Troost!!

Met veel genoegen lees ik in de Visie een interview met Dirk de Wachter over troost.

Ik houd van zijn nuchterheid, van zijn diepe inzichten, dis zo waar zijn. 

Wat citaten: 

‘Troosten is hoopvol wachten. ‘ 

‘Troost is: er mogen zijn, ook als de dingen mislopen’ 

‘De kunst van troosten is: mensen in hun waarde laten’ 

‘De kunst van het leven is om ongelukkig te kunnen zijn. ‘ 

‘Het is troostend om niet weg te lopen bij het verdriet, maar erbij te blijven.’

‘We zijn tekortige mensen die fouten maken. Mensen die niet van goddelijke orde zijn, maar dat dat mag en dat men elkaars lastigheid moet verdragen. ‘ 

‘De essentie van het menselijk bestaan: samen machteloos zijn. ‘

En nog wat uitgebreidere citaten: 

Zielzorg is teer. Ik merk het ook bij de mensen die op mij een beroep doen. Gewoon luisteren en nabij zijn doet zoveel meer dan het betekenisloze ‘kop op, positief denken’. 

Ruimte laten voor wat is. Dat geeft ruimte bij de ander. 

En een vertegenwoordiger van hoop zijn. Dat vind ik mooi gezegd. Een vertegenwoordiger van God zijn, die in Jezus nabij is (zeg ik er dan bij). 

In Jesaja 40 staat een prachtig stuk over troosten. 

En vul voor Jeruzalem maar gerust de ziel in van degene die je troost. Je mag een ander vertellen dat die vrij is. Geen slaaf meer van het verleden ofvan niet-helpende gedachten. 

Een voorbeeld van mezelf in vrij worden: 

Neem dit citaat van Dirk de Wachter over troosten: 

‘ Het is troostend om niet weg te lopen bij het verdriet, maar erbij te blijven. ‘. 

Ik werd dan altijd ziedend op mensen die niet bij mij konden blijven. Omdat ze niet konden omgaan met mijn specifieke lastigheid die autisme heet. 

Autisme dat zoveel lijden en eenzaamheid met zich meebrengt. Ik schreeuwde om nabijheid. Maar mensen liepen erbij weg. 

Maar nu begrijp ik dat het niet om die ander gaat, maar om mezelf! Kan ik zélf bij mijn verdriet blijven? Of vlucht ik ervoor weg? In de armen van de zoveelste redder? 

Als je bij je verdriet blijft, kan het gehanteerd en gezwachteld worden. Dan is het te dragen. Kan ik bij mijn eigen eenzaamheid blijven? 

Als ik mezelf niet kan omarmen, hoe kan ik dan verwachten - of zelfs eisen - dat een ander dat doet? 

Dit inzicht heeft mij bevrijd van het slaaf zijn van redders. 

Dat maakte me enkel afhankelijk. Afhankelijk van het al dan niet genegen zijn in het mij nabij willen zijn. 

Als ik in de ogen van Jezus kijk zie ik iemand die helemaal nabij is. Ik zie in Zijn lijden mijn lijden en andersom: 

Hij kan namelijk helemaal met ons meevoelen, omdat Hij in alles aan ons gelijk geworden is. 

Want de hogepriester die wij hebben is er een die met onze zwakheden kan meevoelen, juist omdat hij, net als wij, in elk opzicht op de proef is gesteld (Hebr. 4:15a) …

Elkaars lastigheid verdragen... 

Jezus doet dat tot het uiterste. Hij droeg tot het uiterste mijn lastigheid. 

De lastigheid van mensen is vaak dat ze beperkt zijn in het omgaan met andermans lastigheid. 

De beperking die de grens vormt. 

Een lastigheid die ik meer en meer verdragen kan. 

Soms is samen machteloos zijn genoeg. 

Vroeger zag ik dat ook als een tekortkoming. 

Ik kon machteloosheid niet verdragen. 

En nog wat over die troost: het brengt me terug bij de mensen en situaties waarin ik zelf die troost mocht ontvangen en ervaren. 

En nog wat over die hoop: het brengt me terug bij mijn hoopgevende psychiater. Dat verhaal kun je lezen als je op deze afbeelding klikt: