Blij

Ik vond vandaag een foto terug van nu 7 jaar geleden, op het ijs op de Hetperduin. Februari 2012. 

Vrij. 

Blij. 

Mijn emotionele leven op dat moment een 8baan. 

Ik waa uit de krochten van het bewaren van geheimen. 

Mijn verhaal kwam stukje bij stukje naar buiten. 

En als ergens de druk vanaf is, is de opluchting letterlijk van het gezicht af te lezen. 

De druk was weg. 

Mijn verhaal mocht er zijn in een bedding van liefde, zonder oordeel en zelfs - wat echt nieuw was - in de armen van mijn man. 

Lach nog maar meisje.... 

Pas opengebloeide vrouw. 

Wat er in de jaren daarna volgde was diepe rouw. 

Rouw om beperkingen van mezelf. 

Om beperkingen van anderen. 

Het maakte de haren die volgden rauw. 

Omdat ik nog niet kon begrijpen hoe dat werkte. 

Dat mensen beperkingen hebben. 

En dat mijn beperking nooit mag maken dat het over de grens is. 

Dat had ik toen nog niet zo door. 

Kennelijk moest dit alles gebeuren om het door te krijgen. 

Om niet alleen verleden op te ruimen, maar ten volle te leren wat mijn en dijn is. 

Of door heel veel schade door te krijgen dat de beperking de grens is, en daar met respect mee omgegaan moet worden. Zoals Vincent me ‘vertelde’. 

Nu heb ik het door. 

De mechanismen die speelden. 

De valkuilen - al dan niet veroorzaakt door mijn autisme. 

Extreme aanpassing. 

Mijn identiteit verweven met die van anderen. 

Van eindelijk bevrijdde geheimen, ga je lachen. 

Jezelf leren kennen door trial and error, zet de spanning in je lijf op scherp. 

Dit wil je helemaal niet! 

En al helemaaal niet de veroorzaakte schade! 

Maar net als geheimen bevrijden, was ook dit nodig om niet levenslang vast te zitten in schadelijke patronen - autistisch of niet. 

En oh, wat doet jezelf leren kennen pijn. 

Maar anderen pijn blijven doen - en mezelf door in ongezonde patronen te blijven zitten, was geen optie meer. 

Want dan heb je tot je dood toe ook geen leven. 

En waar er mensen beschikbaar waren voor het uiten van mijn geheimen, zo waren het dezelfde mensen die de schadelijke patronen in me naar boven brachten. 

Nu niet als luisterend en begrijpend ooor, maar als volslagen tegenpool. 

Bizar. Deze compleet andere rol, was minstens zo belangrijk. 

Namelijk om dit proces op gang te brengen. 

(En hopelijk levenslang te houden!!)

Ik voel er niet dezelfde bevrijding bij. 

Omdat dit proces mensen gekost heeft. 

Schade veroorzaakt. 

Daar kan ik niet bevrijd om lachen. 

Dat is diep diep diep verdrietig... 

En ik denk dat heel veel tijd zal leren hoe permanent al die schades zijn. 

Daar ga ik niet meer vals in hopen. Want juist dat maakt afhankelijk. Over patronen gesproken... 

Mijn taak: mijn eigen onafhankelijke leven leiden, met eigen identiteit. 

Een leven waarin ik altijd de rouw mee zal dragen van wat mijn beperking veroorzaakt heeft en nog zal veroorzaken. Dat is mijn rauwe leven. 

Niet sls slachtofferschap. Maar als mooie, volwassen vrouw, imet een loodzware rugzak. 

Vooruit. Een glimlachje dan. 

Om zoveel groei.