Het doet me wat...

Alweer enkele dagen geleden las ik op een post van Wilkin vd Kamp een opmerking van een meneer. 

De post raakte me, maar de opmerking nog meer.

Je kunt het hier lezen: 

https://www.facebook.com/wilkinvandekamp/posts/1593844117411523

Je kunt de opmerking herkennen doordat ik hem een like gaf. 

Ik ken deze meneer niet. En ik kan evenmin oordelen over wat er mogelijkerwijs heeft plaatsgevonden. 

Ik ken ook de redenen niet waarom deze meneer de toegang tot conferenties ontzegd is en waarom Wilkin zich ‘onbereikbaar maakt’. 

Er zal echt wel iéts gebeurd zijn... óf er is bij meneer sprake van een stoornis waardoor zijn gedrag verkeerd begrepen / geïnterpreteerd is. 

Geen oordeel over dit alles. 

Wat me raakt is de pijn die deze meneer voelt om een - voor hem - onopgeloste situatie. 

Enerzijds is het goed dat geestelijke voorgangers zichzelf beschermen. 

Maar die positie is m.i. ook wel een gemakkelijk opstapje naar de deur sluiten voor mensen die anders zijn, ongemakkelijk, oncomfortabel, niet passend bij je persoonlijkheid of een confrontatie met hun eigen onvolmaakte kanten. 

Jezelf onbereikbaar maken voor wie niet in je straatje past. 

Hoe deed Jezus dat eigenlijk? 

Beschermde hij ook zijn status van zijn geestelijke bediening? 

Hij zocht de mensen op die anders waren. 

Maakte zelfs reizen die niet nodig waren. Hij ‘moest’ langs Samaria om een vrouw te ontmoeten die niet past bij zijn persoonlijkheid, ongemakkelijk is en schuurt. Het was niet de meest logische weg. 

Hij zocht bezetenen op in de krochten van het leven en tollenaars op hun schuilplek. 

De vrouw bij de put paste niet bij de mensen in haar dorp. 

De medebewoners maakten zich onbereikbaar voor haar. 

Uit schaamte ging ze op het heetst van de dag op pad. 

Maar Jezus stelde zich beschikbaar voor alle uitgestotenen. Voor mensen die schuren en niet zo handig zijn in de omgang. 

Wat zou de wereld veranderen als mensen meer als Jezus voor elkaar kunnen zijn. Zich niet onbereikbaar hoeven maken voor mensen die niet zo bij je passen. Als mensen van hun troon van hun bediening afstappen en langs deze mensen ‘moeten’. Niet omdat het logisch is. Misschien is gezien de gebrokenheid jezelf onbereikbaar houden wel het meest logische. 

Maar Jezus navolgen is niet logisch. 

Nogmaals: ik weet niet wat er gebeurd is. En heb ook geen oordeel. 

Wat ik wel weet is dat deze man pijn ervaart. 

Pijn die ik als geen ander ken. 

Omdat ik met mijn autisme ook niet altijd passend ben, schuur, oncomfortabel en ongemakkelijk in het leven van anderen. En dan maken mensen zich voor mij ook onbereikbaar. 

Dat doet intense pijn. 

M.i. valt je eigen positie/leven beschermen tegen mensen die schuren ook onder het bevredigen van eigen verlangens. Niet gericht op wat die ander nodig heeft in al zijn ongepastheid. 

Durf je die weg door Samaria te gaan? 

Langs die hoer, die overspelige, die bezetene, die narcist, borderliner of autist. 

En begrijp me niet verkeerd. 

Ik snap dat soms echt een grens getrokken moet worden. 

Vooral als er narcisme in het spel is. 

Je mag ook voor jezelf zorgen. 

Maar verlies daarbij nóóit die ander uit het oog. 

Alleen navelstarend op je eigen leven zoveel mogelijk afschermen tegen ongezonde binnendringers, is volgens mij niet wat Jezus deed. 

Ja. Hij stelde een grens tegen de farizeeërs die oordeelden en harteloos de wet naleefden en anderen langs diezelfde lat legden. Maar de ongezonde binnendringers (ze kwamen zelfs door het dak... ongevraagd), gaf Hij ruimte en zette Hij op weg. Martha die op Hem mopperde, omdat Hij niet op tijd bij haar broer was... Het was nogal een aanklacht. En Hij helpt haar een ander perspectief te zien. Ongevraagd claimde  zij Zijn aandacht. Kwam Hem boos tegemoet gerend. En Hij begrensde het niet. Reageerde op haar ongevraagde aanklacht. 

Als alle Wilkins iets meer als Hij konden zijn... 

Dan hebben ‘de ongepaste mensen’ minder pijn.