Als het leven... Kwetsbaar

Afgelopen zaterdag mocht ik weer eens een live ontmoetingsdag voor vrouwen met autisme bijwonen. Dat was zeer waardevol.  Er was een vrouw die haar leven als volgt verwoorde (en daarmee ook woorden gaf aan wat bijna iedereen met autisme zo ervaart):  “ Ik leef elke dag op de toppen van mijn kunnen.   En als er dan iets bovenop komt (wat al iets kleins als een slechte nacht kan zijn), dan zit je dus bóven de grens van wat je aan kunt. Dat elke dag op de toppen van je kunnen leven, is al je ‘normale staat van zijn’ “ De begeleidster zei: ‘hoor je wat je zelf zei?’  Ja: ‘ik leef elke dag op de toppen van mijn kunnen’.  Laat dat eens tot je doordringen…  En ja…  Dat doet wel wat dat te beseffen…  Niet als een klacht… van ‘kijk eens hoe zwaar ik het heb en hoe zielig ik ben’.  Maar ik mag het voor mezelf wel eens wat meer beseffen.  Om (meer) respect voor mezelf te hebben….  Dit dwingt respect af.  En mildheid voor mezelf, als het n...