Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Aankomende zondag is het weer vaderdag. 

Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader. 

Of liever het gemis ervan. 

Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed. 

Veel te jong... 

Mijn zussen waren 7 en 9. 

Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader. 

Alleen van verhalen die mama over hem vertelde. 

Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet. 

Zo ging dat in de jaren '70. 

Kinderen werden bij de dood weggehouden. 

Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart. 

Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader. 

Verlaat verdriet noemen ze dat. 

Dat neemt het gemis niet weg. 

Maar de omgang ermee is milder. 

Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest. 

Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus. 

Ze waren dus met 3 kinderen. 

Net als wij vroeger. 

Ton zijn zus had onlangs een beeldje op het graf gezet dat hun gezin symboliseert: ouders en drie kinderen.

En dat beeld deed wat met mij... 

Door het zien van dit beeldje van Ton zijn gezin voel ik ineens hoe dit beeld mijn gemis raakt.

Ik heb nooit het voorbeeld gezien van twee zulke ouders. 

Ik besefte dat ik zo'n beeld gewoon niet heb van ons (ouderlijk) gezin.

Hoewel dit voor ons ook korte tijd zo geweest is, is dit niet mijn herinnering aan ons gezin.

Geen ouders die elkaar vasthouden.

Of misschien wel, want mama heeft zijn dood nooit kunnen verwerken. Heeft haar rouw niet genomen. Daardoor bleef hij misschien wel meer aanwezig dan zichtbaar was. Juist omdat er niet over hem gesproken kón worden. Je voelde voortdurend dat die ouder die daar alleen stond, daar eigenlijk met twee had moeten staan. 

In familiesystemen houdt een ouder altijd zijn plek, ook wanneer hij overleden is. Een kind heeft maar één vader en één moeder. Die plek blijft bestaan.

Daarom zie ik hem nog steeds op die plek. Niet alleen omdat mama hem niet los kon laten, maar ook omdat hij mijn vader was en bleef.

Ik eer hem door die plek van hem te erkennen.

Maar dat neemt het gemis niet weg.

Als ik het beeld van ons gezin voor me zie, zie ik 1 ouder en 3 kinderen. En die 3 kinderen als los zand.

Ik heb geprobeerd dat gevoel in beeld te brengen en AI hielp me daarbij: 

Geen intieme eenheid. Sinds papa's overlijden waren de verbindingen tussen ons voorgoed anders geworden. De samenhang was weg. 

In familiesystemen wordt vaak gesproken over ordening. Els van Steijn gebruikt daarvoor de metafoor van de fontein: ouders staan boven hun kinderen en kinderen ontvangen van hun ouders.

De lijm (= de liefde) stroomde in ons gezin anders dan volgens die ordening zou mogen stromen. Er waren namelijk wonden. Niet alleen de wond van papa's overlijden, maar ook oudere verliezen en pijn in het familiesysteem. Daarnaast was er autisme, verweven met datzelfde systeem. Niet als diagnose, maar als werkelijkheid. Samen maakten ze de onderlinge verbinding kwetsbaar en droegen ze bij aan het gevoel van los zand.

Ik raakte mijn kind-plek in de fontein kwijt. Wij drieën stegen op in de fontein. Door alles wat er gebeurde kwamen wij als kinderen op plekken terecht die niet bij kinderen horen. De verbindingen tussen ons als zussen klopten daardoor ook niet meer. We stonden niet meer naast elkaar in onze eigen kind-bak.

Ik raakte niet alleen mijn vader kwijt, maar ook de natuurlijke ordening in ons gezin.

 

Ik kan blijven hangen in al het verdriet en alles wat anders is en was.

Maar dat wil ik niet. 

Ik heb mezelf voorgenomen om in mijn visualisatie mijn vader er gewoon naast te gaan zetten. 

En hem dan ook mijn vader te laten zijn: hij zorgt voor mij, ondersteunt me, bemoedigt me, zet me op mijn benen, stimuleert me om dingen te durven, laat me ontdekken. Allemaal 'vader-dingen' die ik gemist heb. 

Maar ik visualiseer hem op die plek. Op zijn plek als vader. En ook op de goede plek in de fontein. Hij mag mijn vader zijn. 

Voor mijn visualisatie liet ik AI ook een tweede beeld maken: 

Dit is het beeld dat ik deze vaderdag wil vasthouden.

Mijn vader stierf veel te vroeg. Dat verdriet blijft.

Maar hij heeft nog steeds zijn plek.

Mijn vader op zijn plek. En ik op de mijne.