Als het leven... Kwetsbaar

Jesaja 54:11-17 vrij naar mezelf toe vertaald. Misschien niet theologisch correct. Maar wel zoals Hij het nú tegen me zeggen wil. God zal Justine weer sterk maken 11  Justine, je was zo ongelukkig, je kleine kind-delen werden alle kanten op gejaagd. Je werd door niemand getroost. Maar ik maak van jou weer een sterke vrouw. De muren van je ziel zal ik bouwen op een laag edelstenen, en ik zal ze versterken met de beste klei.  12  Je lichaam, geest en ziel zullen gebouwd worden met de prachtigste stenen. 13  Ik zal je kind-delen leren hoe ze moeten leven. Ze zullen gelukkig zijn en in vrede leven en uiteindelijk volwassen worden.  14  Ze zullen eerlijk leven, ze zullen elkaar goed behandelen. Dan hoef jij nergens meer bang voor te zijn, Justine. Geen enkele vijand (wat zich vanuit het verleden of heden in je hoofd genesteld heeft) zal jou nog onderdrukken.  15  Als je toch wordt aangevallen, is dat niet in opdracht van mij. Iedereen...

Veilig aan Papa's hand. Je helemaal in vertrouwen overgeven, aan Degene die de weg wel weet. Ik heb een verlangen:  Om van het veilige plekje 'kind bij Papa (en papa's)' (waar ik met mijn koffers vol angst en verdriet bij Hem (hen) op schoot zit en me laat troosten, want dat voelt zo vertrouwd...), naar volwassen bruid van mijn Geliefde, mijn Bruidegom. Geen rouwend en verlaten kind, maar stralende volwassen bruid. En als de weg naar bruid zijn zwaar is, kan ik altijd op adem komen bij Papa. Sterker... Ik bén al Zijn bruid... Ik mag in die positie gaan staan. En vanuit die positie bij Papa rusten. Een bruid is volwassen. Je trouwt niet als kind. Het is een gelijkwaardige relatie met Hem. Ik loop graag als dat kleine meisje aan Zijn hand. Hij weet wel de weg. Het is goed. En dat is het 'beschadigde, verwonde kind-deel' in me. Maar ik heb ook een volwassen deel, dat stevig op de grond staat en haar mannetje staat. En dan mag ik thuiskomen b...