Als het leven... Kwetsbaar

Ik deelde het afgelopen zondag al op FB. Dat we jongste een stukje verantwoordelijkheid gaven over onze oppashond die middag. Je zag hem glunderen en figuurlijk groeien doordat wij hem vertrouwen gaven om een taak uit te voeren. Vertrouwen die hij nauwelijks krijgt in het dagelijks leven. Er wordt veel voor hem gedaan en gedacht. Het kan ook vaak niet anders. En hij is het (lijdend?) voorwerp dat ondergaat (wat hij zich ook heerlijk aan laat leunen). Maar vóór dat we hier liepen en we jongste deze verantwoordelijkheid gaven (wat in deze wijk veilig genoeg was), liepen we in het bos. Tacoda (de hond) liep los. En jongste? Die rende elke keer (door vreselijk drassige grond door gesmolten sneeuw) honderden meters verderop. En als je hem niet haalde en weer naar het pad sleepte, rende hij gewoon nog verder weg. Dus je móet hem wel halen. Want eenmaal uit zicht kan hij ook écht weg zijn. Hij overziet de gevolgen van zijn (wegloop)daden niet. Maar hij deed het opvallend vaak. We we...

‘Mensen zijn voor mij net als huizen waarvan de deuren open staan. Ik loop naar binnen en dwaal door de gangen en de kamers. Ieders huis is weer anders ingericht en toch lijkt het ook weer op elkaar.’ Woorden uit een dagboek van Etty Hillesum, dat gisteren aangehaald werd in een preek. Ik ga het in deze blog niet hebben over de toepassing hiervan.  In de toepassing komt het er op neer dat er veel leegstaande huizen (zielen) zijn en zij het zou gunnen als God daar woning zou maken. Etty zou zo graag mensen willen helpen om te ontdekken wat voor haar zo belangrijk geworden is. ‘Ieder huis zou men moeten maken tot een gewijde woning voor jou, mijn God.’ Maar er zijn zoveel leegstaande huizen. En dan vergelijkt ze God als een kostganger die op zoek naar een huis. ‘Vergeef me dit niet al te fijnzinnige beeld’, zegt ze er nog bij. (Het verstoorde leven, 156/157). Maar nu over MIJN toepassing. Ik zag dat beeld voor me. Van die mensen waar je in en uit loopt. En eigenlijk...

Ik weet dondersgoed de vinger op de zere plek te leggen bij een ander... maar bij mezelf????  Mijn oudste zus heeft geen diagnose. Acht ze niet nodig. Zij mankeert niets. Alleen de rest van de wereld.  Nou... ik herken heel veel van mijn gedrag in haar en andersom...  Als er één autistisch is, is zij het. Daar heb je die papiertjes ook niet voor nodig om dat te zien.  Als ik een mail van haar krijg, dan is dat geen gesprek, maar 30 zinnen die allen op een vraagteken eindigen. 'Regel jij dit? Doe jij dat? Wanneer heb je? Wat is?'. Doodvermoeiend zulke mails. Soms stuur ik één samenvattend antwoord terug.  Maar dat ik zelf niet anders doe, komt niet bij me binnen. Tot gisteravond.  Ik liep de kamer van oudste weer in. Hij: 'waarom kom je weer, als je nou nog voor een zinnig gesprek komt, maar je komt altijd alleen maar vragen, vragen en nog eens vragen'.  Daarna ging ik naar bed. En lag ik er over door te malen. Mijn gesprekken met hem zijn meestal in de...

Eenzaam? Zwanen zijn veelal saam. Ik weet als geen ander hoe het is om me eenzaam te vóelen. Terwijl ik dat in wezen niet bén. Eenzaamheid is dodelijk. Het mergelt je ziel uit. Afgesneden van die ander. Om toch die ander te blijven zoeken, die gewoon rondom je is, is niet gemakkelijk. Maar wel noodzakelijk. Verbinding is het enige medicijn tegen eenzaamheid. Verbinding dwars tegen alle weerstand in. Weerstand van autisme. Weerstand van gebrokenheid. Weerstand van onbegrip bij de ander. Kom in het licht. Kom tevoorschijn (uit de rotskloven) zegt mijn Vader. In relatie met Hem mag oude eenzaamheid helen, en is autisme-eenzaamheid méér dan te dragen. Je wordt er bovenuit getild. Dat is wat mij in het zien van de zwanenKOPPELS zo raakte. (zie deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/01/gedachten-met-weerhaakjes.html ). Het wekte in mij het verlangen aan om die relatie met mijn Vader én mijn ...

Op een eerdere blog over mijn obsessies kreeg ik deze reactie: 'Al heb ik geen dwangneurose, ik herken wel de moeite van een onderwerp loslaten. Ik noem dat gedachten met 'weerhaakjes'. Het thema zet zich vast in je brein. Ben het wel met je eens dat je verzetten niet helpt. Dat is het bekende voorbeeld van er-is-geen-roze-olifant, terwijl hij voor je neus staat! Wens je hierin simpelweg sterkte en Gods bijstand toe en neem je rust. ' En dat gebeurd er inderdaad. Ik zie wat en het haakt zich als het ware vast in mijn hoofd. Ik was gisteren een week te vroeg voor een afspraak gemaakt in de Alblasserwaard. Een beetje confused en verbouwereerd dat ik een week te vroeg helemaal die kant uit gereden was, ging ik in mijn eentje wandelen. Het was koud en mijn gedachten waren nog bij de foutief nagekomen afspraak door mij. Dus helaas geen foto's gemaakt. Maar toch bleef er iets - tot nu - haken in mijn hoofd. Namelijk de enorme hoeveelheden zwanen die ik daar in het lag...

Na een goede nacht slaap, lijk ik weer van mijn obsessies verlost. Ik doe vandaag in mijn eigen tempo mijn eigen ding om mentaal en fysiek weer te kunnen herstellen. En ja, er is rust. Ik ben groen. Groen wil zeggen: In balans als het om prikkels gaat. Maar het zegt niets over mijn stemming. Ik kan me heel depri voelen en toch niet rood zijn. Ik kan rood zijn en me übergelukkig voelen. Zó gelukkig dat ik met die emotie geen raad weet. Het is dan zó intens, ik belééf het dan zo intens dat het me overprikkeld. Nu ben ik groen en rustig. Maar ik ben verdrietig. Of zoals in een gedicht in mijn uitgegeven bundel door mij verwoord: Ik rouw op het moment heel erg om het rood. Ik huil om de gebrokenheid die ik mijzelf, mijn gezin, mijn familie, mijn omgeving, mijn vrienden op fb aan doe. In obsessies ben ik geen leuk mens. Ik voel pijn van de pijn die ik mezelf en anderen aandoe. En ik probeer krampachtig antwoord te vinden waar en wanneer het mis ging. Het enige wat ik kan aanwijzen i...

Molen 'Nieuw Leven' en molen 'Zeldenrust' uit Oss. Soms heb ik zelden rust, dan snak ik naar een Nieuw Leven, een leven met rust en vrede. Een leven zoals er maar Eén dat kan geven. ik geef mijn molens aan Hem en probeer me over te geven. Anders ga ik er aan onderdoor. En heeft niemand meer een leven. Maar voor dat mijn handen en hoofd dit loslaten en mijn lijf en geest hiervan hersteld zijn... Het is gewoon verdrietig en NIET fijn. Bid voor Nieuw Leven en dat er meer dan zelden rust mag zijn. (zie deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/01/er-tegen-vechten-helpt-niet.html ). Molen Nieuw Leven uit Oss Molen Zeldenrust uit Oss

Vandaag zijn het molens.  Andere dagen zijn het mensen of natuurgebieden, of statistieken, of orgels, kerken, koren of dominee's.  Ik lees iets, zie iets (scherm of tijdschrift of reallife of in droom) of droom iets en BAM... ik word er in gezegen... dwangneurotisch ga ik álles uitzoeken en categoriseren over een bepaald iets. Het zijn nu de molens. Omdat in mijn droom er molens voorbij kwamen die ik tijdens een reallife reis gezien heb. En nee, ik hoef niet te weten waar ze staan. Met mijn fotografische geheugen kan ik vele molens in NL wel terughalen uit mijn fotodatabases in mijn hoofd. Nee. Ik MOET dan alles weten. Hoeveel molens waar staan met een bruine kap, met een witte kap, per regio het aantal 8kantige molens, of verhoogde stellingmolens. Om de statistieken te laten kloppen, mag ik geen molens missen. En telkens weet ik gewoon dat ik mis. Dus op ipad en laptop staan 20 pagina's/tabbladen internet open. Loslaten? Boeien? Ik wou dat ik het kon. Ik verdwijn helemaal naa...

Vrijdagavond 20 januari 2017. Precies 21 jaar nadat ik met mijn man een huishouden ging delen.  Ik ben moe na een week wat niet echt mijn week was.  Ik besluit al gelijk na het eten mijn bed in te kruipen, met een tijdschrift. Maar dat tijdschrift ligt er nog.  Ik had mijn media aan staan (tv op De Wereld Draait Door), social media op telefoon.  En er kwamen prikkels binnen, waarmee ik niets kan.  Opmerkingen over wat blonderingsspul met je hersenen doet (Trump, Wilders), zag ik voorbij komen.  Laat ik voorop stellen dat ik niks blondeer, de natuur zijn gang laat gaan en steeds grijzer word.  Mijn hersenen takelen ook af. Ik ben zo'n domme grijsaard dat ik me - in tegenstelling tot mijn zoon - nauwelijks verdiep in politiek. Ik hoor wat. Ik zie wat. Ik lees wat. Maar wat naar mijn netvlies geslingerd wordt, is altijd door een gekleurde bril gebracht. Wat het beste scoort in de media. Ik wil daar mijn kennis niet op baseren. Ik wil mijn kennis niet base...

Een kort berichtje las ik vanmorgen:  http://www.bd.nl/regio/oss-uden-veghel-e-o/oss/middelbare-school-den-bongerd-in-oss-sluit-haar-deuren-1.6841750 Tot ongeveer 1992 zat een andere school in dit gebouw.  Mavo 'De Pelgrim'.  De Mavo waar ik van 1980-1985 op zat.  In deze blog over ' schapen en meer ' kun je meer over deze school en het pelgrim zijn lezen.  Nadat in 1992 de mavo eruit vertrok (die gefuseerd was met een andere school in Oss), kwam deze school voor speciaal onderwijs er in (die zat eerst op een andere locatie als zijnde LOM-Mavo). Het noodgebouw bij de school verdween (op de foto in het artikel zie je nu op die plek een fietsenstalling (die in onze tijd in de kelder zat)) en lokalen werden gesplitst.  Het gebouw begon steeds minder te lijken op het gebouw waar ik 5 jaar vertoefde. Hoewel... uiterlijk nog wel...    Zo heb ik met een pijl aangegeven (op de foto hoe het er nu uitziet), in welke kamer ik zat toen ik straf had. Toen ik g...

Vanmorgen pleurde ik het op FB. Dat we een slechte nacht hadden. Maar wat was het verhaal er achter? Oudste is eerste jaars HBO student,  Hij doet HBO ICT. Dat betekent dat hij ook thuis programmeeropdrachten (JAVA) moet doen en dat in moet leveren voor een bepaalde tijd.  Voor alle vakken staat hij een 8 gemiddeld. Hij heeft zichzelf de eis opgelegd om dat zo te houden, want dan kan hij cum laude zijn propedeuse halen.  Nu begon hij gisteren na schooltijd gelijk aan die programmeeropdracht. Hij is net zo lang doorgegaan totdat het programma en deed wat het moest doen (spel black Jack in dit geval) en dat het volledig foutloos was. Dat kreeg hij een paar seconden voor middernacht voor elkaar. 10 minuten eerder had hij een versie gestuurd die nog barstte van de fouten en maximaal een 6 waard zou zijn. Dus hij heeft in 9 minuten nog zijn fouten hersteld. Wil dat versturen. BAM... 1 seconde na twaalf uur. De online omgeving gesloten dus. Wij lagen allang lekker te slapen toe...

De dagen voor het weekend waren dagen met veel roodheid en veel frictie met mijn man, die op momenten echt aan zijn tax zit. Maar dit weekend was er rust. Bij mij. Bij mijn man. Bij onze zonen. Hoewel we fysiek wat te weinig slaap gepakt hebben, konden we toch mentaal bijtanken. Dat is iets om dankbaar voor te zijn. We hebben ook terug gekeken op vandaag precies 5 jaar geleden.  Opgesloten geheimen vonden een weg naar buiten. En die weg naar buiten leidde tot openheid naar mijn man.  Want ik hield veel geheim. Maar dat was niet meer te doen. Er volgde een zware periode van verwerkingen.  Maar nog dagelijks ervaren we de vruchten van de vrijheid die ervoor gekomen is. Wat overblijft is zwaar zat. Is nog steeds een leven van overleven soms. Een te zware rugzak. Maar tot 5 jaar geleden droeg ik wel 20 van die zware rugzakken. In mijn uppie. Nu heb ik een zware rugzak. Samen. En soms tors ik hem nog alleen. Als er rood op mijn rood ge...

Ontbijtzaal van hotel-pension Savoy  in Berlijn In de Bijbel staat het overbekende verhaal uit Mattheus 22;1-14 1 Daarop vertelde Jezus hun opnieuw een gelijkenis: 2 ‘Het is met het koninkrijk van de hemel als met een koning die een bruiloftsfeest gaf voor zijn zoon. 3 Hij stuurde zijn dienaren eropuit om de bruiloftsgasten uit te nodigen, maar die wilden niet komen. 4 Daarna stuurde hij andere dienaren op pad met de opdracht: “Zeg tegen de genodigden: ‘Ik heb een feestmaal bereid, ik heb mijn stieren en het mestvee laten slachten. Alles staat klaar, kom dus naar de bruiloft!’” 5 Maar ze negeerden hen en vertrokken, de een naar zijn akker, de ander naar zijn handel. 6 De overigen namen zijn dienaren gevangen, mishandelden en doodden hen. 7 De koning ontstak in woede en stuurde zijn troepen eropaf, hij liet de moordenaars ombrengen en hun stad in brand steken.8 Vervolgens zei hij tegen zijn dienaren: “Alles staat klaar voor het bruiloftsfeest, maar de gasten waren het niet...

In de nacht van 9 op 10 januari 2017 is het 14 jaar geleden, dat ik aan het bevallen was. Om 6.37u kwam hij. Ons wondertje Vincent. Het is hartverscheurend hoe anders zijn jonge leventje al liep. Hij was tweeënhalf toen al de diagnose klassiek autisme gesteld werd.  Wij vielen van een roze wolk af. Van een roze wolk naar een zwarte rouwrand. Niet omdat we minder van hem hielden, maar juist omdat we van hem hielden. Van de ene op de andere dag ben je moeder en vader van een gehandicapt kind. En wat het in zou houden? Niemand die het wist. Dat er ook een ernstige verstandelijke beperking aan vast hing, werd met de dag duidelijker. Chronische rouw om alles wat nooit meer zal komen. Telkens weer die mijlpalen. Voortdurend afscheid nemen om wat nooit is geweest en ook nooit meer zal komen. Verdriet om zijn afgesneden zijn. Dat wil je niet voor jezelf, maar zéker niet voor je kind.... Het diepste lijden is liefde verliezen. Misschien is het willen behouden of verkrijge...

  Een jaar geleden schreef ik dit in een blog:  ' Onze zoon heeft het best aardig gedaan op zijn nieuwe valantie-opvang-plekje. Daar zijn we allemaal heel dankbaar voor. En toch lig ik nu even ziek op bed. Ziek van de beelden op mijn netvlies. Zijn vertrouwde opvangplekje heeft nog iets huiselijks. Pal tegenover dit 'nieuwe' instellingsterrein zit een penetiaire inrichting. Hoge hekken. Het gebouw waar hij logeerde had net zo goed een gevangenis kunnen zijn. Het buitenplaatsje ook afgeschermd met metershoge hekken. Binnen een deur die gelijk achter je in het slot valt. Op zijn kamer is een bed en een kast, die alleen met sleutel geopend kan worden. Vinyl op de vloer, waar in de gangen restanten poep te zien zijn. Beschadigingen aan vloer en meubilair zijn waaschijnlijk de sporen van cliënten die zichzelf niet in de hand hadden. Je ziet het. Je ziet onze zoon op de vensterbank tikken, turend naar de vrije wereld buiten. Maar ook achter hem viel de deur in het slot. Zonder da...