Meesteres in mezelf verliezen

Zeker in de vele vele jaren van mijn leven dat ik wel anders was - en dat ook merkte door het structureel er niet bij horen - maar niet wist wat dat dan was, werd ik een meesteres in mezelf verliezen. 

Merken en voelen dat je anders bent. 

Het sneed als pijn en eenzaamheid door mijn ziel. 

Buiten was het feestje. 

Binnen was ik alleen met mijn moeder aan het dansen. De witte gloeilampen vervangen door gekleurde. Het was onze disco. We liepen met carnaval met zijn tweeën de polonaise door mijn slaapkamer. Met carnavalsmuziek van een LP van de V&D. 

Ik werd nooit gevraagd voor het feestje. 

En als ik er wel bij mocht zijn, zat ik aan de kant. Niet gekozen met dansen. Als laatste gekozen met gym. 

En elke keer die steek van pijn. 

Waarom toch dat anders zijn? 

Je gaat je aanpassen in een poging erbij te mogen horen. Dezelfde stijl kleding. Felle ‘Doe maar’- kleuren. Iedereen stond het leuk. Ik dacht ‘nu hoor ik ook bij de club’. Maar nog was het niet goed. Blijkbaar mismatchte het bij mij. En ik had het niet door. 

Ik wist niet meer wie ik zelf was. 

Verloor mezelf in een poging niet buiten die kring te staan. Bakken met energie kost dat. En aan het einde van de dag net zo eenzaam. 

Ondertussen ben ik 56. 

Weet wat er met me aan de hand is. 

Ken mezelf. 

Ben mezelf. 

Maar nog altijd een golf van pijn als ik merk, zie, (aan)voel dat ik wel mezelf mag zijn, maar een ander zich van me terugtrekt. Omdat er een andere (emotionele) taal wordt gesproken. Voor mij totaal onverwachts een ontvriending of een block, in deze moderne tijd. 

Ik vind het nog altijd een gevecht om mezelf te zijn. 

Het is een gevecht met de diep menselijke behoefte erbij te (mogen) horen. 

Maar gelukkig ken ik nu ook de andere kant. 

De rust die het oplevert als ik mezelf omarm zoals ik ben en gewoon leef zoals ik ben. En dat is goed genoeg. Ik hoef alleen te zijn. En niet anders-zijn. 

Het zal altijd een heen-en-weer gevoel blijven. 

Op confrontatie momenten… op momenten dat je met je neus op de feiten van het anders-zijn wordt gedrukt - is jezelf zijn een hele hoge prijs! Een prijs die met rouw gepaard gaat. 

En die confrontatie momenten zijn vooral in verbinding met anderen. Als ik merk dat ik sociaal-emotioneel tekort schiet. In verbinding met anderen loop je constant tegen je sociaal emotionele tekorten aan. Merk je dat je een andere taal spreekt. Dat voelt dan verdrietig en eenzaam. 

Maar als ik dan weer mijn eigen schoolplein creëer. Waar ik mag spelen als mezelf en me thuisvoel in mijn eigen leven, dan is er weer rust.