Waarom ik mijn autisme wel en ook weer niet kan accepteren.

Naar aanleiding van mijn vorige blog over ‘beschadigd’, wil ik een antwoord delen van een vriendin, wat precies verwoordt waarom ik aan de ene kant heel goed kan accepteren dat ik anders ben, maar juist door de gevolgen die het heeft, ik het maar niet geaccepteerd krijg. 

Voor mijn gevoel moet alles qua reacties gelijk verdeeld zijn. 

Zij vroeg terecht: 

‘Een vraag die nu in mij opkomt: denk je ook echt dat in de praktijk iedereen - buiten autisten- elkaar op dezelfde manier behandelt? Ik behandel mijn kinderen ook allemaal verschillend: ze hebben verschillende dingen nodig, niet standaard hetzelfde als de ander.

Zo zie ik het met jou ook: ik behandel je zoals jij dat wilt... extra aandacht voor je vragen via messenger.

Maar eigenlijk is die extra vraag al anders. 

Mijn punt is: ik behandel niemand gelijk. En kinderen kunnen dat niet altijd hebben. Ik heb er eentje bij die het allemaal pas eerlijk vindt Ls iedereen hetzelfde wordt behandeld. Maar dan ga je aan de uniekheid van elk persoon afzonderlijk voorbij.’ 

Mijn antwoord: 

‘Een lastige vraag... Ik herken me in jouw kind, die zegt da 'het eerlijk' moet zijn. Ik zie het zo: iemand heeft een taart met aandacht te verdelen. Die geeft iedereen een ander stuk (in grootte). Of geen stuk. Dat klopt niet met mijn brein. Het stuk taart moet even groot zijn (het verschil zit hem in de topping; de ene heeft er wel een kers op, de ander niet... dat zijn de verschillen die jij beschrijft.’ 

Haar antwoord: 

‘Ja je blijft zitten met jouw brein die beslist wanneer iets eerlijk is. Dat herken ik bij mijn dochter. Eerlijk is bij haar dat de behandeling exact hetzelfde is. Dat dwingt ze dan soms ook bijna af, terwijl dat niet mogelijk is. Ze wil ook altijd graag weten wat een ander v d kinderen precies heeft gekregen bv aan zakgeld in de vakantie. Etc.

Tja. Jij zult altijd last blijven houden van dat gevoel. Ook als je met je verstand evrn buiten je autistische brein zou kunnen stappen blijft jouw brrin bij het ingebakken autistiche standpunt. 

De gevolgen van je autisme kun je daardoor eigenlijk niet dragen. Want die gevolgen 'passen niet in je brein'.

Ik heb zelf ook een lichamelijk iets dat sociale gevolgen had in de praktijk, zeker als kind - de tijd dat je zeker niet buiten de boot wilt vallen. Daarin herken ik alrijd wel dingen bij jou mss wat meer dan een ander. Ik dacht altijd dat ik mijn lichanelijk wat anders zijn dan een ander wel geaccepteerd had. Maar dat was maar ten dele waar. De gevolgen van mijn anders zijn accepteerde ik nl niet. Wist dat nooit maar in een heel proces werd mij duidelijk dat de gevolgen die bij de kwaal horen óók horen bij het accepteren.

En dat maakt het voor jou extra moeilijk; je brein kan dat niet. Uiteindelijk kan alleen God ons tot rust brengen en voor jou zal dat een levenslange strijd blijven. Gelukkig is God de Blijvende Trooster door Zijn Geest. ‘ 

Inderdaad kan ik de gevolgen wel begrijpen. 

Maar ook weer niet. Omdat mijn brein hele andere signalen afgeeft, om de puzzelstukken aan elkaar gepuzzeld te krijgen. 

Daarom krijg ik ‘anders behandeld’ worden ook maar niet verwerkt.... 

Een levenslang zieks-verdriet. Want zó diep zit het..

Écht mijn autisme (ten volle) verwerken, is dus in feite een contradictio in terminis.