Gisteren ging het minder

Dingen die ik emotioneel niet aankon, hadden éxtra impact op me gisteren. 

Samen pratend en sparrend, waarom ik zo heftig reageerde, komen we tot de conclusiedat het bij mij ook met schakelen te maken heeft. 

Ik was emotioneel zwakker, omdat ik moest schakelen. 

We hebben onze lieve Vincent opgehaald. Hij is overigens erg rustig en bijzonder lief en toegankelijk. 

Maar er gebeuren dan gewoon (te) veel dingen op zo’n dag. 

De stapeling.... het en en... dat red ik dan niet. 

In Nijmegen waren er weer kleding en eigendommen van Vincent kwijt. 

De begeleider schaamde zich dat dat weer het geval was. 

De kamer van Vincent bied openbare toegang voor zijn gehandicapte medebewoners, die met spullen op sleeptouw gaan. 

En waar wij éën zo’n kind enkel aankunnen omdat we al 16 jaar niet beter weten en op hem ingespeeld, kunnen ze daar met 25 man personeel 6 gehandicapte koters niet aan. 

De zorg voor kleding en persoonlijke spullen, komen dan op de laatste plaats. 

Dingen en spullen die Vincent Vincent maakten. 

Die bij hem hoorden, bij zijn unieke zijn. 

Altijd zo zuinig op geweest. 

Omdat daar de jongelui bóven kleding en spullen gaat, wordt dat stukje identiteit hem ook al ontnomen. 

Een ander voorbeeld daarvan is de wasbak en toilet bij dijn kamer: 

Ik ben de laatste jaren meermaals op bezoek geweest bij iemand in de gevangenis. Die hebben eenzelfde toilet! 

Voor de algemene veiligheid van ALLE cliënten, hebben ze als instelling zulke toiletten (iets wat ze in kleinere wooninitiatieven zo niet hebben.... dat ziet er menselijker uit...). Voor Vincent was het niet perse nodig. Sterker nog: het materiaal irriteert hem - als autist... het zit niet lekker. Maar ze kunnen dat niet per cliënt aanpassen. 

Ook zo’n toilet/wasbak doet iets met het gevoel van menselijkheid. En dat snijdt door je ziel.... als het je kind betreft.... 

En het gevoel dat je bekruipt dat ze zó hun handen vol hebben aan deze jongelui dat ze veel verloren en oningevulde tijd hebben... Tijd die Vincent gaat benutten door uit frustratie te slopen. 

Mijn ziel barst uiteen.... 

En dan kan ik niets aan.... 

En ben ik al overstuur als mensen online niet reageren op de manier die ik in gedachten had bij het posten van iets. 

Maar vandaag ben ik moe.,

Moe van mijn uitbarstingen en vluchten van gisteren. 

Maar.... rustig... 

Met een volmaakt lieve en rustige Vincent bij ons. 

Hij lijkt zich weer helemaal veilig en geborgen te voelen.... 

Wat hij nog niet weet? 

Dat hij vanavond weer terug gaat naar ‘zijn huis’. 

Het leven is oneerlijk. 

Voor hem. 

Voor mij. 

Voor man en broer die er mee moeten dealen.