Pijn delen

Als ik mijn pijn deel over het feit dat anderen mij misbruiken (ze gaan over mijn grenzen door keuzes zie ze maken), dan komt steevast door één of meerdere mensen de reactie: ‘maar mensen mogen toch keuzes maken’? 

Ja dat mag. 
En ik begrijp het tegenwoordig zó goed dat de beperking de grens vormt. De beperking in gaven bij de ander. De beperking in gezondheid. De beperking in tijd. De beperking door wat fb wel of niet op diens tijdlijn toont. 

Ik begrijp dat. 

Maar tegelijkertijd schreeuwt mijn pijn zich een weg naar buiten. 

Alsof ik ook tegen mezelf zeg: ‘vind de keuzes - gemaakt door beperking - nou belangrijker dan je eigen pijn’. NEE, schreeuwt mijn pijn!!! 

IK mag er zijn. 
Ik ben het misbruik beu. 
Ik ben geen gebruiksvoorwerp dat je na gebruik kunt afdanken. 

Ja, maar die ziekte van die ander dan? 
En het gebrek aan gaven? 
En de beschikbaarheid? 
En fb die je niet alles laat zien... 

Ik snap het! 
En ik snap dat van daar uit keizers gemaakt worden. 
Ik heb het ook niet over wel of niet mogen, als mijn pijn zich naar buiten schreeuwt. 

Mijn pijn schreeuwt om zelfliefde. 

Lees dit artikel maar: 

Iets ervan heb ik begrepen als ik ga slapen. Ik slaap al nachten onder twee dekbedden. Dat geeft verzwaring. En dat geeft mij een geborgen gevoel. Ik verberg mijn pijn niet. Maar zorg voor geborgenheid. Voor mezelf. 
Veilig in mijn stukje, waar enkel compassie is voor wat IK voel... en niet het over eigen grenzen gaande begrip voor anderen. 

Truste




Reacties

  1. DanielleOnderweg5 november 2019 om 06:52

    Ik hoop dat je lekker hebt geslapen op je veilige plekje

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jane5 november 2019 om 09:55

    Dat artikel is heel herkenbaar ik heb het naar een paar mensen gestuurd die er misschien ook iets mee kunnen ,ik herkende er ook veel van mezelf in altijd de ander ontzien/goed praten en er daarna zelf last van hebben

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dicky5 november 2019 om 15:29

    Veilig voelen en veilig zijn...zijn 2 dingen..Veilig ben je bij Hem

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen