Koerswijziging

Vandaag genoten van het zonnetje. 

Gewandeld in een prachtig natuurgebied, waar ik vandaag in de buurt was. Als ik/we daar in de buurt zijn, probeer ik het (bijna) altijd te combineren met wandelen aldaar. 

Het was nu alweer even geleden dat ik er geweest was. Maar ik ontdekte iets wat perfect aansluit bij mijn eigen processen. 

Deze borden: 

waren veelal vervangen door deze borden: 

Voor mij symbool van een afhankelijk leven, naar je eigen koers bepalen. 

Het mag. Ik mag er zijn. Ik hoef niet over het pad van een ander. Ik mag mijn eigen weg lopen. 

Al lijkt het soms een brug te ver. 

Daarachter ligt vrij land. 

Niet afhankelijk aan andermans hand. 

Hieronder twee liederen die me altijd erg dierbaar waren/zijn. Als ik het eerste bord zie, denk ik aan de beelden die ook in deze liederen opgeroepen worden. Als kind aan Vaders hand. Maar het is ook wel mijn veilige positie. De plek waar ik me als afhankelijk-neigend-meisje meer dan thuis voel. 

Het nieuwe bord, nodigt me uit mijn nieuwe koers te varen: zelfstandig lopen. Hij ziet me toch wel en is er hoe dan ook bij. 

Uit Psalm 138: 

‘groter dan verwacht is uw naam, is uw woord:

nauwelijks riep ik of U hebt geantwoord,
en levensmoed in mij opgeroepen.’. 

Levensmoed. Om te gaan. Mijn eigen pad. 

Wetend wie ik ben. 

In Hem. 

Vrij! 

De mij zo dierbare liederen: 

Heer, wijs mij Uw weg

En leid mij als een kind
Dat heel de levensweg
Slechts in U richting vindt
Als mij de moed ontbreekt
Om door te gaan
Troost mij dan liefdevol
En moedig mij weer aan

Heer, leer mij Uw weg
Die zuiver is en goed
Uw woord is onderweg
Als een lamp voor mijn voet
Als mij het zicht ontbreekt
Het donker is
Leidt mij dan op Uw weg
De weg die eeuwig is

Heer, leer mij Uw wil
Aanvaarden als een kind
Dat blindelings en stil
U vertrouwd, vrede vindt
Als mij de wil ontbreekt
Uw weg te gaan
Spreek door Uw woord en Geest
Mijn hart en leven aan

Heer, toon mij Uw plan
Maak door Uw Geest bekend
Hoe ik U dienen kan
En waarheen U mij zendt
Als ik de weg niet weet
De hoop opgeef
Toon mij dat Christus
Heel mijn weg gelopen heeft

Toon mij dat Christus
Heel mijn weg gelopen heeft

Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand;
moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen; Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen met een rustig kalme moed!.

Heer, ik wil uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig hij, die durft geloven, ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij uw wegen duister, zie, ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al uw luister als ik in de hemel kom.

Laat mij niet mijn lot beslissen: zo ik mocht, ik durfde niet.
Ach, hoe zou ik mij vergissen, als Gij mij de keuze liet!
Wil mij als een kind behand’len, dat alleen de weg niet vindt:
neem mijn hand in uwe handen en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand,
loop ik met gesloten ogen naar het onbekende land.