Punten waar ik volledig achter sta, maar...

Ik zag deze poster: 

Allemaal punten die wat mij betreft een juiste constatering zijn... Op één punt na: ‘ziet er nooit autistisch uit’. 

Zeg dat maar eens tegen oudste. In een leven vol met autisme... en een opleiding vol met autisten... (ICT, laatste jaar).... kan hij autisten feilloos herkennen.... (en ik moet zeggen dat ik er ook niet vaak naast zit). Je ziet het vaak aan de motoriek, wat onhandiger bewegen, wat dromeriger kijken, de soort bewegingen, de toon van praten. 

Niet allemaal (tegelijk), maar wel degelijk uiterlijke signalen. Als je in het wereldje thuis bent, kun je ze zo van straat plukken, bij wijze van spreken. 

Of volwassenen die ik als kind gekend heb en nu de diagnose autisme hebben. Ik kon het zién. Dus geen verbazing. 

En ik denk dat kinderen onderling het feilloos zien (nog los van gedrag, want dat kan vaak gemaskeerd worden). Ik denk dat kinderen het vroeger bij mij zagen - nog zonder dat er toen ook maar iets over bekend was. 

Mijn vraag: moet je willen dat anderen (vreemden) het kunnen zien. De niet kenner zal pas aan niet-gemaskeerd-gedrag merken dat ik anders in elkaar steek. Maar de kenner... Van mij mag het zichtbaar zijn. Het maakt dat ik ben die ik ben. 

Vraag aan mijn lezers: stel dat jullie het van mij niet zouden weten, zou je het dan kunnen zien? Heb je het gezien, toen je me - voor het eerst - ontmoette? Je hoeft je niet in te houden voor mij. Want het helpt mij juist in het ontdekken hoe ik overkom op anderen. Heb ik zelf niet altijd in de gaten. 

Dus voel je vrij te reageren!