Extreme extreme extreme aanpassing

Valkuilen van extreme aanpassers, waar ik me zeer zeer zeer in herken: 

• Je geeft andere mensen alle ruimte (en als ze dat eenmaal weten, nemen ze die ook.... zie ook mijn blogs over schoonmaakster (radio/werktijden)
• Je wilt te graag goedkeuring van anderen 
• Je bent het niet graag met anderen oneens (uit een EVA test bleek ooit dat ik een conflictvermijdende pleaser ben). 
• Je voelt hè beter als anderen de leiding hebben (dat ben je zo gewend en je hebt niet gekeerd het zelf te doen)
• Je doet bijna alles om confrontatie of kwaadheid te vermijden. Je past je aan. (Totdat de opgekropte woede te veel wordt en het er explosief uitkomt, tot wraak aan toe) (ontdekking: daatom vraag ik ook altijd aan mensen ‘ben je boos?’. Bang dat het dus toch zo is en ik gefaald heb in het pleasen van die ander)
• Je weet meestal niet precies wat je wilt of wat jouw voorkeur is (doordat je contant het verlengstuk van anderen bent, is dat ook minder ontwikkeld)
• Je blijft vaak in een situatie zitten waarin je je opgesloten voelt, of waarin je tekort komt. (Denk wederom aan de schoonmaakster, en relaties waarin mijn behoeften er niet toe doen.... En dan (soms over grenzen heen) in zo’n relatie blijven is ook een soort pleasen, je wilt de ander niet teleurstellen, maar ook de hoop dat het (alsnog) verandert...)
• Je voelt je vaak tekort gedaan (want je vervult de behoefte van een ander.... (bijvoorbeeld de behoefte met rust gelaten te worden, terwijl mijn behoeften om over dingen te praten altijd maar weggeknikkerd worden.... Of dat het schoonmaakwerk niet naar wens gebeurd, maar mijn behoefte dat er orde is niet gezien wordt) 
• Je voelt je schuldig als je uitkomt voor je eigen behoeften. (Want wat doen die er toe bij mensen? Mijn leven lang daarin teleurgesteld!) 
• Je komt niet voor je eigen rechten op. (Want wederom: wat is het nut als dat zovaak tevergeefs gebeurd, omdat andermans rechten blijkbaar meer recht van bestaan hebben...!)
• Je kunt niet goed met autoriteiten overleg. (Mensen die niet gelijkwaardig zijn t.o.v. mij (omdat ik werkneemster ben, degene die hulp zoekt (afhankelijkheid!), leraren.... dat waren ‘moeders’ voor mij... voelde dezelfde druk me aan te passen als bij mijn moeder). 
• Je hagatalliseert je eigen successen. 
• Je bent geen sterke onderhandelaar. 

Tja... 

Een hele lijst (feest?) van herkenning. 

Of het nou vanuit autisme is, of ontstaan uit mijn prille jeugd), het IS er..... 

En dan dit te lezen.... 

Ik heb uiteraard even het hele hoofdstuk uit Filippenzen 2 gelezen.... 

Als extreme aanpasser, rijzen je haren ten berge als je dit leest. 

Is dit de bedoeling van God? Dat je als een onderdanig mensje de minste positie kiest? 

Nee, tuurlijk niet. 

Het verschil zit hem in het feit dat je weet dat je een Koningskind bent. De mooiste plek aan tafel in Zijn hof. 

Vanuit die positie ben je in staat van je af te wijzen, in plaats van naar je toe. Dan doe je de dingen niet vanuit extreme aanpassing, maar vanuit het weten dat die ander naast je zit aan die tafel. Ook een ereplaats. Dan doe je het omdat je zélf zoveel gekregen hebt. Die plaats aan tafel heb je niet verdiend, maar uit genade gekregen! (En omdat Hij je vanaf dat moment als heilig beschouwt, meer dan verdiend. Je krijgt dezelfde positie als Jezus kreeg!). 

Dat maakt het anders. 

Ligt daarin ook de genezing van de extreme aanpassing? 

Het helpt wel om diegenen die voor mijn gevoel ‘macht’ hebben over mijn leven (bepalen wat ik moet doen.... of laten.... zonder ook maar te LUISTEREN naar mijn behoeften), te laten dalen in die macht. En wat gebeurd er dan? Dan kan ik zeggen: jij zit mét mij op een ereplek. Uit respect en liefde voor jou, zal ik doen waar jij behoefte aan hebt (bijvoorbeeld dingen laten). Dan is het geen aanpassen meer, maar liefde. 

Het maakt dat ik WEET dat ik mijn positie/plek mag innemen in dit leven. MIJN plek. Niet van een willekeurige ander. Ik mag mijn plek innemen en staan voor wat ik nodig heb. 

Maar ja... weten.... en patronen.... Die zijn niet zomaar doorbroken, en soms ben ik vanuit mijn autisme zelfs onmachtig het te doorbreken.... 

Dus laat ik weer teveel gebeuren.... 

Geef ik halfslachtig mijn grenzen aan... Nog veel te veel ruimte voor die ander latend.... 

(Daarin zit ook mijn moeite een aanbod aan te nemen om dingen voor mij op papier te zetten.,,, dat kan ik uiteindelijk zelf ook... Maar om het vervolgens te overhandigen... écht die plek in te nemen... dat is iets waar ik zëlf doorheen moet.... Anders doorbreken zulke patronen nóóit... en misschien kost dat wel een leven lang... ).

Ik ben geneigd te blijven hangen in situaties waarin ik tekort kom.
Tekort in gehoord worden in MIJN behoeften.
Waarom? Vanuit een soort hopen - tegen de klippen op - dat het alsnog goed zal komen.
(Maar als ik niet duidelijk mijn grenzen (durf) communiceren, zal dat nooit gebeuren).
Dat een ander tot het inzicht komt dat MIJN behoeften er ook toe doen. Bereidheid tot luisteren. Bereidheid om eigen behoeften even te parkeren.
Alsof ik blijf wachten op een soort erkenning van mijn tekort-gedaan-zijn.
Maar ja... dat wordt ervaren als afhankelijkheid...
Wat ook zo is, want zo laat ik de ander weer stijgen in zijn/haar macht.
Nog steeds is wat hij/zij wil bepalend voor wat ik doe/laat.
Dus op die manier is het inderdaad hopen tegen de klippen op.
Want dat hopen, houdt het enkel in stand.

Wat wel tot genezing leidt?: VANUIT MIJN IDENTITEIT - DOCHTER VAN DE ALLERHOOGSTE KONING - MIJN PLEK INNEMEN.
NÁÁST DIE ANDER.
En vanuit die plek, kun je uit liefde de ander hoger achten als je zelf.
Je blijft op die ereplek. Geeft die ander niet meer macht dan die toekomt.
Maar hebt die ander lief, die vanuit diezelfde genade ook op een ereplek zit.
Dan pas je je aan, niet om jezelf neer te halen, maar uit liefde voor die ander.

En die balans. Die zal bepalen of er genezing komt, en of er herstel komt (in relaties).
Niet als een valse - afhankelijke hoop.
Want dan blijf ik teleurgesteld en blijft die ander teveel macht houden (nu begrijp ik ook eindelijk wat mij gezegd werd dat ik mensen te belangrijk maakte... dit dus.... met dat verschil dat ik het nu ontdek vanuit mijn eigen processen.... (helemaal lonely....met al mijn boeken om me heen...)... en niet in woorden door een ander gebruikt.... die bij mij op zo'n moment heel anders binnenkomen dan bedoeld.... er nog niet aan toe zijnd het te begrijpen zoals het wel is bedoeld... maar wel het gevoel hebben dat ik me er aan móest conformeren, omdat niet gehoord werd, hoe ik het dan zag...).

Deze balans... Het is de balans van waaruit ik dit hoofdstuk uit Filippenzen 2 mag verstaan.
Niet als een oproep tot onderdanigheid/ extreme aanpassing. Maar als een oproep in een balans in gezond nemen en geven. Vanuit de identiteit die je HEBT. En de identiteit de ander HEEFT.

Die balans.... vanuit weten wie ik ben, telkens weer KIEZEN welke macht ik een schoonmaakster, mijn man, mijn kinderen, de begeleiders van Vincent, de overheidsinstanties die dingen bepalen over de zorg, de dominee, de ex-coach geef, geeft aanleiding tot heel veel hoop.
Niet meer in de afhankelijke positie.
Afhankelijk van een 'meerdere, die beslist over je leven... en zelfs beslist of het kan/mag veranderen'.
Maar in de positie die ik uit genade gekregen heb.
En dan zál het veranderen. In het tempo dat IK aankan. Niet bepaald door een ander.
En soms zal dat zijn nog in mijn patronen schieten (omdat er zoveel moed en durf nodig is om zélf bijvoorbeeld een brief aan de schoonmaakster te geven), en soms een klein stapje eruit. Dat ik bijvoorbeeld de durf heb wat van die radio te zeggen.

Soms zal ik in mijn patronen schieten... wachtend tot mijn behoeften gehoord worden.
En soms zal ik weten dat ik helemaal die ander die macht niet hoef te geven om te beslissen wanneer en óf die mijn behoeften wel hoort. Daar ben ik toch niet afhankelijk van!

Deze bewustwording en elke keuze die ik maak om de ander te ontdoen van zijn/haar belangrijkheid, zal geen valse hoop zijn, maar een reëel uitzicht op genezing en herstel.

Omdat het zelfs met autisme mogelijk is, stappen te zetten.
Ja, ze zullen door mijn sociaal-emotioneel minder ontwikkelde leven véél meer tijd kosten.
Maar ik pas er voor te sterven als verlengstuk van mensen die ik teveel macht gegeven heb.

God: 'wat heb je van je leven gemaakt?'
Ik: 'ik was alleen maar bezig met die ander die macht over me had. Daar heb ik mijn leven aan verdaan...vanaf de start van mijn leven.... ik was een verlengstuk van mama...  Ben ik nu al bij U? Wie bent U? Ik ken U nauwelijks... zó was ik bezig met die macht van die ander. Ik heb hun leven geleid... niet het mijne... hoezo wat van het leven gemaakt... '.

Of

God: 'wat heb je van je leven gemaakt?'
Ik: 'Ik heb genoten van die ereplaats aan tafel, samen met elke broer en zus die daar ook zit. Het was fijn om die positie gekregen te hebben. Aan U alle eer, God!'

Op het eindpunt hoop ik dat ten volle na te kunnen zeggen.
En dan is er alle hoop.

Hier een rijtje blogs, die ik ook over deze onderwerpen geschreven heb, en waar ik in deze blog (indirect) naar verwezen heb:
https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/11/een-tere-blog.html
https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/02/eigen-groeikracht.html
https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/01/sociaal-incapabel.html
https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/02/mijn-afhankelijke-onvolwassen-gedrag.html
https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/02/zoooooo-verdrietig-allemaal.html