Geen oordeel

Ik deelde op fb deze plaat. 

Wellicht niet de mooiste, gezien mijn ‘vrije geklieder’ onderin. 

De vraag kwam dan ook of ik daar iets weg had willen werken, waar ik niet tevreden over was. Het antwoord is nee. Ik ben gewoon een beetje ‘vrij’ gaan kleuren. 

Ik oordeel niet in goed of fout over mijn ‘werk’. Ik mag er zijn en mijn mindere motoriek mag er zijn en alles wat uit mij voortkomt mag er zijn. 

Je kunt er wel een mening over hebben. 

Dat  was ook wat ik in mijn blog van gisteren wilde neerschrijven: ik heb een andere mening. Maar ik oordeel niet over de mensen die een andere mening zijn toegedaan. Of ze nou politicus zijn, christen of populist, atheïst: ik wil niet oordelen in goed of fout. Afstand nemen van een bepaalde mening is niet hetzelfde als oordelen over de andere mening of nog erger: over de persoon. Dan doe ik hetzelfde als diegene met de andere mening: uitsluiten. Vanuit redenen die ik overigens begrijp. En als meningen niet meer geuit mogen worden: of het nu christelijk of populistisch is: dan is de democratie geen democratie meer. 

In dit geval is de religieuze stellingname de beperking die de grens vormt. 

Ik denk dat een heel christelijke houding is zo’n grens te respecteren. Zonder dat je het er mee eens hoeft te zijn. 

Maar je weet gewoon dat de ene beter met je om kan gaan dan de ander. Of de ene groepering beter bij een groepering past dan een andere. Of dat nou door bijbelse overtuigingen komt, of door een andere persoonlijkheid: je kunt niet bij elk mens of elke groepering horen. Soms past de ene identiteit niet bij een andere identiteit. Is het DNA van zo’n club of mens anders. 

Dat geldt voor elk mens: homo, hetero, arm rijk, autistisch, atypisch, ernstig religieus of juist geraakt door genade. 

Maar elke club met diens eigen DNA mag er zijn. 

Maar soms gaat dat niet samen.... 

Een organisatie kan op zoek zijn naar een werknemer die over enorme sociale en communicatieve kwaliteiten bezit. 

Dan val ik als autist buiten de boot. 

Dan vallen alle autisten daar buiten de boot. 

Moet ik dan kwaad zijn en zo’n club betichten van discriminatie van autisten? 

Of respecteer ik dat mijn identiteit niet past bij de identiteit van dat betreffende bedrijf? 

Zo is het hier ook: de identiteit van deze religieuze systemen, is anders dan van degenen die zich nu buitengesloten voelen. 

Gister op het nieuws zei iemand: ‘je bepaalt zelf hoe gediscrimineerd je je voelt’. Kortom: het is ook ‘hoe gaat de ontvanger ermee om’. 

Nogmaals: ik heb een andere mening dan wat in die verklaring staat. Maar ik veroordeeel niemand die het onderschrijft. En ik veroordeel ook niemand die het verwerpt. 

Ik wil gewoon niet oordelen. 

Ook niet over mijn eigen beperking die de grens vormt als ik creatief tracht te zijn. 

Het is niet goed of fout. 

Het is zoals het is. 

Zelfs als ook in die creatieve uitingen de beperking de grens vormt. 

Ik ben goed in mijn zijn en wat daaruit voortkomt evenzo. Dan bedoel ik niet goed als waardeoordeel. Maar in de zin dat het er mag zijn. Bestaansrecht heeft. Scheppingskracht (‘zie, het is zeer goed’). Leven. 

Het mag er zijn. 

Jij mag er zijn. 

Die ander mag er zijn. 

Van welke geaardheid of religie of anti-religie of autistisch ook. 

Ik mag er zijn. 

En om nog ëén keer terug te komen op dat homo-item: gisteren was er in het nieuws ook een homo-dominee die de ervaring had dat zijn homofilie ‘uitgedreven’ werd, als zijnde het duivels is. 

Dat is bij mij ook gebeurd! 

Ik heb ook in kringen vertoeft waarin mensen baden of ‘de geest van autisme mocht verdwijnen’. Ik ben met Vincent bij zulke mensen geweest, omdat ik er een vermogen voor over had dat hij niet zou hebben wat hij had. 

Dat is de ontkenningsfase... 

Nu weet ik dat hij niet heeft wat hij heeft, maar dat hij is wie hij is. En hoe verdrietig dat ook is: hij is wie hij is en dat weg willen bidden is hem als persoon verloochenen. Dat is zeggen dat hij dus eigenlijk niet mag zijn wie hij is. En dst mag hij wel. Met al het lijden wat het voor hem en ons meebrengt.... 

Ik mag zijn wie ik ben.,

Hetzelfde geldt voor homo’s. 

Maar daarmee accepteer en nog meer respecteer ik dat er mensen zijn die daar niet mee om kunnen gaan. 

Mijn bede is dat dat voor de mensen die zich inzake die verklaring gekwetst voelen, ook zo zal zijn. 

Voor mij: ik mag zijn wie ik ben en dat houdt in dat ik zelfs over wat ik doe vanuit mijn zijn geen waardeoordeel heb. 

Het mag er zijn. Hoe kleuterachtig soms ook.