Net echt - niet echt - namaak - kunst

Terwijl ik een boek zit te lezen en op een bladzijde aankom die gaat over fishisng mails, die niet van echt te onderscheiden zijn, dwarrelen mijn gedachten naar vroeger. 

Op de lagere school heb ik eindeloos schooltje gespeeld. In mijn eentje. Binnen een kwartier switcher ik moeiteloos van de rol van leraar naar ‘de klas’ of een individuele leerling. 

In de zomer zette ik zelfs 2 tentjes op in de tuin en kroop van tent naar tent. De ene tent was de docentenkamer. De andere tent was ‘mijn klas’. 

Als een volleerde leraar had ik een map met stencils van alle vakken, gescheiden met tabbladen met de namen van de vakken er op. 

(Die map heb ik nog ergens op zolder). 

Zo zat er ook een tabblad geschiedenis in… en… kunstgeschiedenis. 

Ik kon niet bedenken hoe het vak heette dat over bijbelverhalen ging. Het ging allemaal over vroeger. Dus ook een soort geschiedenis. Maar ik besefte ook dat het niet geschiedenis was zoals het echte vak geschiedenis. Het was geschiedenis, maar ook weer niet. Niet echt. Niet-echte geschiedenis. Kunstgeschiedenis. In de zin dat je ook een kunst-tand kunt hebben. 

Ik keur het goed. 

En glimlach nog regelmatig over die kunstige gedachtegang. 

Het was net-echte geschiedenis. Maar ook niet echt echt. 

By the way… 

Ik had als kind nog zo’n mooie gedachtegang: 

Ik noemde een goederentrein consequent een betere-trein. Ik dacht dat goederen fout was. 

Ik dacht aan goed-beter-best. 

Daarom: de overtreffende trap van goed. Dat werd dus de beteretrein. 

Hoe mooi kan een (autistisch) kinderbrein zijn. 

Ja, echt.