Zo dankbaar dat ik nu BEGRIJP!!! Dat geeft rust.

Vandaag bewust geluisterd naar een interview.

Over onrecht.

Hoe stevig is mijn nieuwe basis?

Stevig zo blijkt.

Ik zou normaliter gestuiterd hebben van onrecht-gevoelens. 

Op de volgende voorbeelden:

• -          Geïnterviewde onderhoudt contact met interviewer, óók ná een persoonlijk traject. Argument: gewoon omdat dat leuk is.

Oh ja? In juni 2014 had ik met de geïnterviewde na héél veel moeite het afsluitende gesprek. Conclusie tóen: ‘het traject is klaar, maar het is gebruikelijk elkaar nog wel eens informeel te zien – lunchen of zo. Met anderen waarmee het klaar is, is het gebruik plus minus één maal per jaar’. Geloof mij maar met mijn fotografische geheugen: die woorden waren letterlijk gezegd. Daarom had ik het er zo moeilijk mee dat het pas na héél veel moeite in april 2017 mogelijk bleek. Diep dankbaar ervoor. Want autistisch of niet: hoe fijn is het om contact te onderhouden met iemand waarmee je diepgaand contact had. Neem mijn lunch afgelopen jaar met mijn ex-chef. Ook een zeer moeizaam contact. Maar het licht is sterker dan deze duisternis. En de ontmoeting was zeer goed. Ondanks en dankzij de beperking die er altijd geweest is tussen ons. 

Datzelfde gold voor lunch met geïnterviewde in 2017. Het was zeer goed. Ondanks en dankzij de beperking die er altijd geweest is tussen ons. 

Daarom kon ik het ook niet begrijpen dat de moeite daarna kennelijk zó groot werd dat de voorgestelde contact-onderhouding in juni 2014 niet nagekomen kan worden. Het was de afspraak toen! Die bleef in mijn hoofd klinken. En hoe makkelijk word zo’n afspraak gebroken… Geen wonder dat ik als autist ga stuiteren… want wéér is bij iemand een ja geen ja. Iets wat je zó nodig hebt… Die voorspelbaarheid. Logisch voor mijn autistische ziel dat dit voelt als onrecht… Wat is de interviewer meer dan ik? Waarom is het bij die wel LEUK om contact te onderhouden en werd bij mij al het mogelijke gedaan om me te laten blijken dat ik dit los moest laten? 

Maar ja... hoe voorspelbaar was ik zelf... Ruim een week na dat afscheid ging ik in juli 2014 fietsen met mijn zus. We kwamen nabij Katwijk langs deze brug. 

Omdat ik wist dat persoon wel van een lolletje houdt, stuurde ik het op. Achteraf gezien werden zulle dingen natuurlijk ook als grensoverschrijding ervaren. Temeer omdat ik dan niet kon begrijpen dat er geen reactie kwam. ‘Vind je dit dan niet leuk?’. Terwijl we net afscheid hadden genomen, voelden zulke dingen als een druk van mij uit op de ander om te reageren (ongeacht of dat echt mijn vraag was... want heb het bij het uitblijven van een reactie niet nagevraagd. Maar het sturen zelf was al geen rekening houden met de beperking die de grens is. 

In dit geval is de beperking letterlijk het onvermogen tegemoet te komen aan mijn autistische druk, grapjes, berichtjes, etc. Gewoon totaal andere gaven. 

En dat heb ik te respecteren. Net als dat Vincent de gave tot spreken niet heeft. Het is oneerlijk ten opzichte van hem daar boos over te worden!!!

• -          Er werden in het interview vragen gesteld én beantwoord. Vragen die IK stelde werden gezien als autistische behoeften en NIET beantwoord. Zelfde gevoel van onrecht. Maar zelfde inzicht nu als ik hierboven beschreven heb. Iets met gaven en onvermogen. Beperking die de grens is. 

Ik zou ontploft zijn…

Maar ik ontplofte niet.

Want… Dankzij Vincent weet ik nu: DE BEPERKING IS DE GRENS.

Dat hij nóóit zal praten en antwoorden zal geven, doet me giga veel pijn.

En die pijn zal blijven. Want zo hoort het niet te zijn.

Maar mijn pijn en de mogelijke claim die ik vanuit die pijn op hem zal leggen, verandert die grens niet. Die grens BLIJFT. En ja: het is verdrietig. En dat mag ik voelen. Ik mag voelen hoeveel pijn die grens doet. Maar het verandert de grens niet.

En ik weet nu dat het in bovenstaande ook gewoon inhield: DE BEPERKING IS DE GRENS (van mij t.o.v. de ander en van de ander t.o.v. mij en de interactie daartussen).

Er is geprobeerd om ondanks die grens én beperking aan beide kanten tóch contact te hebben.

Maar steeds weer bleek (ook daarna): de beperking is de grens. En het is goed, GEZOND, respectvol en liefdevol naar jezelf én de ander om naar grenzen te luisteren. 

Dus ik kan pijn voelen wat ik wil (en natuurlijk blijft het verdrietig dat dit is zoals het is...Want met dat idee ben IK in juni 2014 niet naar huis gereden... Je hebt het idee: ‘het is een afscheid, maar er blijft contact’. Het is heel verdrietig dat de beperking de grens is. ), maar die pijn verandert die grens totaal niet. En er tegen schoppen en slaan ook niet. 

En dat besef maakt dat ik het nu BEGRIJP en ik gewoon in alle rust kon luisteren. Lerend van de inhoud.