Een dier?

Deze blog gaat over de giga-strijd tussen ratio en gevoel als het het leven van jongste betreft.
Ik sus mijn ziel vaak met de prachtige 'religieuze' woorden dat jongste een parel is, en precies goed zoals hij is. Hij heeft hem geschapen en gewild.
Daar begint al de eerste moeite.
Heeft Hij hem zó gewild?
Is jongste op déze manier in ons leven gekomen, omdat het Zijn plan was?
Of was hij anders bedoeld, maar is er het verkeerde besturingssysteem in gezet door de Tegenstander? Een besturingssysteem dat door genen al in aanleg aanwezig was, of versterkt door hormonen die moesten zorgen dat ik zwanger werd, versterkt door stoffen in de BMR-prik, versterkt door mijn ziek zijn in de zwangerschap (en de stress die dit  prille leventje al meekreeg door mijn ziek-zijn en medicatie die ik daarvoor kreeg).
Maar zijn deze factoren ook niet iets wat door de gebrokenheid (= NIET van God) in de schepping gekomen is?
Dat is wat ik geloof, omdat het anders niet rijmt met het beeld dat ik zo van God koester: een GOEDE en LIEFDEVOLLE Vader.
Het is, zo als het is... Jongste is zoals hij is... Door wat voor (niet van God afkomstige) oorzaken dan ook. En in dat alles wil Hij een GOED en LIEFDEVOLLE Vader zijn. Op de eerste plaats voor jongste zelf, als zal hij dit nooit beseffen.

Maar dat is het verstand.
Oudste... een beetje wars van alles wat met religie te maken heeft en deze geloofstaal niet als vanzelf over zijn lippen laat komen, houdt ons een andere spiegel voor.
Een spiegel die me doet steigeren en een doet walgen en verdriet bezorgd.
Hij vergelijkt jongste met een dier (veelal een hond).
Hij zegt: baby's tot anderhalf jaar, zijn te vergelijken met een dier qua vaardigheden / niveau.
Pas daarna worden het mensjes.
Maar die sprong heeft jongste nooit gemaakt.
Die is op dat niveau van anderhalf jaar blijven steken.
En vanaf een afstandje bekeken heeft hij gelijk...
Communiceer ik met oppashond Max niet bijna hetzelfde als met jongste?
Geen spraak.
Jongste moet ook 'uitgelaten' worden, om zijn energie kwijt te kunnen.
Geen besef van geen spraak hebben.
Hij denkt niet 'ik had nu dit verhaal over school willen vertellen'. Hij probeert het niet eens, omdat hij het besef niet eens heeft dát hij een verhaal zou kunnen vertellen.
Een beetje op dezelfde manier geconditioneerd.
Belonen bij goed gedrag.
Negeren of begrenzen bij ongewenst gedrag.
Met zijn handen eten.
Primair op behoeften gericht (eten, drinken, seksueel).
En zo kan ik nog wel meer dingen noemen! 

Oudste (en als Eddie erbij is ook) zeggen dan als jongste thuis is: 'oh, is die hond er ook weer?'.

Ik heb er hartverscheurend om gehuild.
Mijn kind IS geen hond!
Mijn kind is veel méér dan dat!
En qua waarde is dat zeker zo.
Dan komen al die aangeleerde woorden weer, die ik zo koester.
Die me moeten troosten als ik besef dat ze in de kern gelijk hebben...
Dat het eigenlijk zo hard is....
Dan heb ik het niet over waarde, maar over feiten en vaardigheden.
En die overstijgen nauwelijks het niveau van een dier.
Op het niveau van zindelijkheid is een hond zelfs verder...
Die wacht tot hij buiten is, of kan het op zijn minst aangeven door te gaan blaffen.

Misschien moet ik met deze hartverscheurende realiteit maar op schoot bij die LIEFDEVOLLE Vader kruipen. Om zachtjes Zijn woorden te horen die Hij spreekt over jongste... en mij.
Hij weet ervan.... en huilt mee.
Zalig de armen van geest.