Als het leven... Kwetsbaar

C is onmachtig te communiceren met me. Mede omdat - wat ik via een ander moest lezen - er relationele schade was ontstaan.  Tussen C en E? (Bekenden van elkaar?)  Tussen E en F? (Beiden bekenden van C?)  Het achtervolgde me.  Had er nachtmerries van.  Godzijdank via mijn man gehoord dat er geen blijvende schade is.  Wat een vrijspraak!  Wat had ik aangericht?  Toch blijft de schade meespelen in de beslissing niet met me te communiceren.  Dat doet pijn natuurlijk.  Mijn man weet ook niet meer dan dat het goed is. De schade hersteld.  Maar namen en in welke situatie, weet hij ook niet.  En behalve de diepe opluchting dat de schade niet blijvend is, herhaalt zich wel de vraag in mijn hoofd: ‘wát heb ik aangericht?’.  Ik ben me namelijk van geen situatie bewust!  Ben de afgelopen anderhalf jaar in mijn hoofd aan het terughalen.  Mens voor mens.  Beeld voor beeld.  Het enige wat ik kan bedenken is het onder ...

Deze blog is een vertaling van het blog 'A stranger in a foreign country: Understanding the autistich experience', door StrangerDarkerBetter geplaatst op 31 mei 2018 https://strangerdarkerbetter.com/2018/05/31/a-stranger-in-a-foreign-land-understanding-the-autistic-experience/ ———————————————————————— EEN VREEMDELING IN HET BUITENLAND: begrip voor de autistische ervaring Autisme is in de kern, een verschil in verwerking.  Het is een verschil in hoe onze hersenen informatie die binnen komt, verwerkt. Zintuiglijke informatie wordt anders verwerkt in onze hersenen wat kan leiden tot een totaal andere beleving van de wereld om ons heen. We verwerken emoties anders. Zelfs sociale situaties worden door het autistische brein anders verwerkt.  Een veel gebruikte vergelijking om autisme uit te leggen, is dat het is als werken op een ander besturingssysteem. Ons besturingssysteem is niet in staat om alle dingen te doen zoals het neurotypische besturingssysteem die kunnen doen, maar dat...

We hebben wat meegemaakt in onze vakantie...  Heftige gesprekken en confrontaties met oudste.  Man die een ongeluk kreeg en zijn been heftig verwondde.  En enkele dagen erna kwam ik er in onze vouwwagen achter dat ik mijn telefoon op de wc had laten liggen.  Gelijk een ingeving: we hadden de iPad bij ons en daarop staat hetzelfde account als op mijn telefoon. Dus: onmiddellijk ‘zoek mijn iPhone aan’.  Het spoor leidde naar de gesloten receptie.  Maar we waren nog steeds niet zeker van onze zaak.  Hij zou in handen kunnen zijn van mensen die rondom de receptie liepen.  Vriend van oudste fietste naar het restaurant. Sprak daar de eigenaar van de camping aan en... hij opende de receptie om te kijken.  We lieten een geluid afspelen, zodat hij voor de man vindbaar zou zijn. En ja hoor. Hij kwam mét telefoon naar buiten.  Wát een spanning weer. En wát een opluchting.  Precies een week voor de gevonden telefoon (er bestaan nog eerlijke men...

Alweer enkele dagen geleden las ik op een post van Wilkin vd Kamp een opmerking van een meneer.  De post raakte me, maar de opmerking nog meer. Je kunt het hier lezen:  https://www.facebook.com/wilkinvandekamp/posts/1593844117411523 Je kunt de opmerking herkennen doordat ik hem een like gaf.  Ik ken deze meneer niet. En ik kan evenmin oordelen over wat er mogelijkerwijs heeft plaatsgevonden.  Ik ken ook de redenen niet waarom deze meneer de toegang tot conferenties ontzegd is en waarom Wilkin zich ‘onbereikbaar maakt’.  Er zal echt wel iéts gebeurd zijn... óf er is bij meneer sprake van een stoornis waardoor zijn gedrag verkeerd begrepen / geïnterpreteerd is.  Geen oordeel over dit alles.  Wat me raakt is de pijn die deze meneer voelt om een - voor hem - onopgeloste situatie.  Enerzijds is het goed dat geestelijke voorgangers zichzelf beschermen.  Maar die positie is m.i. ook wel een gemakkelijk opstapje naar de deur sluiten voor mensen die a...

Al hebben mijn vader en moeder mij verlaten, toch neemt de HERE mij aan. Wijs mij uw weg, HEER, leid mij op een effen pad, bescherm mij tegen mijn vijanden,  Psalm 27:10-11 In mijn rood-aanvallen - de momenten waarop mijn EQ van een 8-jarige bovendrijft (vluchten, schreeuwen (zelfs in het openbaar - heb dat dan niet meer door...zó zit ik dan in mijn roodheid)) en niet meer - zoals in het groen - gemaskeerd wordt door mijn (hoge) IQ - begrijpen zelfs mijn geliefden me niet altijd. Worden er hevige discussies gevoerd i.p.v. te zorgen voor ontprikkeling, wordt er terug geschreeuwd in een poging te proberen mij te bereiken. Zaken die verre van helpend zijn en voor mij het gevoel geven op zielsniveau verlaten te worden door mijn geliefden. In mijn roodheid ben ik niet redelijk tegen mijn geliefden en om ze die pijn te besparen verlaat ik (nog steeds als die 8-jarige) (het liefste) mijn gezin. En door mijn bril bekeken ook reëel, want voor mijn ziel voelt het ook of ik letterlijk in de s...

De pijn  Van het hier op aarde zijn.  De pijn  Van niet verbonden zijn.  De pijn van niet voor mij de juiste zijn.  Na enige tijd  Volgt het besluit.  Het oprecht proberen met mij om te gaan  leidt tot het tot de ontdekking komen  dat omgaan met mijn autistische zijn  niet tot hun vaardigheden behoort.  Andere persoonlijkheid.  Botsingen.  Pijn.  Schade.  Van vriend  Tot vriend van zoon  Tot goedbedoelende, liefdevolle fb-vriend.  Van vage bekende die dacht het wel te kunnen  Tot counselor of pastor.  Misbegrijpen  Andere invulling van de feiten.  Het spreken van een andere taal.  Mens na mens na mens  Verdwijnt Telkens weer die hoop.  Van mensen met oprechte interesse.  Een podium?  Ik?  Een podium in een lege zaal.  Publiek houdt het niet vol te blijven.  Een handjevol trouwe gasten.  Éën die de tranen achter de coulissen kent....

Ik plaatste op fb deze foto met de vraag wat mensen hierin zagen:  Er kwamen verscheidene reacties van ‘moe’. ‘Niet in het nu’, etc.  Laat ik zeggen dat ik er vrijwel altijd moe uitzie en dat ook bén. Hersenen die gewoon al 50 jaar in vol bedrijf werken.    Maar het werkelijke verhaal bij deze foto was dat we in de middle of nowhere zaten met een lekke band.  Na anderhalf uur verveeld wachten, belden we de fiets-ANWB.  Ze kwamen.  Maar konden niet helpen.  Er bleek een scheur in de band en daar konden ze niets mee.  Wel regelden ze een taxi waarmee Ton mét fiets in de auto naar de camping werd gebracht.  Ik fietste met de jongens terug.  Morgen naar de fietsenmaker dus.  Ik moest denken aan geloof.  Hij is éën gebed (telefoontje) van me vandaan.  Hij kan me niet altijd helpen - in de vorm van genezing of een andere instant-oplossing.  Wel zorgt Hij voor je.  Zodat je verder kunt.  En in eigen verantwoor...

Mijn vorige blog ging over onstspannen. Interpreteer je deze foto als ontspannen zijn of laat je alles meeresonerrn in je hoofd en zie je dat vooral als je naar deze foto kijkt. Zie deze blog:  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/08/ontspannen.html? Deze blog gaat over ont-spannen.  Op het moment van schrijven lig ik in de vouwwagen. We zijn op vakantie. Tot vrijdag nog zonder jongste. ‘Ontspan en geniet ervan’ is een welgemeende opmerking van velen. En ik weet dat het ze me oprecht gunnen.  En lukte dat maar.  Ik doe mee aan dingen.  En probeer er ook echt van te genieten.  Maar ó dat hoofd blijft zo bezig.  Deels door dingen die ik zelf constant tracht te analyseren.  Deels getriggerd door anderen.  Door oudste en vriend die me voortdurend wijzen op gedrag van mij dat écht buiten de norm valt en waardoor we - volgens hun zeggen overal opvallen en zij zich daar best voor schamen en zij zich kapot ergeren dat IK die schaamte dan niet heb....

Ik plaatste deze foto met de ondertitel in de ‘gevangenis’ met  allemaal nieuw personeel dat hem nog moet leren kennen.  Daarop reageerde iemand terecht: ik zie een ontspannen, lieve jongen.  Het is een typisch gevalletje van twee kanten van dezelfde werkelijkheid. Beiden waar.  Lees ook deze blog:  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/perceptie.html? Onze beleving van de werkelijkheid was op dat moment gekleurd van een telefoontje dat we even daarvoor hadden met Nijmegen. Ze vertelden dat jongste veel spanning had. Er was veel nieuw personeel op die afdeling dat hem nog moet leren kennen. Hij was onrustig van de onrust in de groep. Alleen de één op éën momentjes verliepen wat beter.  Onze beleving van de werkelijkheid is gekleurd, omdat wij de aanblik van de gebouwen kennen, de anti-scheurpakjes, de ‘uitloop’-pleintjes met hoge hekken achter de kamers die in het slot vallen (met enkel een kijkgaatje in de deur.  Elke neutrale bezoeker zou als ee...

Als het vat leeg is, kan Hij het weer vullen.  Vandaag moe van alles.  Ik en man zijn zó moe en dat -  samen met vakantievoorbereidibgen treffen - de dag voorbijvliegt en we er de derde dag op rij niet toe gekomen zijn om te informeren in Nijmegen hoe het met jongste is.  Maar wat positief is: geen fixaties/obsessies vandaag.  Dat geeft rust.  En gaandeweg de dag twee inzichten toegereikt gekregen.  Inzichten op mijn golflengte, waar ik echt wat mee kan.  1. Dat mijn echtheid echtheid bij anderen oproept. Dat kan voor mij positief of negatief zijn. Maar het is wel wat er gebeurd op mijn Posts.  2. ‘ De vrienden van Job waren op hun best toen ze hun mond hielden. En toen ze begonnen kwam er geen goed woord uit. Ik denk dat je veel Facebookvriende n hebt die zijn als de zwijgende vrienden van Job. Ze zien je wel, ze lezen je wel, maar reageren lang niet altijd. Dat is het lastige van elkaar niet altijd zien. Een "like" je zou als een "hug: kunn...