Als het leven... Kwetsbaar

Een aantal weken geleden alweer kregen we een buffet aangeboden. Van de FNV. Ton was namelijk 25 jaar lid van de bond en kreeg een speldje. Samen met andere jubilarissen. En een buffet.  Ik was in corona tijd al 25 jaar lid. Kreeg toen het speldje thuis gestuurd met een VVV bon.  Maar blijkbaar hoort er dus een hele ceremonie bij.  Ik vind het maar een raar ritueel.  Wat heb je er nou voor moeten doen?  Alleen maar zorgen dat je 25 jaar (of 40 of 50) ademt en elke maand betaalt.  Onwillekeurig doet het me denken aan het geloof.  Aan hoe God - je Vader - en Jezus is.  Als je je aan Hem toe-vertrouwt, Hem vertrouwt (dat IS geloof), dan krijg je gelijk dat speldje. Daar hoef je ook niets voor te doen, zelfs niet 25 jaar ademen. Nee, zelfs niet elke maand betalen. Want Hij hééft betaald.  Je krijgt een kroon op en wordt Zijn Koningsdochter- of zoon.  Psalm 149:4b ‘Hij kroont de vernederden met de zege’.  Psalm 103:4b ‘Hij kroont u met t...

Zomaar een greep uit wat nieuwsberichten van de laatste weken.  Toen Vincent 18 werd, kreeg hij ook een brief dat hij opgeroepen zou kunnen worden voor het leger.  Hij houdt van structuur en duidelijkheid, dus misschien is het wel wat voor hem. Dagbesteding en woonplek ineen. Ze hebben zoveel mensen nodig. Dus waarom hem niet? 😊  Hij zelf is zich niet bewust van oorlog en vrede.  Van ruzie, haat en nijd.  En wie weet zou hij nog een vredestichtende rol hebben.  De steen die door de bouwers is afgekeurd kan zomaar de hoeksteen worden.  Niet de sterke machten, maar de zwakke krachten.  Twee weken geleden - toen we met Vincent aan het fietsen waren, kwamen we langs een huis waar een kleedje met speelgoed voor de deur lag met een bordje ‘gratis mee te nemen’.  Vincent koos een pistool.  Hij is zich totaal niet bewust van de functionaliteit van dat stukje speelgoed. Het maakt leuke geluidjes. Voelt fijn in de hand.  Maar moest daarbij ...

Het is vandaag wereld autisme dag met als thema ‘ruimte voor autisme’.  Wat gedachtenspinsels erover.  Autisme neemt letterlijk veel ruimte in in ons gezin.  Vincent. Ikzelf.  Maar is er ook ruimte voor?  Of druk ik het liever weg? Mag het er niet zijn?  Ik denk dat - zelfs al wil ik het niet - ik er wel ruimte voor móet maken.  Het dringt zich op door de problematiek die we met Vincent ervaren.  Het dringt zich op als overprikkeling bij mezelf.  Een voortdurend aanwezige basis spanning in me.  Teveel (aan)voelen van de stemming en emotie die om me heen is bij mensen.  Maar daar niks mee kunnen, omdat ik het niet goed kan verwerken en het soms verkeerd aan elkaar puzzel.  In tegenstelling tot wat veel mensen denken, ben je als autist niet ongevoelig. Eerder té gevoelig, zonder dat je die prikkels goed kunt reguleren.  Ik moet daar wel ruimte voor maken, want het dringt zich als een ongenode gast aan me op.  Hoeveel ru...