Geen 42 jaar meer wachten.

Een citaat uit het Boek ‘in elke mens schrijft God geschiedenis’: 

Ik herken veel van wat hier staat. Ik was ook twee toen ik voor mijn gevoel door mijn vader achtergelaten ben. Hij kwam nooit meer door de deur waarachter ik op de mat stond te wachten. 

Ik mocht 44 worden eer ik dit voor het eerst ging doorleven. 

Maar ik ben er dankbaaar voor. 

Dankbaar nu er een nieuwe periode van rouw aan de deur klopt. 

Dankbaar dat rouwen niet meer nieuw voor me is. 

Dankbaar dat het toen afleggen van het pad, ruimte geeft om nu ook op dat pad te lopen. Een pad ontstaat door erop te lopen. 

En nee, het zal misschien heel anders gaan. 

Niet meer vanuit die tweejarige die nog niet begreep wat er gebeurde. 

Maar als volwassen vrouw... met misschien de sociaal-emotionele tools van een 8jarige,  met voluit begrip - begrijpen hoe en waarom deze stap nodig is -, met compassie voor mezelf, met andere mensen om me heen dan in dat eerdere rouwproces, en misschien pas hulp inroepen als ik vastloop in het rouwproces. Door mijn sociaal-emotioneel lagere leeftijd, zal hulpverlening het risico in zich dragen dat de beperking daarmee om te gaan de grens vormt. Gezien mijn hoge iq overschatten ze al snel mijn EQ. Ze verwachten in eerste instantie niet een kind (emotioneel) te moeten helpen. Dat levert diep verdrietige situaties op voor beide kanten. Dat wil ik niet (zeeer). 

Ik heb sinds het rouwen vsn toen talloze mooie boeken erover gelezen en interviews gehoord op de radio. 

Ik sta en stap er heel bewust in. 

Dit boek heeft me o.a. veel gebracht: 

En ongetwijfeld zal de oude rouw weer opnieuw meeresoneren. Dat blijft. Maar die zal niet meer de overhand nemen. 

En wie nu verwacht dat ik vandaag tranen met tuiten gehuild heb? Nee. Totaal niet. Ik denk dat mijn ziel nog niet begrijpt wat er gaande is. 

Vincent ging natuurlijk regelmatig (elders) logeren. Zo voelt dat nog een beetje. 

En ik denk dat mijn ratio als overleving naar voren gesprongen is. Ik wil niet verdrinken in dusdanig veel overweldigende gevoelens en emoties dat het me overprikkelt en ik er geen raad mee weet (en ik gekke dingen ga doen). Ik denk en vermoed dat die gevoelens gedoseerd zullen komen. Veilig bij Papa op schoot. 

En bovendien.... Lukt het me ook niet om kwetsbaar te zijn ten overstaan van nog vrij onbekende begeleiding van jongste. 

Dan zet ik mijn masker op dat me vroeger zo vertrouwd was: een emotieloze, ‘sterke’ vrouw. 

Dus geen traan geplengd. 

Maar ook dat mag. 

En ik denk dat het een heel fuctioneel masker is dat voorkomt dat ik met mijn lagere sociaal-emotioneel functioneren al te veel overprikkeld raak. 8banen zijn niet goed voor mijn auti-hart. Dan verdrink ik. Hoewel ook dat niet altijd te voorkomen is. 

Als het komt, komt het toch wel. Dat laat ik geen 42 jaar meer duren. Maar ja... dat was toen ook niet echt mijn keus.