Iemand die een stem in je wordt...

Dit is een klein fragmentje uit Tygo in de psychiatrie. 

Behalve dat het detail wel herkenbaar was... (voordat ik in 2006 werd gediagnosticeerd werd met autisme, was ik 12 jaar daarvoor al gediagnostiseerd met borderline), herken ik nog meer in het feit dat zo iemand een stem in je binnenste wordt... 

En dat verknipt zijn in wat je wel en niet kunt delen.... 

(Door mijn geclaim werd snel aan borderline gedacht... maar het is geen aandacht zoeken, maar een roep om duidelijkheid).

Het niet kunnen uiten van je werkelijke emoties... 

En ook wel dat je naar zo’n diagnose gaat leven... 

Door 12 jaar het beeld gekregen te hebben dat ik een aandachtszoeker ben, had ik bijna een bord op mijn hoofd geplakt: ‘pas op: ik claim’. 

En in de beleving van anderen doe ik dat nog steeds wel... maar het motief is totaal anders...  Maar ik ben er wel naar gaan leven, zeg maar.  

Als autist kun je ook niet claimen/manipuleren zoals een borderliner doet. In mij zitten uiteenlopende leeftijden. Emotioneel zeer jong. Verstandelijk hoog functionerend. 

Op dat jonge ontwikkelingsniveau kun je geen persoonlijkheidsstoornis hebben. 

Ik heb een ontwikkelingsstoornis. Mijn emotionele ontwikkeling is blijven steken op een niveau waarop het lijkt of ik claim, maar gewoon duidelijkheid nodig heb. 

Mijn reageren als een peuter kán dus gezien/geïnterpreteerd worden als borderline-trekken... dat is dus ook gebeurd... 

En de stem van mensen die dingen tegen je gezegd hebben... 

Zeker als er dingen gezegd zijn uit onwetendheid of onkunde... Het heeft wel schade aangericht in mijn koppie... 

En dan zo’n stem zóveel macht toekennen dat het je de levensvreugde ontneemt. 

Triest... 

Maar herken dit zo...