Verantwoordelijkheid en vooral mijn falen daarin.

Nemen autisten verantwoordelijkheid op of niet?

Hoewel ik niet alle autisten ken (er zijn er 72.000 in ons land) … zou ik zeggen dat de meeste mensen met autisme dit wel willen, maar dat het om allerlei redenen wel eens lijkt of ze die niet nemen of ontvluchten. Door onduidelijke verwachtingen, door te grote stress, en doordat verantwoordelijkheid vaak gemeten wordt als snelheid van handelen of reactievermogen op moment dat er iets verandert.

Bovendien nemen veel mensen met autisme verantwoordelijkheid vaak anders op dan mensen zonder autisme. Zelf vind ik het erg lastig te beoordelen wat bij mij hoort en wat bij de ander. Ik maak daar dan ook dagelijks fouten in... 

Zag dit plaatje. 

En het zo gevisualiseerd zien, is verhelderen. 

Ik denk dat ik al mijn leven lang probeer verantwoordelijk te nemen over de buitenste cirkel. 

Of ik probeer dat te beïnvloeden. 

En de binnemcirkel? Ik schuif de schuld van wat bij mij hoort in de schoenen van anderen. Niet bewust. Maar onbewust. Omdat ik denk dat anderen verantwoordelijk zijn voor wat ik voel.... 

En zo faal ik hopeloos... 

Voel me dan schuldig. Want ik voel en merk aan de manier waarop mensen erop reageren dat het niet klopt. 

Omdat ik teveel met hun leven bezig ben. 

En te weinig met dat van mezelf. 

En dan is de ander weg. Heeft zich dan ontworsteld aan mijn verantwoordelijkheid op verkeerde gebieden. 

Diep, diep, diep verdriet. Vooral om de gevolgen die dat heeft.