vanuit die tweejarige die nog niet begreep wat er gebeurde.  Maar als volwassen vrouw... met misschien de sociaal-emotionele tools van een 8jarige,  met voluit begrip - begrijpen hoe en waarom deze stap nodig is -, met compassie voor mezelf, met andere mensen om me heen dan in dat eerdere rouwproces, en missc...

Ik was vannacht in een oorlogsgebied!!!!!  Niet letterlijk.... hoewel.....  Na maar een halve verzorging vsn Vincent (ongedoucht) snelt Ton zich naar dijn bed in de avond.... Niet lekker...  En daar komt mijn overprikkeling weer...  Doodsbang.... voor de zieke..... maar ook omdat ik totaal niet overzie hoe we dan de maandag door moeten komen....  Ik moet nog vanalles regelen voor Vincents vertrek.  Hij moet nog gedoucht.  En.... er moet voor hem gezorgd worden terwijl ik die praktische zaken doe....  Totale controle en overzicht kwijt.  Ton ligt op zolder. Ik in de grote slaapkamer.  Met oren op stokjees, voor elk afwijkend geluid, val ik af en toe 5 minuten in slaap....  Maar ik ben vooral wakker....  Voor elke aanval van kotsen...  Thomas: ‘mam, je vent dan alleen in paniek om hè eigen controleverlies en niet uit meeleven met de zieke’. Zo ziet het er voor hen uit....  Maar niets is minder waar....  De pijn di...

Ik ben de laatste tijd in mijn koppie veel bezig met het thema vrijheid.  Het thema komt ook op verschillende manieren tot me. O.a. ook door het jaarthrma van de EVA. Dat gaat ook over vrijheid. Over ruim ern maand ga ik met een vriendin ook naar een studietweedaagse over dat thema.  Maar tegelijkertijd brn ik altijd een beetje sceptisch over dat thema. Het is Gods verlangen dat we vrij zijn. Dat we ons geen slavenjuk meer laten opleggen. Maar tot Hem te komen: Zijn juk is zacht en licht. Bevrijdend.  Maar de realiteit is ook zolang we hier op aarde leven we nooit volledig vrij kúnnen zijn. We zijn altijd onderhevig aan de krachten die maatschappij, politiek, mensen om ons heen en ons eigen zijn op ons uitoefenen.  Zolang we mens zijn op aarde, zijn we onderhevig aan kommer en koorts. Afhankelijk van alles wat nog niet vrij is.   Ik moet ook denken aan het verhaal uit Mattheus 22:15-22.  Waar Jezus - die ze willen uitleveren en dit eigenlijk een strikvraag ...

Ik zag vandaag dit plaatje weer bij iemand voorbij komrn.  Ik heb dit in meerdere varianten voorbij zien komen...  En krijg dan altijd een steek in mijn maag...  Wat is een toxic persoon?  Ik zou zeggen: een giftig persoon. Iemand die als gif voor je is.  Ik moet denken aan de verdrietige situaties waarin mensen samen leven (of geleefd hebben) met een narcist.   Daar denk ik zeker niet makkelijk over.  Toch...  Wat is een toxic persoon?  Zijn we dat niet allemaal op zijn tijd voor elkaar?  Dat we het slechtste in elkaar naar boven brengen i.p.v. het beste...  Is het ook niet veel meer hoe je het ontvangt?  Je beperking in het omgaan met een ander die de grens vormt?  Een narcist is overigens iemand met minderwaardigheid die dat op deze manier projecteert.  Iemand die zijn minderwaardigheid overschreeuwt.  Ik vind deze plaatjes zo wijzend: ‘kijk uit! Daar heb je een toxic persoon’.  Kun je niet beter wenken?...

Op het moment lees ik in het boek over valkuilen over de valkuil ‘misbruik en wantrouwen’, omdat ik hoger op die valkuil scoorde.  Ik heb op dat gebied zeker schade opgelopen in mijn leven. En Godzijdank al veel ervan geheeld.  Maar de meeste schade liep ik op BUITEN mijn ouderlijk gezin. De klasgenote die misbruik van me maakte. De leraar.  Mijn moeder kon emotioneel niet altijd de moeder zijn die ik nodig had. Maar er is nooit sprake van misbruik geweest.  Vol verwachting begon ik toch aan dit hoofdstuk.  Wat ik dan moeilijk vind en een gebrek aan dit boek: het gaat alleen maar uit van opgelopen schade in het gezin.  Ja, ik heb schade opgelopen in het gezin. Mijn vader overleed toen ik twee was!  Verlatingsangst als primaire valkuil.  Maar de overige valkuilen zijn onstaaan door mijn andere-zijn, door gepest worden. Door klasgenote die me gijzelde en betaste. Door leraar dis me op bijzondere wijze zelfvertrouwen bijbracht. Iets waar ik naar snak...

Ik deelde op fb deze plaat.  Wellicht niet de mooiste, gezien mijn ‘vrije geklieder’ onderin.  De vraag kwam dan ook of ik daar iets weg had willen werken, waar ik niet tevreden over was. Het antwoord is nee. Ik ben gewoon een beetje ‘vrij’ gaan kleuren.  Ik oordeel niet in goed of fout over mijn ‘werk’. Ik mag er zijn en mijn mindere motoriek mag er zijn en alles wat uit mij voortkomt mag er zijn.  Je kunt er wel een mening over hebben.  Dat  was ook wat ik in mijn blog van gisteren wilde neerschrijven: ik heb een andere mening. Maar ik oordeel niet over de mensen die een andere mening zijn toegedaan. Of ze nou politicus zijn, christen of populist, atheïst: ik wil niet oordelen in goed of fout. Afstand nemen van een bepaalde mening is niet hetzelfde als oordelen over de andere mening of nog erger: over de persoon. Dan doe ik hetzelfde als diegene met de andere mening: uitsluiten. Vanuit redenen die ik overigens begrijp. En als meningen niet meer geuit moge...

Ik begin deze blog bewust met deze afbeelding.  Boven alles is dit wat ik wil.  Juist in heel mijn (het) gebroken leven.  Deze dagen is de maatschappij (terecht?) geschokt om het tekenen van een ‘Nashville verklaring’ door orthodoxe protestanten. Een verklaring tegen de LHGBTers in hun geloofsgemeenschap. Het zou de gemeenschap onrein maken. Één van de ondertekenaars is politicus Kees vd Staaij.  (Terecht?) wordt er door vele christenen openlijk afstand gedaan van deze verklaring. Te oordelend. Te kortzichtig. Te liefdeloos. Te genadeloos.  Enorme maatschappelijke ophef.  Het verkleurt voor niet-kerkelijken-gelovigen weer enorm wat geloof inhoudt.  Jammer.  En toch wil ik er ook wat over zeggen.  Ja, ik neem er ook afstand van.  En sta ook achter de verklaring van ds. René de Reuver. Scriba van de PKN:  https://www.protestantsekerk.nl/nieuws/nashville-verklaring-is-pastoraal-onverantwoord/?utm_source=twitter.com&utm_medium=refe...