De beperking is de grens

Toen ik gisteren mijn blog over grenzen respecteren schreef (zie: http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/09/pijn-door-afwijzing.html?), was ik eigenlijk geïnspireerd door onze jongste. 

Je zou hem zoveel willen vragen. Hoe hij zich voelt. Wat er in hem omgaat. Of hij zich meer bewust is van dingen dan broer en anderen denken. Of hij vind dat we goed voor hem zorgen. Of hij eeen Gods-bewustzijn heeft. Of hij een ik-bewustzijn heeft. Of hij... 

Maar ik kan vragen wat ik wil...

Het blijft stil. 

De antwoorden blijven uit... 

Want.... 

De grens is letterlijk zijn beperking. 

En of ikdat nu wil of niet, me verzet of boos word, nog eens extra aandring of me juist koppig terugtrek: het antwoord zal niet komen. Hij kán dat niet. En dat zal ik moeten respecteren, al dan niet vrijwillig, met vreugde of verdriet. 

En toen bedacht ik me: dat is met andere mensen precies eender. De grens is hun beperking. En misschien geen verstandelijke- en spraakbeperking. Maar wel een beperking in hun manier van zijn. 

Er komt een dag - en dat is de hoop als christen - dat je elkaar opnieuw ontmoet en er geen sprake meer is van beperking. Dan zul je elkaar ten volle kennen zoals je nu al door Hem gekend bent. 

Dan zijn de antwoorden niet meer nodig of juist zonder beperking te beantwoorden. Het is heel. Relaties zijn heel. Dan zien we elkaar op een manier waaarop we nu beperkt zijn elkaar te kúnnen zien. 

Maar in dit aardse leven heb je beperkingen van anderen te respecteren. 

Dat is geen lievigheid, maar liefde. 

(Blog gaat verder onder deze afbeelding)

Het doet me ook denken aan de startzondag van enkele weken terug. Het thema was ‘een goed gesprek’. Na de dienst kon je kiezen uit een werkvorm die je aansprak om het geloofsgesprek te voeren. Ik koos voor een werkvorm onder leiding van ds. Henk Vijver. Hij had op tafel verschillende - ontroerende - afbeeldingen neergelegd van onbekende mensen. Portretten. Van zwervers, van gehandicapten, hooggeplaatsten, laaggeplaatsten. Het idee was dat je er éën plaatje uit moest kiezen wat voor jouw gevoel een portret van Jezus is. 

In de kring gaf ieder uitleg over zijn/haar gekozen portret. Kwetsbare verhalen van mensen die je kent, maar blijkbaar niet echt kent (want dit kwetsbare had je nooit eerder gehoord) en van mensen die je helemaal niet kent. 

Het idee was dat e vaak een beeld vormen van Jezus naar aanleiding van wat ons aaangereikt is. In verhalen. Door anderen. 

Maar hier ging het niet om het aangereikte beeld, maar wie Jezus voor jou is. 

Ik koos een beeld van een man met een hand voor zijn mond. Ik zag in hem een Jezus die ook geraakt is door wat je meemaakt. Afkeer om onrecht. Schrik. Verdriet. Het gaat Hem aan het hart! Dat zag ik er in. Dat raakte me. Met een trillende stem vertelde ik het, omdat ik Jezus dan ook echt bij me zie zitten. Diep begaan bij waar ik doorheen ga. De hand voor zijn mond geslagen. Verbolgen om onrecht dat ik meemaak(te).

Een ander had een kind gekozen. Om de kwetsbaarheid te duiden en Jezus’ betrokkenheid bij de ‘kleinen’, de kwetsbaren, de zwakken. 

Weer een ander koos een kind met down syndroom. Hij was net terug van een ‘Henri Nouwen conferentie’ en zag Jezus in dir kind en was geraakt door het leven van Adam, waarmee Henri Nouwen in zijn leven intensief optrok en hem verzorgde. 

Weer een ander koos een portret waarbij de ene helft van het gezicht anders was dan de andere helft. 

Daarin zag diegene de twee gezichten van Jezus: het kwetsbare, het lievige. Maar ook het lieve, waarbij grenzen nodig zijn. Grenzen die hij aan de fatizeeën stelt. Aan genadeloze mensen. Aan mensen die veroordelen. 

Het kwetsbare, lievige, maar ook het almachtige en gezag. De kracht. Letterlijk twee gezichten van Jezus. 

We kwamen tot de conclusie dat alle beelden die wij van Jezus’ op tafel legden zo anders zijn dan het n de omringende RK-kerken uitgebeeld wordt: een zoet en lievig kindje Jezus. Klein. Teer. Een Jezus die je vast kunt pakken en in je schoot kunt wiegen. Alles roze in sommige kerken. 

Maar met alleen lievigheid kom je er niet. Soms is liefde juist een grens stellen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. 

De beperking is de grens. 

Respect daarvoor is liefde. Met verzet verander je die beperking niet. 

Jezus leefde het voor. Hij ontmoette de ander IN zijn beperking. Zonder oordeel.