Als het leven... Kwetsbaar

In het ene boek lees ik alles over autisme en de hersenwerking van mensen met autisme. Neurobiologisch aangetoond.  Over hoe je als autist vaak foute koppelingen maakt bijvoorbeeld..  In het andere boek (de Goddelijke dans van Richard Rohr) ben ik al verder dan de stukjes die ik hier citeer.  Maar toch blijf ik met mijn hoofd bij deze stukjes hangen...  Omdat ik mezelf in de beschrijving herken...  Het gaat over dat we relationele wezens zijn...  En in dit geval het gebrek er aan...  Het  moeilijke van deze stukjes is dat ik me niet bewust van anderen afscheidt, maar er een onvermogen is in het aangaan van contacten...  Het is niet dat ik niet in staat ben relaties te onderhouden...  Ik onderhoud voor mijn gevoel relaties tot het uiterste...  Ik blijf aan mensen vasthouden, omdat ik in de veronderstelling ben dat dat de definitie is van een relatie onderhouden...  Ik ren niet weg voor contact, maar weet gewoon niet hoe het moet...

Ik twijfel een beetje over het plaatsen van deze blog.  Waarom?  Omdat wat ik ga schrijven zo ontevreden kan overkomen.  Zolang ik er voor zorg dat mijn leven in balans is, heb ik een groen leven.  Niet te veel afspraken in een week en ook niet meerdere op een dag.  Mijn leven is nu in balans.  En grote vragen waar ik jarenlang mee rondliep, zijn tot zwijgen gekomen. Het heeft wel wat verwerking op gang gebracht. Heb daar wel ruimte aan gegeven. En dat werpt zijn vruchten af, want ook daarin lijkt rust te komen.  En ik geniet echt van die ontstane rust.  Maar soms is het leven erg-saai.  Erg-rustig.  Een leven in balans is een super-saai-leven...  Beetje huishouden.  Als dat af is rust om te lezen.  Nog meer te lezen., Wandelen.  Nog meer wandelen.  Kleuren.  Nog meer kleuren.  Eindeloos duurt de dag.  Dagen dat ik geen mens zie.  Want...  als ik niet uitkijk  Wordt een leven in bala...

Oudste aan tafel:  ‘Weetje wat bij autisme vaak het geval is - en ik bij jou en Vincent terug zie?’:  Dat mensen met autisme eigenlijk geen contact willen - wat neurotypen (mensen zonder autisme) onder contact verstaan - maar alleen aandacht willen.  ‘Echt contact maken kúnnen jullie niet - behalve puur functioneel. Voor de aandacht of een andere behoefte.’  Hij zou wel eens dichter bij de waarheid kunnen zitten, dan me lief is. 

Met dit trappetje (‘gepikt’ van autisme.tv), kan ik mijn proces mooi inzichtelijk maken.  Als je kijkt naar het treetje vóór de uitbarsting, had ik vroeger een houding van: ‘anderen moeten mij maar begrijpen. Als zij anders op mijn gedrag zouden reageren, zou het niet tot een uitbarsting hoeven komen.’.  Maar dan maak ik mezelf slachtoffer van mensen die mij niet kunnen of willen begrijpen.  Het is nu eenmaal een feit dat er mensen zijn, die niet in de behoefte begrepen te worden kunnen of willen voorzien.  De beperking is de grens.  Nu besef ik steeds meer dat je op de alleronderste tree moet inzetten. Proberen voor te zijn dat je overprikkeld raakt (voorzover dat in je macht ligt natuurlijk!!) En soms is het nodig dat ook anderen niet voor onnodige prikkels zorgen. Al aan de voorkant, stoppen ze met reageren. Een soort Dam die moet voorkomen dat ik weer op dit trappetje terecht kom.  En nee.... het is helaas niet altijd te voorkomen.  Maar al wat wel...

Zo dacht ik ook altijd dat het was.  Maar heb ondertussen geleerd dat houden van zich ook kan uiten in wegdraaien. Maar dan uit liefde om mij niet in overprikkeling te brengen.  Omdat mijn hoofd voorheen uit ging van het model als in het plaatje dacht ik altijd dat het was omdat ik niet voldeed aan hoe anderen wilden dat ik zou zijn...  Maar bij het wegdraaien uit liefde is het júist omdat gerespecteerd wordt dat ik ben wie ik ben.  En als dat is om overprikkeling te voorkomen, voelt het als een omarming. En zeg ik er ‘dankjewel’ voor. Want de liefde blijft. 

Ik heb het in eerdere blogs al gehad over normale- en reële Justine. Normale Justine is niet één of ander onbereikbaar doel, waar ik mezelf mee kwel, omdat ik het nooit zal zijn of worden. Ik ben het beiden. Ik ben normale Justine die sociaal normaal is. Gepast reageert. En alles wat het leven niet zo ingewikkeld maakt.  Gewoon doen ipv eindeloos redeneren en analyseren.  Gewoon laten als iets voorbij is ipv er jaren in te blijven hangen.  Geen puzzelstukjes en open eindjes, maar overgave en tevreden met wat is.  Ik heb mezelf even uitgetekend:  Die binnenste, gele kern. Dat is ‘normale Justine’.  Dat is ook wie ik van binnen ben.  De pijlen zijn alle informatie die in en uit mij gaat.  De rode lijn rondom mijn normale kern is mijn autistische brein.  Al die informatie passeert dat autistische brein dus.  Noem het: mijn systeem.  Mijn verwerkingssysteem.  Mijn unieke besturingssysteem.  Met eigen code-taal.  Wat er na...

In deze heerlijke hemel  was mijn gevangen ziel (normale Justine onder een schil van reële Justine... (met een zo ander systeem)) voor even vrij.  Het ziet er niet uit.  Maar dat maakt niet uit.  Lach mee.  Met mijn avontuur als Cacauboer.  Zo vrij moet de hemel zijn.  Dat sluiten we hemels af.