Één man staat symbool voor alle liefde. Dat is deze jarige (61) man van mij.

De tekst van de Blog begint onder deze afbeelding. 

Ik zie zijn liefde in zijn geduld naar mij. 

Ik zie zijn liefde in zijn omgaan met beide kinderen. 

Ik zie zijn liefde in tot het uiterste gaan als het jongste betreft. 

Maar vandaag weer ervaren: 

Er is ook iemand in mijn leven, die symbool staat voor alle verdriet om de ene na de andere relationele schade gedurende mijn leven. 

Ik zei vanmorgen tegen God: 'Ik verdenk U ervan dat U met deze persoon relationele schade hebt laten ontstaan, zodat ik een adres heb voor mijn niet te dragen verdriet'. 

Telkens als weer iemand het echt niet vol houdt, voelt het of er weer een stukje echte ik dood gaat. 

Want door te zijn wie ik ben, gebeurt dit helaas... Maar ik durf bij geen van hen het verdriet te uiten, boos te worden, etc. Behalve die ene.... En hoe meer zo iemand een schaap in wolfskleren voor me werd (ook door het mis-begrijpen van mijn gedrag), hoe meer ik mijn boosheid en verdriet er op kon/kan projecteren... 

Zodra ik het gevoel heb dat zo iemand mij onrecht doet... (wat feitelijk onzin is... persoon is geen monster (wat het in mijn hoofd dan wordt), maar houdt van me!), kan ik al mijn opgekropte verdriet weer laten gaan... op die persoon.... Omdat ik emotioneel te geblokkeerd ben om het bij de echte onrechtdoeners te doen... En omdat ik voel... dat is niet gepast.... want ze maken keuzes die ze mogen maken... 

Maar hoe ongepast ook.... bij deze 'verworden vijand', uit ik het wél.... Daar voel ik me niet geblokkeerd.... Omdat het een VEILIGE vijand is.... Hoe ik dat weet? In de tijd dat deze derde nog een schaap in schaapskleren was was diegene ook veilig. Geen oordeel. Geen boosheid op mijn boosheid... Geen veroordeling om waar ik me voor schaamde. Ik mocht dat ervaren....

Dat ervaren te hebben, biedt me voldoende veiligheid om al mijn verdriet en boosheid te laten gaan, als ik maar een draadje van de wolfskleren denk te zien. 

Nee... het hoort daar niet thuis... In die zin is het verre van fair... en ben ik eerder zelf het monster... 

Ik wou dat ik de moed had om bij de andere betreffende personen aan de bel te trekken om te laten zien, wat hun keuzes me doen.... Hoe vrij ze ook zijn in hun keuzes... En eigenlijk weten ze dat ook.. want het zijn vaak nog mensen (als ik het over schades heb in het social-media-tijdperk) die ook nog jarenlang mijn blogs gelezen hebben... 

Ik kán het niet.... Ik verstijf, verstar en blokkeer volledig.... Het worden mensen waar ik bang voor wordt (terwijl ze eerst mijn 'vriend(in)' waren...).... Het voelt voor geen meter veilig meer!!!! 

Maar al die schades in mijn leven... door dat ik me sociaal anders gedraag dan de norm en mensen dat gewoon niet meer volhouden... al die schades in mijn leven... Al die stukjes echte ik die dan dood gaan.... Ik ben zoooo dankbaar dat ik vijanden heb, die wel veilig zijn...(en in dat opzicht is het goed dat ze ‘vijand’ blijven...). Veilig genoeg om die genezende tranen te laten stromen... Anders zou ik in zijn geheel sterven... Zó zwaar is mijn verdriet...

En.... De plek waar ik rood kan worden, kan gillen en schreeuwen: God zij dank heb ik die plek thuis... Want als ik mijn overprikkeling in zou moeten houden, zou ik er ook aan onder door gaan... En dat moet buiten de deur.... Daar wordt verwacht dat ik aangepast gedrag vertoon. En als ik overprikkeld ben, is dat aan de buitenkant nauwelijks te zien...