Al hebben mijn vader en moeder mij verlaten

Al hebben mijn vader en moeder mij verlaten,
toch neemt de HERE mij aan.
Wijs mij uw weg, HEER,
leid mij op een effen pad,
bescherm mij tegen mijn vijanden, Psalm 27:10-11

In mijn rood-aanvallen - de momenten waarop mijn EQ van een 8-jarige bovendrijft (vluchten, schreeuwen (zelfs in het openbaar - heb dat dan niet meer door...zó zit ik dan in mijn roodheid)) en niet meer - zoals in het groen - gemaskeerd wordt door mijn (hoge) IQ - begrijpen zelfs mijn geliefden me niet altijd. Worden er hevige discussies gevoerd i.p.v. te zorgen voor ontprikkeling, wordt er terug geschreeuwd in een poging te proberen mij te bereiken. Zaken die verre van helpend zijn en voor mij het gevoel geven op zielsniveau verlaten te worden door mijn geliefden. In mijn roodheid ben ik niet redelijk tegen mijn geliefden en om ze die pijn te besparen verlaat ik (nog steeds als die 8-jarige) (het liefste) mijn gezin. En door mijn bril bekeken ook reëel, want voor mijn ziel voelt het ook of ik letterlijk in de steek gelaten wordt. 

Het lukt mijn geliefden niet mee te reizen naar de weteld waar ik op dat moment in zit. Dus dat stukje moet ik ook echt alleen doen. 

Dus mijn reactie is logisch: ik word pijn gedaan doordat ik echt alleen in die rode wereld achterblijf, en in die rode wereld doe ik hun alleen maar pijn. 

Dat gun ik ze niet, maar het gebeurt wel. 

Samen met de onverteerbare pijn alleen in die rode wereld te zijn (dat zelfs mijn geliefden mij daar verlaten), wil ik vluchten, scheiden, als een kind van 8 uit alle relaties stappen. 

Zo’n dag was het vandaag. 

Dat begroot me. 

Want het had een leuk vakantiedagje kunnen zijn. 

Een onduidelijke situatie (met oudste en vriend en man) heeft me rood gemaakt en dat heeft de hele dag bedorven. 

Mijn enige troost én rust in deze is bovenstaande tekst.