Schaamte...

Het is elke avond bal. 

Het zal wel - door de gebroken gezinsomstandigheden aan de opvoeding gelegen hebben... - 

Wij gaan om 23.00 slapen. 

Oudste zit dan vaak nog in ern game. Tegenwoordig fortnight. 

Koptelefoon op. 

Enkel de stemmen horend van zijn medespelers. 

Ons verzoek: ‘ga naar beneden’. 

Antwoord: ‘ik ben stil!’ 

Zijn kamer grenst aan mijn kamer. 

Ik val half in slaap. 

Maar nog niet diep genoeg om niet te horen dat hij toch praat tegen/met zijn medespelers. 

Min lichaam klimt terug naar een allertstand en roept iets als ‘stil!’. Maar ja. Die roep wordt niet gehoord, door de kwalitatief goede koptelefoon. 

Dit herhaalt zich een keer of drie, vier. 

Waarna mijn lichaam in volslagen overprikkelde toestand gekomen is. 

Als een beest ga ik tekeer en smijt met deuren. 

Dezelfde krachten komen vrij als waarmee eind 2012 mijn schouder uit de kom schoot.,

Het kan niet anders dan dat de buren hier last van hebben. 

Ze zeggen het niet.... 

Maar het contact wordt vanuit beide kanten met ons sowieso gemeden. En dat is natuurlijk niet voor niets... 

Ik durf ze nu zeker niet onder ogen te komen... 

Ze moeten last van me gehad hebben... 

Oudste en man schamen zich daar ook altijd voor... 

Van oudste worden ze niet wakker. Zo groot is zijn herrie niet. Maar wel te groot voor mijn (te) snel overprikkelde lichaam.... Wat dus aan die overprikkeling voorafgaat, zien en horen ze niet. Ze horen enkel een totaal ontspoorde vrouw.... 

Wat uiteindelijk niet had gehoeven als Oudste naar beneden gegaan was.... 

Waarom belooft hij dan dat hij stil zou zijn? 

En ja... dat opvoeden is mank gegaan, omdat we vaak noodgedwongen met Vincent bezig waren.... 

En oudste wijst alleen maar op het gevolg: dat hij nauwelijks wat zei, maar uiteindelijk ik bovenproportioneel reageer. 

Met grote schaamte voor de buren... 

En ik????? 

Ik kan alleen maar wegkruipen en apathisch in de stoel zitten... Ik durf niet meer tevoorschijn te komen.... Letterlijk niet... 

Had ik maar de tools om anders te reageren.... of een lichaam dat niet elke descibel geluid oppikt en me uiteindelijk doet ontploffen.... 

Vreselijk.... Wat een gevangenis....

Enkel dit schrijven biedt een lichtpuntje.