Geloven in religie

Ik had met Thomas een discussie. 

Hoewel discussie… eigenlijk heeft hij gelijk. 

Hij had het met vrienden over wat Vincent eigenlijk gelooft. 

Ik zeg altijd vroom ‘hij ervaart geloof’. 

Dat is wat ik wil geloven. 

Maar Thomas vroeg terecht: ‘is dat geloof wat hij ervaart?’ 

Hij ervaart de muziek, de rituelen. De religie. De uiterlijke vertoningen. 

En dat vindt hij wel mooi! En het hoort bij zijn structuur. Maar het is géén geloof. Hij is zich niet bewust van God, Jezus, Geest. Gaat niet uit zichzelf bidden. 

Als er van kinds af aan daar house-muziek had geklonken, had hij dat gekoppeld aan kerk. 

Hij vertrouwt óns. Geloof = vertrouwen. Hij gelooft ons. En andere belangrijke volwassenen. Hij vertrouwt dat hij vandaag te eten krijgt en morgen weer. Als de oorlog uitbreekt, gaat hij niet bidden. Hij blijft vertrouwen dat er elke dag voor hem gezorgd wordt. Het feit dat dat niet zou gebeuren, bestaat in zijn wereld niet eens. Het begrip geld, kent hij ook niet. 

Dus hij is ook niet bang dat er geen geld voor die dagelijkse zorg is. Gewoon: het is er. 

Hij vertrouwt ons. Hij gelooft ons. Wat is geloof voor hem? Ons geloven! 

Wij zijn Gods representant. Net als bij kleine kinderen. Die doen papa en mama na met liedjes en dansjes voor de Heer. Maar ook dat is geen geloof. De vertaalslag van ouders naar God, kunnen zowel kinderen als Vincent niet maken. Bij gewone kinderen stap je er in de pubertijd tussen uit. Tussen God en je kind. Anders zal je kind nooit God vinden. 

Bij Vincent kan dat niet. 

Hoeft ook niet. 

God gelooft in hem. 

Door ons heen. 

En andere verzorgers. 

Gelovig en ongelovig. 

En laat hem verder maar lekker genieten van religie.

En ons geloven.