Als het leven... Kwetsbaar

Ik wil in deze blog een proces beschrijven, waar ik me deze week heel erg bewust van werd. Ik maak deel uit van een mooie Brabantse PKN-gemeenschap. Niet alles is er 100% perfect (lees: aansluitend bij mijn ideeën in mijn hoofd), maar welke gemeenschap is dat wel... Ik ben over het algemeen blij en dankbaar dat ik er deel van mag uitmaken. Maar je ontmoet ook wel eens mensen gedurende je leven, die deel uitmaken van andere geloofsgemeenschappen. (ex-)Collega's, EVA-vrouwen, etc. Zo ben ik naast mijn (bijna) wekelijkse kerkgang ook een aantal jaren naar een huisgroepje geweest, opgericht door een ex-collega van me. En dat vond ik fijn. Tweewekelijkse diepgang, samenzijn, etc. Dat ik de enige was vanuit onze PKN-kerk vond ik wel wat hebben. Een verfrissende inbreng en breder denken dan alleen je eigen kring. Dat gold zowel voor mij, als voor de rest van de groep (die toch grotendeels evangelisch was, op een enkeling na). Deze groep bezocht ik ook in een periode waarin er erg vee...

Ik ga geregeld naar evenementen waar gauw zo'n 500-800 vrouwen bij elkaar komen. Alleen ga ik daar zelfs heen. Je kunt lekker gaan zitten. Genieten van het zingen. De woorden van Hem wel of niet tot me binnen laten komen. En zelf beslissen wanneer, met wie wat en hoe ik contact maak. Een dag of een weekend 'geestelijk consumeren'. Ik knap er soms letterlijk van op. Het doet me goed. En hoe geweldig. In november ga ik zelfs sámen met iemand naar zo'n weekend. Een foto van een EVA-dag. Maar vandaag was het anders. Wezenlijk anders.  Ik ging naar een dag van stichting 'het Koningskind'. Het is een Christelijke organisatie die aangepaste diensten verzorgd, gespreksgroepen voor mannen/vrouwen met autisme organiseert, voor partners, voor ouders. Ik kende deze organisatie niet. Maar ik kreeg een tip van iemand dat er een dag zou zijn speciaal voor vrouwen met autisme. Het zou gaan over wat er in dit krantenartikel staat: Bij binnenkomst stond er ee...

Zo voel ik me vanbinnen vandaag. Het schreeuwt en buldert vanbinnen. Er zitten tranen, Maar zelfs die worden door een grote bulderkracht tegengehouden,  waardoor het letterlijk benauwd is op mijn borst. Mijn hoofd spat alle kanten uit, Terwijl mijn hart huilt. Ik moest even naar de stad, Maar had het na 5 minuten gehad. Mensen en winkels, het was me veel te veel. Dus was al aan het rekenen, hoe laat ik gelukkig weer thuis zou zijn. Weg uit die schreeuwende situatie. Ik bad of ik geen mensen zou ontmoeten en kon me niet voorstellen dat mensen voor de lol naar de stad/markt gaan,  júist om die ander te ontmoeten. Ik wilde zo snel mogelijk - na mijn noodzakelijke boodschap - weer thuis zijn.  En thuis? Buldert het door. 2x gaat de bel. Eenmaal een verkoper en eenmaal belletje trekken. ik sta stijf van schrik, als die bel gaat. Dat doet me nog harder schreeuwen van binnen. Vechten tegen die traan die er uit wil, Maar waar de andere krachten te sterk voor zijn. Stervens-...

Mijn man ging vanmiddag met onze jongste zoon naar een voorstelling van Ernst en Bobbie in de schouwburg. Op de duofiets vertrokken ze. Een klein risico... Houdt hij het zo zolang vol? Maar hij is gek op Ernst en Bobbie, dus gegaan. Ik was bezig in de kamer de enorme berg rotzooi op te ruimen, toen ik even ging zitten. Ik opende twitter en las plotseling dit op het account van Burgernet N-Brabant: '@Burgernet_NB: OSS: Oss, lievekamplaan, vermist jongen, 12 jaar, blond haar, verstandelijk beperkt, donkerblauwe jas, spijkerbr http://t.co/mtsvU2YKe8 '. Oh nee, dacht ik... Het zou me niks verbazen. Hij is recentelijk ook al weer 2x kwijt geweest (en de grote vermissing van anderhalf jaar geleden zit ook nog vers in mijn geheugen). Daarbij... De Lievekamplaan ligt tegenover de schouwburg. Twee dingen vond ik vreemd. Ik wist zeker dat onze zoon een rode jas aan had. Maar ja, in emotie kon mijn man zich toch vergist hebben... En dat mijn man mij niet gebeld had... Ik zag wel dat mijn...

Liefde. Het is zo abstract. Dat ik het soms niet snap. Wat er niet is, bestaat niet. Daarom wil ik het horen, En zien. Dat mensen me bevestigen daarin. Vertrouwen dat het er IS, Al wordt het niet direct zo gecommuniceerd, Dat blijf ik moeilijk vinden. Ach... Dan ga ik maar trekken aan mensen, Om het me te tonen. Maar dát wil nu juist niet lonen. Mensen zijn geen marionet, Die op commando zeggen: 'ik heb je lief'. Dus moet ik juist leren vertrouwen, Dat mensen, Ondanks de afwezigheid van de communicatie ervan,  tóch van me houden! En dat lukt best. Als ik dat weer even weet. Mensen houden van me. Ieder op zijn/haar eigen manier. En dat hoef ik er niet uit te trekken. En God dan? Dat is toch ook abstract? Afwezige liefde? Nee! Absoluut niet. God is een concrete aanwezigheid voor me. Hij is tastbaar, zichtbaar en voelbaar bij me. Hij laat zich kennen. Hij laat zich zien. In dromen en tekenen. Lijfelijk voelbaa...