Foute koppelingen en ben ik echt zo?

In het ene boek lees ik alles over autisme en de hersenwerking van mensen met autisme. Neurobiologisch aangetoond. 

Over hoe je als autist vaak foute koppelingen maakt bijvoorbeeld.. 



In het andere boek (de Goddelijke dans van Richard Rohr) ben ik al verder dan de stukjes die ik hier citeer. 
Maar toch blijf ik met mijn hoofd bij deze stukjes hangen... 
Omdat ik mezelf in de beschrijving herken... 
Het gaat over dat we relationele wezens zijn... 
En in dit geval het gebrek er aan... 







Het moeilijke van deze stukjes is dat ik me niet bewust van anderen afscheidt, maar er een onvermogen is in het aangaan van contacten... 
Het is niet dat ik niet in staat ben relaties te onderhouden... 
Ik onderhoud voor mijn gevoel relaties tot het uiterste... 
Ik blijf aan mensen vasthouden, omdat ik in de veronderstelling ben dat dat de definitie is van een relatie onderhouden...  Ik ren niet weg voor contact, maar weet gewoon niet hoe het moet. Omdat het sociaal zo ingewikkeld is... En dat is ook waarom mensen afhaken (zij onderhouden in mijn beleving de relatie dus niet...).. Mijn systeem maakt het sociaal zo ingewikkeld.. 

Door eerstgenoemd boek zie ik mezelf niet in het rijtje psychopaten en sociopaten... Autisme is een systeem met echt andere hersenwerking. 
Wel herken ik het gevolg: tergende eenzaamheid... 

Maar het gevolg dat ik door onvermogen zo afgesneden ben, is inderdaad wel dat ik er ziek van word... het vreet je op vanbinnen... 
En in die wanhoop kun je ook ‘gekke’ dingen doen... richting mezelf... of richting anderen... 
En voor anderen toxisch.... want het voelt zo als een bodemloze put.... Niet fijn om mee om te gaan....

Pfff.... Het laat me niet los... 

Maar misschien is het juist mijn systeem dat zorgt dat ik zulke stukjes wellicht uit zijn verband ruk.... 
Maak ik foute koppelingen in mijn hoofd... 
Maar daar kom ik niet achter.. 
Ik reflecteer met mezelf. 
Ik coach mezelf. 
Ik bemoedig mezelf. 
Ik breek mezelf af. 
Dus ik blijf erg in mijn eigen kringetjes ronddraaien... 
mét wellicht de foute koppelingen... 

Hoe eenzaam is het als je geen mensen hebt die je een spiegel voorhouden, je er misschien op wijzen dat je foute koppelingen maakt en je helpen nieuwe koppelingen te maken... 

Tergend eenzaam en ziekmakend.... 


Reacties

  1. Dicky27 januari 2020 om 18:20

    Zo moeilijk ..blijft zo dubbel voor je

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tineke Kromhout27 januari 2020 om 18:45

    Heel zwaar lijk mij Ingeborg, om z'n eenzaam gevoel te hebben en er niet uit te komen waar je nu zit of waar het fout gaat, want oo anderen kunnen je daar niet in helpen om het te veranderen. Zo jammer dat je er alsmaar naar op zoek bent.
    Bij het proberen los te laten, omdat je gewoon Ingeborg bent en mag zijn, net zoals ik Tineke mag zijn met mijn fouten en gebreken, wordt het dan niet iets rustiger voor je??? Ik laat de mensen denken voor wat ze willen en bedenk dat de Here mij echt kent en snapt hoe ik dingen bedoel, als een ander mij niet begrijpt. Veeeeel belangrijker dat Hij je wel accepteert dan wie dan ook. Maar ik snap je contactloze situatie, die veroorzaakt wordt dat je veel te diep graaft lieverd. Laat voor wat het is, iedereen heeft fouten in z'n brain, omdat we in die aanvallende zondige wereld zitten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. DanielleOnderweg27 januari 2020 om 19:15

    Zo moeilijk...............wat verdrietig.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gerda27 januari 2020 om 20:53

    Ja ... ik lees je blog vanavond nog een keer om het beter te laten indalen

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Elly1 februari 2020 om 17:45

    Ja dat is ontzettend eenzaam als je geen verbinding vinden hebt met anderen

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen