Ik leef op de toppen van mijn kunnen

Afgelopen zaterdag mocht ik weer eens een live ontmoetingsdag voor vrouwen met autisme bijwonen. Dat was zeer waardevol. 

Er was een vrouw die haar leven als volgt verwoorde (en daarmee ook woorden gaf aan wat bijna iedereen met autisme zo ervaart): 

“Ik leef elke dag op de toppen van mijn kunnen. 

En als er dan iets bovenop komt (wat al iets kleins als een slechte nacht kan zijn), dan zit je dus bóven de grens van wat je aan kunt. Dat elke dag op de toppen van je kunnen leven, is al je ‘normale staat van zijn’ “

De begeleidster zei: ‘hoor je wat je zelf zei?’ 

Ja: ‘ik leef elke dag op de toppen van mijn kunnen’. 

Laat dat eens tot je doordringen… 

En ja… 

Dat doet wel wat dat te beseffen… 

Niet als een klacht… van ‘kijk eens hoe zwaar ik het heb en hoe zielig ik ben’. 

Maar ik mag het voor mezelf wel eens wat meer beseffen. 

Om (meer) respect voor mezelf te hebben…. 

Dit dwingt respect af. 

En mildheid voor mezelf, als het niet meer lukt, doordat ik al door een klein dingetje over die grens ben (laat staan als er sprake is van overprikkeling). 

Tegen een ander zou ik zeggen: ‘wow, wat ben jij een sterke vrouw’. 

Ik zeg het nu tegen mezelf: ‘wow, wat ben ik een sterke vrouw’. 

Uiterlijk is het niet zichtbaar dat ik elke dag op de toppen van mijn kunnen leef. 

Als ik over die grens ben, en ik verlam of bevries, ziet het er eerder uit als luiheid. 

Dat is het lastige…. 

Het grote verschil tussen binnen en buiten. 

Maar te beseffen dat dit waar is (‘ik leef elke dag op de toppen van mijn kunnen’), dwingt respect en waardering voor mezelf af. Ik lever levenslang nogal een prestatie…. 

Geen prestatie waar eer aan hangt. 

Maar een lijden in stilte. 

Ik leef elke dag op de toppen van mijn kunnen. 

Wat ben ik een sterke vrouw.