Nogmaals slaap en ballingschap

Ik was vandaag rood.... omdat ik voor mijn gevoel letterlijk opgesloten dit - door de hitte - en dat verhinderd dat ik in mijn eigen tempo mijn eigen ding kan doen... 

Hoe minder ik kan doen, hoe meer het stapelt in mijn hoofd. 

Voordeel van de warmte: ik doe heerlijke dutjes. 

Zoals ik een tijdje terug beschreef: ik geniet daarvan... mijn immer voortrazende brein komt even tot stilstand (al heb ik voor de nacht wel medicijnen nodig om ook een diepe slaap te bereiken). 

Voor even ben ik in een toestand van volmaakte rust. 

Iets wat ik vroeger nooit gekend heb. 

Het voelt paradijselijk. 

Zo moet het voelen als je in vrede - in Shalom - bent (met mezelf, met God). 

Wat me ook in een toestand van meer rust heeft gebracht zijn de bemoedigende verhalen in de bijbel over hoe mensen met (gedwongen) ballingschap omgaan. 

De vrede, de rust, de shalom, de goede keuzes ondanks de omstandigheden. 

Dat geeft mij rust in de gedwongen ballingschappen waar ik veelal in verkeer. Gedwongen door de gevolgen van mijn autisme. De relationele gevolgen. Het is afschuwelijk. En oh, wat heb ik in de paniek daar om vaak verkeerde keuzes gemaakt. Of wilde ik aan gras trekken om het (nu al) te laten groeien. 

Maar ik ben - door deze behalen in mijn vakantie te lezen - zo bemoedigd door deze bijbelse figuren. 

Door Jezus zelf. 

Er is een andere weg: shalom met mezelf, met de omstandigheden én met de mensen die niet meer in relatie met mij willen staan. Dat is een gedwongen ballingschap. En dat doet pijn. Maar het goede kiezen (en dat is ook keuzes vsn anderen respecteren), geeft zoveel rust. 

Rust die ik nodig heb op dagen als deze. 

Als mijn brein me geen rust gunt en ik compleet overstuur ben. 

En dan toch: zijn er momenten van shalom. Tijdens die heerlijke dutjes.