Als het leven... Kwetsbaar

De valkuilen waar ik last van heb: ·          Verlatingsangst (5) ·          Wantrouwen en misbruik (5) ·          Afhankelijkheid (4) ·          Emotionele verwaarlozing (5) ·          Sociaal isolement (6) ·          Minderwaardigheid (6) ·          Extreme aanpassing (4) ·          Extreem hoge eisen (4) Gezien de scores zou ik sociaal isolement en minderwaardigheid eerst aan moeten pakken. Maar ik denk dat sociaal isolement ook voor een groot deel voortkomt uit mijn autisme. De vraag is of ik het aan kan pakken, maar die uitdaging ga ik graag aan. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven. Minderwaardigheid door dingen die ik vooral in ...

Toen ik gisteren mijn blog over grenzen respecteren schreef (zie:  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/09/pijn-door-afwijzing.html? ), was ik eigenlijk geïnspireerd door onze jongste.  Je zou hem zoveel willen vragen. Hoe hij zich voelt. Wat er in hem omgaat. Of hij zich meer bewust is van dingen dan broer en anderen denken. Of hij vind dat we goed voor hem zorgen. Of hij eeen Gods-bewustzijn heeft. Of hij een ik-bewustzijn heeft. Of hij...  Maar ik kan vragen wat ik wil... Het blijft stil.  De antwoorden blijven uit...  Want....  De grens is letterlijk zijn beperking.  En of ikdat nu wil of niet, me verzet of boos word, nog eens extra aandring of me juist koppig terugtrek: het antwoord zal niet komen. Hij kán dat niet. En dat zal ik moeten respecteren, al dan niet vrijwillig, met vreugde of verdriet.  En toen bedacht ik me: dat is met andere mensen precies eender. De grens is hun beperking. En misschien geen verstandelijke- en spraakbeperking....

Iemand die nee zegt.  Iemand die niet wil en niet kan.  Doet het mij pijn?  Dat mag.  Net als het feit dat iemand niet wil en niet kan.  Ook dat mag.  Dat heb ik te respecteren.  En doet het mij pijn doordat ik (bewust) het risico loop pijn gedaan te worden?  Mijn verantwoordelijkheid.  Daar is degene die niet wil en niet kan geenszins verantwoordelijk voor noch genoodzaakt daar wat aan te doen.  Die pijn is van mij.  En de beslissing niet te willen of te kunnen is van de ander.  Al is het in mijn ogen nog zo onbegrijpelijk.  En zelfs zo’n beslissing kan ik begrijpen evenals mijn eigen pijn.  Het mag er beiden zijn.  Als ik beweer niet grenzeloos te zijn , hoort het respecteren van zo’n grens erbij.  Zie deze blog over de valkuil van grenzen, waarin ik tot de conclusie kom dat grenzen mijn valkuil niet is: http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/09/valkuil-grenzen.html? Het leven bestaat uit rafels.  En ...

Vandaag even geen valkuilenboek.  Anders trap ik in de valkuil dat ik mezelf overprikkel.  In plaats daarvan naar een prachtig interview op de radio geluisterd van Matthijs en Katie Vlaardingenbriek.  En de was gedaan.  Bezoek gehad.  Een boodschapje gehaald.  En wat verder gelezen in een wat ‘luchtiger boek’ dat ik ook aan het lezen ben.  Dat die ik altijd. Zwaardere boeken afwisselen met boeken die makkelijker weglezen. Ben al op de helft ondertussen.  Verder nog ern constructief gesprek gehad met de juf van Vincents school.  Dat geeft een goed gevoel over de waarschijnlijke ‘ja’ tegen Nijmegen. Nu komt alles mooi samen.  Na een wen-periode zou dat dan ongeveer in januari een definitieve ‘verhuizing’ worden vor jongste.  En toen kwam dit lied weer op de radio voorbij van Hillsong:  Ik vind dat zó’n prachtig nummer.  Zulke ware woorden.  ‘Je bent gekozen!  Niet verlaten!  Ik ben wie Hij zegt dat ik ben’ (en...

In deze blog ( http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/09/duister-licht-valkuilen.html? ) had ik al geconstateerd dat ik niet zoveeel problemen heb met grenzen van anderen als vaak ten onrechte wordt gedacht.  Mijn grens-overschrijden is het gevolg van heel veel onduidelijkheid. Niet weten wat ik kan verwachten, hoe, waar, wanneer en wat.  Open eindjes.  Verwarring.  Van ellende zelfs in andere rollen geprobeerd die duidelijkheid te krijgen in het verleden.  Allemaal het gevolg van een autisme-onvriendelijke omgeving. Op school. Op andere plekken. Bij bepaalde mensen.  Ik vind het juist heel erg als ik in paniek raak en mensen 40x ga bellen, omdat ik niet snap waarom ze niet opnemen.  Het is niet dat ik de grenzen van een ander niet respecteer.  Het is blinde paniek.  En dit stukje in het boek vind ik dan ook veelzeggend:  Ik voel mezelf uitermate verantwoordelijk voor alles wat vaak zo fout gaat in mijn leven. In relaties met anderen. Ge...

Mijn hoofd maakt overuren...  Waar je verwacht dat het mee bezig moet zijn: keuze mbt Jongste, is het bezig met een la die maar nooit gesloten kan worden... Een la die misschien wel levenslang open moet blijven...  En met zo’n open la, is er eenvoudig weg geen ruimte voor het nemen van diep ingrijpende gebeurtenissen. Vertraagd het al mijn denken en doen....  Mijn man ging gisteren met mij het gesprek aan over die open la... En het heeft bij mij zóveel bovengehaald dat we de halve nacht geven doorgepraat... Uitleg van mijn man... verdriet bij mij...  Hij ziet mijn diepe verdriet om die open la.  Wil me helpen.  Zo heeft hij me vertelt dat wat in die la zit, zo is juist uit begrip om mijn auto-kop.  En omdat de ander daar niets mee kan.  Maar de oorzaak van wat er in die la zit is mijn auto-kop. Daar wordt juist rekening mee gehouden.  Dus geen straf of schuld.  Maar mezelf verwijt ik wel veel...  Al heel wat jaren kon er geen contac...

Mensen komen in je leven om een bepaalde reden, een seizoen of een heel leven. Als je weet om welke reden het is, weet je wat je voor die persoon kan doen. Als iemand in je leven is om een reden, is het gewoonlijk omdat je een behoefte hebt geuit. Ze zijn gekomen om je te helpen door een moeilijkheid heen, je te begeleiden met ondersteuning en je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen. Ze zijn er om een reden waarvan jij het nodig vind dat ze er zijn. Dan, zonder dat jij iets verkeerd doet, of op zomaar een moment, zegt of doet deze persoon iets om de relatie te beëindigen. Soms gaan ze dood, soms lopen ze weg. Soms keren ze zich tegen jou en dwingen je tot een standpunt. Wat we ons dan moeten realiseren, is dat aan onze behoefte is voldaan, onze wens is vervuld, hun werk is gedaan. Het gebed dat je opzond is beantwoord en nu is het tijd om verder te gaan.Sommige mensen komen in je leven voor een seizoen, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren. Zij brengen je e...

Ik citeer even van mijn mans tijdlijn:  ‘Om 8.15 is Thomas met de trein naar Den Bosch gegaan. Ik zou de trein erna hebben, waarmee uiteindelijk het ongeluk gebeurde. Maar ik ging niet naar de trein. Ik ging naar de huisarts. Voor mijn wond. Van noord naar zuid, stak ik het spoor over (net voor de trein kwam, die ik normaal zou hebben...). In de andere richting kwam een bakfiets van een kinderdagverbijf, met daarin 5 kinderen. Ze fietsen van zuid naar noord en haalde mij op het dubbelzijdige fietspad in.  Ik was net voorbij de bocht en hoor het achter mij fout gaan (heb het dus niet zien gebeuren...). Ik heb deze kinderen de laatste seconden in leven gezien...’  Het blijken 3 kinderen uit één gezin te zijn.  Alle kinderen zitten op de basisschool hier vlakbij waar oudste ook op gezeten heeft.  Lees hier meer over het ongeluk met de bakfiets in Oss:  https://www.bd.nl/oss/vier-kinderen-omgekomen-bij-zwaar-ongeval-met-bakfiets-op-spoor-in-oss-twee-zwaargewond...

Ik heb Psalm 121 gelezen. Daar koos ik een zin uit die me aansprak: 'De Heer is je wachter' Daarover schreef ik deze rondeel (de nummers staan voor de regels die soms herhaald worden, een rondeel hoeft niet te rijmen. 1=1 Wachten is niet tevergeefs 2=2 De nacht zal eens ten einde zijn 3=3 Hij wacht - terwijl ik in doodsslaap wegzink 4=1 Wachten is niet tevergeefs 5=5 Waar ik wanhopig word, omdat de nacht maar blijft duren, 6=6 daar gaat Hij door met waken en wachten 7=1 Wachten is niet tevergeefs 8=2 De nacht zal eens ten einde zijn. Tja... Met die hoop houd ik het vol, soms in de eindeloze nacht van mijn leven te vertoeven. De hoop dat het licht wordt. En als het hopen me zwaar te moede wordt, dat dan iemand anders nog steeds voor mij blijft hopen. Die ander is niemand anders dan mijn Heer. En misschien wordt het wel lichter als ik niet alleen mijn valkuilen ken (al dan niet veroorzaakt cq in stand gehouden door mijn autisme), maar óók wat handvatten heb ...

Soms moeten boeken even op de plank blijven liggen. Pas als je er aan toe bent, begin je er aan. Ik zie dat vaak als een soort geleid. Als je er niet aan toe bent, komt het niet binnen.  Zo lag tot twee jaar geleden het boek Grenzen al 5jaar op de plank. En toen voelde ik: ‘nu is de tijd’.  En dat het ‘nu de tijd is’, voel ik ook bij het boek waarin ik nu begonnen ben.  In mijn tempo zal ik er wel een jaar over doen. Maar so what.  En hoe meer ik er over nadenk, hoe meer het plaatje terugkomt in mijn hoofd dat ik dit boek opengeslagen heb zien liggen op de plek waar ik een politie-ervaring had:  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2016/07/politie_29.html? Blijkbaar ben ik er nu aan toe het zelf te lezen. In mijn eigen tempo en verwerkingstijd. 

Voor ik ga slapen, wil ik even reguleren over mijn eerder verschenen blog van vandaag ( http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/09/een-dier.html? )  Ik wil nog een keer heel duidelijk maken dat het oudste niet bedoeld is om een waarde-oordeel over jongste te geven.  Dat is de schrik die je overvalt als hij de vaardigheden vergelijkt met...  Dat is de schrik die de lezers overvalt.  Dat is de schrik die mijzelf overviel.  Wát .... ons Koningskind dat en dat....  Weetje. Die waarde heeft hij en zal hij levenslang behouden, zonder er ook maar iets aan bij te kúnnen dragen.  Die waarde heeft hij en zal hij levenslang behouden ondanks het vele wat hij niet kan.  Omdat hij mens is en Vaders kind.  Maar wat oudste doet is geen waarde-oordeel vellen, maar benoemen waar zijn capaciteiten en vermogens en vaardigheden en besef en bewustzijn ophouden.  Heel primair levend. Geen zorgen voor morgen, maar ontvangen wat nu komt.  Met de behoeften va...

Deze blog gaat over de giga-strijd tussen ratio en gevoel als het het leven van jongste betreft. Ik sus mijn ziel vaak met de prachtige 'religieuze' woorden dat jongste een parel is, en precies goed zoals hij is. Hij heeft hem geschapen en gewild. Daar begint al de eerste moeite. Heeft Hij hem zó gewild? Is jongste op déze manier in ons leven gekomen, omdat het Zijn plan was? Of was hij anders bedoeld, maar is er het verkeerde besturingssysteem in gezet door de Tegenstander? Een besturingssysteem dat door genen al in aanleg aanwezig was, of versterkt door hormonen die moesten zorgen dat ik zwanger werd, versterkt door stoffen in de BMR-prik, versterkt door mijn ziek zijn in de zwangerschap (en de stress die dit  prille leventje al meekreeg door mijn ziek-zijn en medicatie die ik daarvoor kreeg). Maar zijn deze factoren ook niet iets wat door de gebrokenheid (= NIET van God) in de schepping gekomen is? Dat is wat ik geloof, omdat het anders niet rijmt met het beeld dat ...

Al vóór het weekend kwam het binnen. Mijn man de eerste eer gegund om vanaf papier te lezen. Maar nu kan ik het ook openbaar maken. Mijn tweede boek is een feit!  Het boek is hier te bestellen:  https://www.jongboek.nl/shop/index.php/catalog/product/view/id/332044/s/eindeloos-geliefd-over-liefde-en-acceptatie-143034-www-jongboek-nl/ .  Maar als je hieronder een berichtje achterlaat, dat je het via mij wilt kopen, dan kost het je slechts 15 euro en stuur ik het met een persoonlijk woordje naar je op.  Degenen die dat een tijdje terug al aangegeven hebben te willen, krijgen deze week van mij bericht om gegevens uit te wisselen.

Ik had vannacht een nare droom. Hoewel de droom bij nader inzien minder naar was, dan ik deed vermoeden toen ik wakker werd. Ik droomde dat ik plotsklaps allerlei nare onderzoeken kreeg, waarvan de uitkomst zwart op wit vaststond. Namelijk dat ik in januari aanstaande zou komen te overlijden. Op de leeftijd van 51 jaar en 3 maanden (slechts 9 jaar ouder dan mijn vader werd). Ik was onbehandelbaar ernstig ziek. Een schok! Een nachtmerrie! Ik besefte dat ik nog maar kort de tijd had om van mijn geliefde afscheid te nemen. Maar op de één of andere manier had ik er vertrouwen in dat dat goed kwam. Dat we in 'vrede' uit elkaar kunnen gaan (voor zover je dood als vrede zien kunt...). Wat me wel onmiddellijk dwars zat, was het feit dat ik dan zou sterven, zonder dat een aangerichte schade bij een broeder goed uitgepraat zou zijn. Zelfs al is er geen sprake van schuld. Dan nog staat dat tussen mij en de ander in. De noodzaak om dat uit te praten werd me in mijn droom ernstig ...

Vandaag weer uitersten. Uiterst groen bezig met mijn verantwoordelijkheid als moeder. Een verdrietige keuze die we moeten maken m.b.t. wonen.  En... ook knetterrood opgesloten in mijn innerwereld. Geld kwijt aan een inmiddels failliet bedrijf. Geld dat we niet kunnen missen!!!  Mijn knetterrode gedrag is kinderlijk. Oudste wordt dan mijn vader, want die neemt (ongevraagd!!!) de rol van kalmeren op zich.  Een verdrietig patroon.  Maar is mijn EQ dan echt het niveau van een kind?  Ik kan zo weer switchen naar een meer volwassen EQ.  Wanneer het bij autisme gaat over een 'spectrumstoornis', dan moet dat spectrum  niet voorgesteld worden als een rechte lijn van 'weinig autistisch' naar 'erg autistisch' waarbij de autistische persoon zich ergens, onveranderlijk op die lijn bevindt. Het spectrum waarover gesproken wordt is veel dynamischer dan dat! Het gaat over een waaier van functioneringsgebieden. Waarbij de autistische persoon zich voor elk gebied ergens...

Stel: ik ben 80 jaar en ik zou terugkijken op mijn leven en daarover een boek schrijven: Welke titel zou dat boek dan krijgen? Die vraag stelde ik gisteren aan mezelf. Ik hoefde nog geen seconde na te denken. Het antwoord zat gelijk aan de oppervlakte: Het onbegrepen leven.  Het zat zó snel aan de oppervlakte van mijn denken, dat ik besloot er wat over te gaan schrijven. Om te beginnen maakte ik een woordgedicht. Alle letters van deze titel zette ik onder elkaar en ik zette er een woord of kort zinnetje achter dat betrekking had op mijn leven. H erfst E enzaam T rouw O nbegrepen N auwelijks verbonden B eschadigd E lke dag verlangen naar een ander leven. G ebutst doch geliefd. R ouw E chte diepgang P apa E en halfwees N aast mijn moeder en zussen. L ang gepest E en hoop op iets beters V erlies van papa E nkel aangepast gedrag is acceptabel N auw verbonden met Papa Ik heb ook maar gelijk geschreven wat lezers zouden kunnen lezen op de achterflap. Daa...