Als het leven... Kwetsbaar

  Uit 'Kleutervertelboek voor de Bijbelse geschiedenis' van Anne de Vries (1962)   Uit 'De nieuwe kinder Bijbel, nieuwe testament'(1969) Als kind, was ik gewend dat mama dagelijks na de maaltijd uit de (kinder)bijbel voorlas. Zo rond de leeftijd van 5, 6, 7 jaar, had ik een favoriet Bijbelverhaal, namelijk: 'de man die gevallen was' (zo noemde ik het verhaal van de barmhartige Samaritaan). Bijna dagelijks wilde ik mama dat verhaal horen lezen! Ik ga wat vertellen over een 'gevallen', gewonde man. De gewonde man, in elkaar getrapt door verlies, pesten, misbruik, afwijzing en verlating, wordt volledig gepasseerd door priesters en Levieten, mede omdat de gewonde man net doet alsof er niets aan de hand lijkt te zijn. Er komt een keer een Samaritaan voorbij (dacht de man), die hem wel weer vertrouwen zou geven... Maar in plaats van vertrouwen, brak hij hem verder af. Tot, jaren, jaren, jaren later, door...

Het is nu het weekend van Pinksteren. Veel mensen in hun gezinnen kijken naar het songfestival, zijn op de camping, zijn met gezinnen bij elkaar of vieren in kerken en conferenties het geweldige Pinksterfeest. Mijn gedachten gaan terug naar de MAVO. De tijd dat ik gepest werd. Buitengesloten. Dan stond in de pauze iedereen in een kring. Wilde ik er bij gaan staan, dan werd de kring verkleind, met de melding ... 'brrr koud hè??' En kon ik er niet tussen. In de klas gingen er kneedgummetjes mijn kant uit. Of briefjes achter op mijn rug. En of ik nou blauw of pimpelpaars aantrok, of de 'Doe Maar'-kleuren die toen zo in waren. Het was nooit goed. Wat ik zei was niet goed. Wat ik aanhad was niet goed. Mijn spullen werden afgepakt en verstopt. Bij gym als laatste gekozen. Op het ijs achterna gezeten met takken. Op straat nageroepen ('schele kun je het zien' bijv.), zgn. nep-liefdesbrieven die naar mijn huisadres opgestuurd werden. Bij de gymzaal was een drem...

Een HAND In diepe nood roep ik om een Hand, een Hand die me ook echt vasthoudt, een Hand die me niet loslaat als het water van de angst me tot de lippen staat. In diepe nood roep ik U (Heer), U die zelf in diepe nood geweest bent en door het wonder van het Kruis al mijn diepe angsten kent. Ik kijk naar het diepe water en weet niet hóe diep het is. Ik voel me als Jona in de walvis, die na bevrijding pas weet wat leven is. Zo hunker ik naar een Hand, een Hand die me kan bevrijden, een bevrijding van angst en innerlijk gevangenschap, bevrijd van al het lijden.