Als het leven... Kwetsbaar

Ik ben trots.  Trots dat ik de keuze gemaakt heb om me niet te laten gijzelen, maar op een positieve manier het probleem aangevlogen heb.  Nú zijn jullie natuurlijk reuze nieuwsgierig waar het over gaat.  Een stukje lijdens-geschiedenis dus:  Op je 50e rol je als vrouw als vanzelf in het bevolkingsonderzoek naar borstkanker.  Op mijn 50e braaf geweest. 52. 54.  Nou ja… braaf… het was écht niet fijn!! Niemand vindt dat fijn! Maar bij de éne vrouw is het niet fijn, maar te doen. Bij anderen (bij mij), was het niet fijn en niet te doen. Ik kwam met zware paniek die bus uit.  Dát was echt leiden in last!!!  Het deed niet een beetje zeer, maar erg erg erg zeer. En het triggerde teveel. Waardoor het emotioneel ook een lijdenslast was.  De laatste keer (bijna 2 jaar geleden) besloot ik: dit-zo-nooit-meer.  Een zoektocht op internet leerde me dat ik niet de enige was. En er een oplossing was. Op één plek in het land doen ze het anders. Je hebt e...

Zeker in de vele vele jaren van mijn leven dat ik wel anders was - en dat ook merkte door het structureel er niet bij horen - maar niet wist wat dat dan was, werd ik een meesteres in mezelf verliezen.  Merken en voelen dat je anders bent.  Het sneed als pijn en eenzaamheid door mijn ziel.  Buiten was het feestje.  Binnen was ik alleen met mijn moeder aan het dansen. De witte gloeilampen vervangen door gekleurde. Het was onze disco. We liepen met carnaval met zijn tweeën de polonaise door mijn slaapkamer. Met carnavalsmuziek van een LP van de V&D.  Ik werd nooit gevraagd voor het feestje.  En als ik er wel bij mocht zijn, zat ik aan de kant. Niet gekozen met dansen. Als laatste gekozen met gym.  En elke keer die steek van pijn.  Waarom toch dat anders zijn?  Je gaat je aanpassen in een poging erbij te mogen horen. Dezelfde stijl kleding. Felle ‘Doe maar’- kleuren. Iedereen stond het leuk. Ik dacht ‘nu hoor ik ook bij de club’. Maar nog was...