Trappetje

Met dit trappetje (‘gepikt’ van autisme.tv), kan ik mijn proces mooi inzichtelijk maken. 

Als je kijkt naar het treetje vóór de uitbarsting, had ik vroeger een houding van: ‘anderen moeten mij maar begrijpen. Als zij anders op mijn gedrag zouden reageren, zou het niet tot een uitbarsting hoeven komen.’. 

Maar dan maak ik mezelf slachtoffer van mensen die mij niet kunnen of willen begrijpen. 

Het is nu eenmaal een feit dat er mensen zijn, die niet in de behoefte begrepen te worden kunnen of willen voorzien. 

De beperking is de grens. 

Nu besef ik steeds meer dat je op de alleronderste tree moet inzetten. Proberen voor te zijn dat je overprikkeld raakt (voorzover dat in je macht ligt natuurlijk!!)

En soms is het nodig dat ook anderen niet voor onnodige prikkels zorgen. Al aan de voorkant, stoppen ze met reageren. Een soort Dam die moet voorkomen dat ik weer op dit trappetje terecht kom. 

En nee.... het is helaas niet altijd te voorkomen. 

Maar al wat wel kan, is zoveel beter voor mijn mentale gezondheid. 

Want je leven lang traplopen, omdat je niet doorhebt hoe en waar dat te stoppen, put een mens uit... zijn vele marathons bij elkaar.  

Ik mag voor mezelf zorgen. 

En anderen voor mij. 

Om te voorkomen dat de eerste tree beklommen wordt.